Diete en Lidy in 1976, Pompeï.

FotoalbumDiete Kits

Dietes vader hertrouwde toen ze een puber was: ‘Het voelt alsof Lidy mijn moeder is’

Diete en Lidy in 1976, Pompeï.

Diete Kits (61) was een puber toen haar moeder stierf. Haar vader hertrouwde met Lidy Louwes (90), met wie ze een hechte band kreeg.

“De foto van Lidy en mij is genomen in de hete zomer van 1976 tijdens een cruise op de Middellandse Zee. Het was de huwelijksreis van haar en mijn vader, ze waren toen allebei 46 jaar, en ik, als 16-jarige, mocht mee. Een jaar eerder had ik alleen met mijn vader ook een cruise gemaakt. Mijn moeder was een paar maanden daarvoor plot­seling overleden en hij en ik hebben toen die bijzondere reis gemaakt om het verdriet een beetje naar achteren te duwen.

Na haar dood moesten mijn vader en ik het met z’n tweeën rooien. Opeens overlegden we alles samen, alsof we gelijkwaardige partners waren: ik was op mijn veertiende in één klap volwassen geworden.

Toen ik later predikant werd, leerde ik tijdens trainingen dat ik een geparentificeerd kind was: ik ging voor mijn vader zorgen. Mijn vader merkte dat hij te veel op mij leunde, hij wilde dat niet en is daarom actief op zoek gegaan naar een nieuwe vrouw.

Condoleancekaartje

Tussen de condoleancepost vond hij een kaartje van Lidy, een oud-klasgenote van de hbs, die de rouwadvertentie had gezien. Destijds zaten ze in hetzelfde vriendenclubje dat na het eindexamen op kampeervakantie naar Zwitserland ging, maar sindsdien waren ze elkaar uit het oog verloren. Dankzij dat kaartje kregen ze opnieuw contact en is hij een paar keer bij haar langs gegaan. Ze bleek ongetrouwd, het klikte meteen.

Toen hij mij vertelde dat ze wilden trouwen, vroeg hij mij in feite om toestemming: als ik niet met haar overweg kon, zou hij het niet doen. Pas jaren later hoorde ik dat het Lidy’s initiatief was geweest, zij had hem op het hart gedrukt: ‘Koos, je moet het met Diete bespreken, want ik wil niet tussen jullie komen’. Dat vond ik zo ontroerend. Toen ze bij ons in huis kwam, zei ze ook heel duidelijk dat ze niet de plaats van mijn moeder wilde ­innemen.

Diete en Lidy in 1976, Pompeï. Beeld
Diete en Lidy in 1976, Pompeï.

De bruiloft was een waanzinnig feest. Mijn vader, die leraar scheikunde was, had de aula van het Augustinus College in Groningen geregeld, er was ruimte voor heel veel mensen. Daarna zijn we met z’n drieën die cruise gaan maken, een fantastische reis langs Genua, Venetië, Pompeï, Joegoslavië, Alexandrië, Is­raël. Grappig was dat Lidy en ik onderweg vaak te horen kregen dat we zo op elkaar leken: ‘Tjongejonge, je kan wel zien dat jullie moeder en dochter zijn’. Wij keken elkaar dan aan met een blik van verstandhouding: zullen we ons geheimpje vertellen of niet? Ik zag die gelijkenis zelf niet zo, maar op die foto is het inderdaad opvallend.

Tussen Lidy en mij zijn nooit problemen geweest, ik vond haar direct aardig. Je kunt met haar geen ruzie krijgen, dat zeggen onze zoons ook. Met mijn vader botste ik wel, al een paar maanden na hun huwelijk ontplofte de bom. Hij was stapelverliefd op haar, alle aandacht die anderhalf jaar naar mij was gegaan, kreeg zij nu. Dat nam ik haar niet kwalijk maar hem wel, ik wilde dat hij me zag. Lidy had door hoe moeilijk ik het had en wees hem erop dat hij zich meer om mij moest bekommeren. Mede door haar bemiddeling is het goed gekomen.

Een soort mediator

Op haar werk deed ze dat ook. Ze was medisch analist en werd al gauw hoofd van het medisch lab van het Diakonessenhuis in Groningen, waar ze verantwoordelijk was voor zo’n veertig analisten. Als er gedoe was, fungeerde zij als een soort mediator: ze kon heel goed luisteren en anderen met elkaar verbinden. Ze trad niet echt op de voorgrond, ze cijferde zich een beetje weg en stapte niet gauw op iemand af, misschien droeg dat ertoe bij dat ze lang ongetrouwd was gebleven. Zelf dacht ze dat trouwen niet voor haar was weg­gelegd.

Na een gelukkig huwelijk van vijftien jaar stierf mijn vader plotseling op zijn zestigste. Ik vond het vreselijk voor haar, maar ze zei: “Zonder dit verdriet had ik ook niet al het geluk van de wereld gehad: ik heb een dochter, een schoonzoon en drie prachtige kleinzonen. Tot mijn 46ste heb ik het alleen gered, nu ga ik weer terug naar dat leven, dus het komt wel goed.

Tot drie jaar geleden leefde ze zelfstandig in een groot huis, maar toen ze vergeetachtig werd, heeft onze jongste zoon nog bij haar gewoond tot de mantelzorg voor hem te zwaar werd. Nu woont ze in het verzorgingshuis waar ze zelf ouderling was. Ze is vrolijk dement, we kunnen er samen om lachen. Het is leuk om met haar verhalen van vroeger op te halen. De band die ik met mijn echte moeder had, ligt ver achter me, Lidy is niet mijn moeder, maar het voelt wel zo.”

Wilt u ook worden geïnterviewd naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden