Beeld Trouw

SchrijverscolumnFranca Treur

Drinken op het boekenbal

Gerbrand Bakker keek vorige week al uit naar het boekenbal, en om weer eens lekker dronken te worden. Meer dan één glas zit er voor mij niet in, maar dat is de laatste van mijn zorgen. Was de boekenweek maar een maandje later! Het is niet dat ik geen zin heb, ik heb zin voor tien, maar ik heb in die week ook drie lezingen en ik kan alleen van huis als de baby uit een fles kan drinken. Een probleem dat ik niet had zien aankomen.

Ik dacht dat ik alles rondom werk op orde had. In de laatste maanden van mijn zwangerschap had ik de lopende projecten afgerond. Voor Letter & Geest had ik alvast vier columns vooruit geschreven. Enkele lezingen had ik afgezegd of verplaatst. Alles was geregeld. En toen ik in januari weer twee optredens in mijn agenda had staan, was ik daar weer helemaal aan toe. Alleen de baby niet.

Zodra de speen van de fles in zijn mondje kwam, zette hij zo’n keel op dat we grote moeite hadden om hem weer kalm te krijgen. Na elke dag oefenen zijn we nu zover dat hij er niet meer bij huilt, maar eruit drinken doet hij ook niet. En dus kan ik eigenlijk nergens naartoe.

Schrijven naast de wieg

Hoe ik dat dan in januari deed? Toen ging de baby mee, en zijn vader ook. Een vriend van ons reed ons in zijn auto, en de tweede keer deed iemand van de uitgeverij dat. Vader en zoon bleven in de kleedkamer. Om eerlijk te zijn vond ik dat fantastisch. Veel gezelliger en comfortabeler dan in mijn eentje met trein en bus. Maar de lezingen in de boekenweek zijn in de buurt van de Duitse grens. Ik kan onmogelijk weer het hele gezin meenemen.

De combinatie werk en baby had ik me trouwens toch anders voorgesteld. Ik dacht dat ik gezellig met mijn laptop naast het wiegje kon gaan zitten. Een vriendin vertelde me dat ze destijds haar columns typte terwijl ze met haar voet het wippertje op en neer bewoog.

Maar onze baby is niet zo’n in zichzelf gekeerde. Hij is heel alert, levendig, bij ons. Alles wat er in huis gebeurt houdt hij in de gaten, en hij ligt niet graag alleen. Meestal is hij twee uren wakker om daarna een slaapje te doen van hooguit drie kwartier. Daarin moet dan nog alles gebeuren: kamer aan de kant, ik moet zelf nog ontbijten, douchen, aankleden, de vaatwasser moet leeg, het aanrecht opgeruimd, de was verzameld, de vloer geswifferd, het vuilnis, de boodschappen, kraamvisite, de mail, en steeds als je denkt: dan doe ik eerst dit en daarna dat, klinkt er een kreet uit de wieg en moet ik alles uit mijn handen laten vallen.

Een hotelkamer voor de oppas

Hij houdt er ook geen rekening mee dat je ’s nachts ook al vier keer voor hem bent opgestaan. Hij kent geen genade. Je moet tegen hem praten, op zijn lijfje blazen, zingen, gebaren erbij maken, steeds iets nieuws verzinnen, gekke gezichten trekken, met hem door de kamer dansen.

En dan moeten we nog met het flesje oefenen. Dat betekent flesje en kolfspullen uitkoken, kolven, opwarmen, fles met een strikje of glinsterend aluminiumfolie interessant voor hem maken, hem tijdens het aanbieden de hemel in prijzen, soebatten, en uiteindelijk de melk door de gootsteen spoelen.

Mijn vriend wil trouwens wel mee naar het boekenbal. We verzinnen scenario’s. Waaronder: we boeken een kamer in het American (300 euro, oef!) voor de nog te rekruteren oppas. Vanuit de schouwburg ben ik daar zo - in geval van dorst.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.   

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden