Klein Verslag Wim Boevink

Dit land kan wel wat betere openbare wc's gebruiken

Beeld Wim Boevink

Petra Urban, die zo fameus verdachten in rechtbanken kan tekenen, twitterde onlangs een beetje bozig een foto van het toilet op het station van Leeuwarden. Om het te mogen bezoeken moest ze 50 cent betalen, maar wat ze aantrof was een toiletpot vol papier en ook nog papier ernaast op de vloer.

Iemand reageerde op haar tweet door te wijzen op een mooi schoon toilet van het station in Amersfoort, maar ik geloof niet dat dat Petra verder kon helpen.

Wel bracht het ogenschijnlijk futiele voorval mij weer mijn eigen ervaring met publieke toiletten in herinnering en daaraan gekoppeld de gedachte dat een goed openbaar toilet in geen enkele beschaafde samenleving mag ontbreken.

Aanvaardbare kwaliteit

Publieke toiletten voorzien in een behoefte, zou je opendeurderig kunnen zeggen (maar dan achter een gesloten deur) en een tijdlang waren mijn behoeften groot en talrijk, met dank aan een overactieve blaas.

Dat leidde ertoe dat ik bij bezoeken aan de binnenstad van mijn woonplaats Utrecht vooraf een route berekende waarlangs voldoende voorzieningen aanwezig zouden zijn: geen publieke toiletten, want die zijn er – oh schande – nauwelijks van aanvaardbare kwaliteit, maar toiletten van grotere horecagelegenheden die niet onmiddellijk een contraprestatie verlangden.

Een van de meest beschaafde plekken in Utrecht (nee van Nederland) is het toilettenblok in de hal van Utrecht CS. Hulde voor de schoonmakers daar; je zou wensen dat alle NS-stations die kwaliteit konden bieden, ook het station van Leeuwarden en bijvoorbeeld Apeldoorn, waar je eerst heel kneuterig een sleutel moet halen bij de AH-to-go, na achterlating van een legitimatie.

Ook erg goed en schoon is de voorziening in het winkelcentrum van Hoog Catharijne, met fantastische blowers boven de wasbakken.

Roestvrij staal

Sinds kort doet ook de gemeente een beetje mee, zonder daar al te veel ruchtbaarheid aan te geven: je kunt in het net gerenoveerde oude stadhuis ook naar het toilet.

Maar het is beschamend weinig in een tijd dat er in veel steden (niet per se in Nederland) fraaie, volautomatische en zelfreinigende openbare toiletten van roestvrij staal zijn geïnstalleerd, zoals ik in Sydney tegenkwam. Je drukt op een knop, een deur zoeft open, een vriendelijke stem heet je welkom en als je klaar bent worden pot en bril gespoeld en ontsmet, terwijl je je handen wast.

Idealiter.

In Woolloomooloo, een buurt in Sydney met nogal wat drugsverslaafden, lag de vloer vol met naalden; dit vroeg niet om een automaat maar om een menselijke hand.

Adequate bewegwijzering

Opvallend was dat ook de kleinste gehuchten wel een openbaar toilet hadden, met adequate bewegwijzering, al moest ik eens drie keer linksom zodat ik – hoge nood en al – bijna uitkwam op het punt waar ik de borden was gaan volgen.

Er is in Nederland ook een app beschikbaar die ‘hoge nood’ heet en die toiletlocaties aangeeft, de meeste – hoe verrassend – in café’s en restaurants.

Maar mijn indruk is dat dit land in zijn steden wel wat meer en betere voorzieningen kan inrichten voor zijn verlichting zoekende en ouder wordende burgers.

Een toilet past ons allemaal. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees meer afleveringen van zijn Klein Verslag op trouw.nl/kleinverslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden