De ooievaar Mickelle Haest

Druk, druk, druk en zwanger

Als ik in de wachtkamer de naam van de volgende roep, staat een man op van de bank. “Tja”, zegt hij. “Mijn vrouw is er nog niet, maar ze is onderweg.” We lopen samen de spreekkamer in. Ik ken het echtpaar van hun eerste kindje. Nu is nummer twee op komst. “Ik heb ook niet zoveel tijd”, zegt hij. “Ik ben net een bedrijf begonnen in de IT. Ik heb veel klanten over de grens. Morgen ga ik naar Boston.”

De deur gaat open en de vrouw stormt naar binnen, terwijl ze zichzelf probeert te ontdoen van een kletsnatte regenjas. Ze werkt in de reclamewereld. “Rotweer”, zegt ze. Ze geeft haar man een kus en mij een hand. “Daar zijn we weer”, zegt ze als ze zit. Hun eerste, een jongetje, is nog geen jaar. “Lekker vlot na de eerste, dat is leuk voor de kids. Heb jij de aannemer nog gesproken?” vraagt ze haar man. “Sorry hoor, maar we hebben net een huis gekocht iets buiten de stad, een prachtige opknapper.” “Ja, schat. Eerst dit”, antwoordt hij. “Dat zijn behoorlijk veel life-events om in één keer aan te pakken”, zeg ik. Ze lachen. “Ik ben moe, maar dat hoort ook bij de eerste periode van de zwangerschap. Dat trekt wel bij”, antwoordt ze. 

In de consulten erna neemt het optimisme af en de vermoeidheid toe.

“Mijn zoon is ’s nachts onrustig”; “Mijn man is vaak van huis”; “Mijn werkgever is niet bepaald blij met de tweede zwangerschap”; “De aannemer loopt achter op schema.” Ik probeer haar gerust te stellen. “Neem een extra dagje vrij en blijf desnoods iets langer in jullie huidige huis wonen.” “Mijn vakantiedagen zijn op en het huis is al verkocht. Binnen een week was het weg, dus we moeten wel door.” Uiteindelijk meldt ze zich ziek op haar werk. Ze komt alleen naar de controles. “Mijn man is te druk”, zegt ze. En zucht. “Hij slaapt vaak op de zaak, zodat hij kan doorslapen. Hij heeft ook zijn rust nodig.”

Ze verhuizen vlak na de bevalling met hun zoon en baby – een meisje. Twee maanden later komt ze nog een laatste keer bij me langs op de praktijk voor de nacontrole. Ze rijdt langzaam een kinderwagen met baby en peuter naar binnen. Donkere wallen onder haar ogen in haar verder bleke gezicht. Zuchtend gaat ze zitten. “We zijn niet meer samen”, opent ze het gesprek. “Ons nieuwe huis buiten de stad staat te koop.” De baby begint te huilen. Ze haalt het meisje uit de kinderwagen en wiegt haar zachtjes. “We hadden beiden geen reserves meer om de ander te ontlasten”, verklaart ze. “We voelden ons beiden ondergewaardeerd voor onze inbreng in dit alles.” Ze ziet wekelijks een psycholoog. En ze woont met haar kinderen in een huurhuis in een buitenwijk.

Mickelle Haest tekent elke week de ervaringen op van een uitvaartverzorger of van een verloskundige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden