SchrijverscolumnGerbrand Bakker

Durf eens een debutant op te hemelen, Margriet

Beeld Trouw

Iets minder lieve, maar steeds toch best nog lieve Margriet: ik had bij het schrijven van mijn vorige column niet goed stilgestaan bij de gevolgen. Kijk, het was allemaal de schuld van buurman Rinus. Die woont hier een stukje hoger op de berg, met zijn lieve vrouw Lien, hun twee honden en een stuk of achttien kippen. Hij zei: “Jij moet met je kop op tv!” Ik heb hem geduldig uitgelegd dat het zo niet werkt, dat dat allemaal zo makkelijk niet gaat, dat je uitverkoren moet worden. En toch, hield hij vol, moest ik met mijn kop op de tv. Vandaar die column van twee weken geleden. Een ander gevolg had ik ook niet goed ingeschat: de schaamte die me overviel elke keer als iemand me vroeg of ik al benaderd was door ‘M’. Dat is als gedoucht, haartjes gekamd, mooi overhemdje aan, lekker geurtje op zitten wachten op je spannende date en dat die date dan gewoon je huisje voorbij rijdt. Dat voelt akelig!

Ik dacht dat je sportief genoeg was het er eens op te wagen. Nou, je begrijpt dat ons huishouden – in de week voor Pinksteren bestaande uit mijn man, ons hondje Floris, die heel tere voetkussentjes heeft, en een goede vriendin die een week op bezoek was – uit pure nijd en vanwege het lekkere weer de hele week niet naar ‘M’ gekeken heeft. We aten buiten, speelden spelletjes, wandelden kilometers lang of keken de ene feelgoodfilm na de andere. Tot ik vrijdag – het eten liet even op zich wachten – op de Ziggo-app tikte. Meteen viel ik in een gesprek met Rutger Bregman. Ik riep mijn vriendin erbij want die is dol op Rutger Bregman, ik geloof dat ze een tikje verliefd is op zijn zwoele lispel en zijdezachte borsthaar. ‘Kijk!’ zei ik tegen haar. “Wat leuk! Margriet geeft die jongen die nooit op tv is de kans iets te vertellen over zijn boek dat nu vertaald is in het Engels en wat deels verfilmd gaat worden door een Amerikaanse producent! En dat deel is niet eens door hemzelf bedacht, het is een allang bekend verhaal, waarover deze zomer zelfs een documentaire uitkomt waar Rutger niets mee te maken heeft. Maar mensenlief wat een succes, wat een eer voor zo’n jongen uit de polder en wat fijn voor hem dat hij eindelijk eens op de tv komt!” “Ach, zeikerd”, zei mijn vriendin. Die vriendin kent mij heel goed, dus ze zal wel gelijk hebben.

Maar stel je nu eens voor dat je het volgende doet. Je nodigt een volstrekt onbekende debutant uit en je doet of je neus bloedt. Je overlaadt hem of haar met loftuitingen en laat in niets doorschemeren dat het een debutant betreft. Je zult hopelijk zien dat de kij­- kers daarop massaal dat debuut gaan kopen, en dat de roman een week later in de CPNB-top60 staat. Debutant blij, uitgever van de debutant blij, en in wat verschilt dat nou allemaal met de nieu­we roman van Ilja Pfeijffer? Ik zeg je: helemaal niks. Het gaat namelijk, of: het zou moeten gaan, om de kwaliteit van het werk. Doe het gewoon een keer, durf het. Een experiment! Iets tegendraads! Iets onbregmaniaans! Iets anders! Gelijke kansen voor iedereen! Niet altijd maar de mensen die toch al succes hebben. Kijk, voor mij hoef je het niet te doen, ik red me wel, ik heb geld, drink elke dag overheerlijke frisse Grauburgunders, en stel dat je me alsnog zou willen uitnodigen, vrees ik dat ik nee moet zeggen, want in het echt ben ik helaas lang niet zo stoer als hier op papier.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden