Klein Verslag Wim Boevink

Dit geweld is ontoelaatbaar

Vlak voor ik de radio uitzet hoor ik een opgewekte stem nog zeggen dat het aantal vrouwelijke seriemoordenaars in Nederland is verdubbeld: van één naar twee.

De dag is grijs. Het regent niet. Het is niet koud, het is niet warm. De wind is matig.

Het is de dag na de boerenprotesten in enkele provinciesteden. Er is veel schande gesproken over het zacht openduwen van een deur en het omver rijden van een hek. Dat was in Groningen, in de provincie waar boeren beven.

Waar alles beeft.

Tot in het merg.

Schande van die deur en dat hek.

Dit geweld is ontoelaatbaar, zeggen ze. De boeren verspelen de sympathie van de bevolking.

Zo dun is die sympathie.

Ontoelaatbaar geweld.

Ik denk aan de Koerden.

Soldatenschoen tegen haar schouder

Het dode, grijs bestofte gezicht van Hevrin Khalaf, de Koerdische politica. De soldatenschoen tegen haar schouder. Ook hier een duwen. Haar hoofd beweegt even. Haar gezicht niet.

Ik heb ernaar gekeken.

Naar dat mooie, verbijsterde gezicht.

Telkens weer.

In mijn werkkamer aan een stille straat. Waar een heel dun geweven Amerikaanse vlag half voor het raam hangt. Als ik naar buiten kijk, voorbij die vlag, zie ik alleen maar bomen.

Af en toe brengt de wind ze in beweging. In de hoge conifeer die het licht uit onze tuin wegneemt zit een ekster. De conifeer waarvan de contour me doet denken aan die van een hindoetempel op Bali.

Turkse voetballers brengen de militaire groet.

Er stroomt zoveel wereld binnen, ook in stille straten, waar in voortuinen containers voor papier, plastic en tuinafval in het gelid staan.

Ik heb mijn eigen zorgen. Mijn dochter ontdekte een lekkage, uitgerekend in de meterkast. Er loopt water langs de achterwand. Niet voortdurend. Maar wel als er gedoucht wordt.

De meterkast bevindt zich onder de badkamer. Vanavond komt de loodgieter. Hij vroeg me aan de telefoon om de lekkage te beschrijven. Of het drupte of stroomde.

Het drupt, zei ik.

Er kam aus der Provinz

Ik lees mijn Duitse kranten.

Er is een biografie verschenen (van Hans Woller) over Gerd Müller, ‘Bomber der Nation’, de vernietiger van dromen. Eén korte draaibeweging was voldoende, destijds in München, in 1974.

Gerd Müller raakte aan de alcohol. Hij werd door zijn voetbalmaat Uli Hoeness uit de goot gehaald. Die maakte hem assistent-trainer bij de amateurs. tot hij alzheimer kreeg.

Ik lees het en heb met hem te doen. Op het veld was hij een instinctvoetballer, maar daarbuiten was hij nergens. Er kam aus der Provinz, staat er. Een eenvoudige jongen. En maar scoren.

Nu is ook de vaatwasser stuk.

Ik bel een monteur. Die zit in de auto. En hij kan niet. Want hij gaat op vakantie. Hij vraagt naar het merk. En wat ermee is. Hij vraagt water, maar er komt niks, zeg ik. Hij zegt dat ik de kraan moet controleren. Daar zit een kogel in.

Een kraan met een kogel?

Dan lees ik op mijn scherm de naam Ruinerwold. Een familie, volwassen kinderen, in een kelder. Nooit buiten geweest. Ach, stil Ruinerwold, je wordt wereldnieuws.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden