Pim Piepers en Johan Baas: 'Alsof een relatie pas bezegeld is als je samen in één huis woont'.

InterviewsLekker latten

Deze stellen hebben wel een relatie, maar geen gezamenlijk huis. ‘Ik ben een veelzijdiger mens sinds ik lat’

Pim Piepers en Johan Baas: 'Alsof een relatie pas bezegeld is als je samen in één huis woont'.Beeld Martijn Gijsbertsen

Eén relatie, twee huizen. Drie stellen vertellen over de voor- en nadelen van hun latrelatie. ‘Ik wil soms lekker luid David Bowie kunnen luisteren.’

Roos Menkhorst

Johan Baas (58, arbeidsjurist), en Pim Piepers (67, gz-psycholoog) zijn sinds veertien jaar samen. Ze wonen op vijftien minuten fietsen van elkaar in Utrecht.


Johan: “Vorig jaar ben ik verhuisd, mensen dachten gelijk dat we ‘eindelijk’ samen gingen wonen. ‘Maar Pim woont ook heel leuk’, zei ik. Je krijgt dan toch te maken met de burger­lijke moraal.”

Pim: “Alsof een relatie pas bezegeld is als je samen in een huis woont.”

Johan: “We hebben allebei een actief leven, ik heb de stilte en rust van het alleen wonen soms echt nodig. Maar na een paar ­dagen wil ik Pim weer zien. Ik voel me namelijk heel verbonden met hem.”

Pim: “Johan en ik leerden elkaar veertien jaar geleden kennen in de buurtsupermarkt. We waren toen ook al niet meer piepjong natuurlijk. We hadden al een heel eigen leven opgebouwd.”

Johan: “Ik wil soms lekker luid David Bowie kunnen luisteren bijvoorbeeld, terwijl Pim meer van opera houdt.”

Pim: “We zien elkaar zo’n drie dagen in de week. Meestal bij mij.”

Johan: “Pim kan heerlijk koken, en hij heeft ook een kat, Tommy, waarvoor hij moet zorgen.”

Pim: “Van samenwonende stellen hoor je vaak: hij doet nooit wat in het huishouden. Of: hij zet de vuilnis niet buiten, en: als hij kookt, is de keuken een zooi. Van die daily hassle. Wij hebben dat niet.”

Johan: “Als we elkaar zien hebben we genoeg te bespreken en is het altijd gezellig. Je bent te gast in andermans huis en dan houd je rekening met elkaars opruimritme. Ik ruim bijvoorbeeld gelijk ’s avonds mijn eigen keuken op, maar Pim doet zijn keuken liever ’s ochtends. Het is geen punt van gedoe.”

Pim: “We hebben de afgelopen jaren niet eens aan samenwonen gedacht. Aan de andere kant: we verschillen tien jaar, en ik ben niet meer de jongste. De gebreken zullen komen en ik kan me voorstellen dat we op een gegeven moment samen iets zoeken.”

Johan: “Ja, daar hebben we het natuurlijk wel over. Ik zou nog wel een keer op een woonboot willen wonen, liefst met een grote tuin op een mooie plek in Utrecht. Als ik zo’n boot tegenkom gaan we er zeker over nadenken.”

Danny Vermuë en Herma van den Berg: 'Twee huizen op afstand geeft ook onrust. Je loopt met je eigen huis altijd achter de feiten aan.' Beeld Martijn Gijsbertsen
Danny Vermuë en Herma van den Berg: 'Twee huizen op afstand geeft ook onrust. Je loopt met je eigen huis altijd achter de feiten aan.'Beeld Martijn Gijsbertsen

Danny Vermuë (64) is biologisch boer. Sinds zeven jaar is hij samen met Herma van den Berg (59), psychiatrisch verpleegkundige. Hij woont in Marknesse, zij in IJsselmuiden: ruim twintig minuten autorijden van elkaar.


Herma: “Heerlijk vind ik het om bij Danny op de boerderij te zijn, maar op een gegeven moment wil ik graag naar huis, naar mijn eigen sfeer. Dan kan ik weer even tot mezelf komen.”

Danny: “Dat geldt ook voor mij. Ik ben een veelzijdiger mens sinds ik lat.”

Herma: “We zien elkaar gemiddeld twee of drie keer per week. Maar niet als ik een week nachtdienst heb, dan slaap ik een blok van vijf dagen alleen in mijn ­eigen bed. Heel fijn vind ik dat.”

Danny: “Ik ben echt een lezer. Als ik bij Herma ben, vind ik het prettig om haar reuring om me heen te hebben, maar als ik een weekend wil lezen, ga ik liever naar mijn eigen huis.”

Herma: “Vanaf het begin hebben we besloten dat afstand geen rol mag spelen om bepaalde dingen te doen of te laten.”

Danny: “We hebben allebei eerdere relaties gehad. Ik weet van mezelf dat ik de neiging kan hebben om te veel te willen versmelten met mijn partner. Voor mij werkt het beter om een plek voor mezelf te hebben.”

Herma: “Die plek zal straks op een gedeeld erf zijn. Ik woon in het ouderlijk huis van mijn vader en oma, het is een oude tuinderswoning. Er is hier genoeg ruimte.”

Danny: “Ik word ook wat ouder en ik ben mijn werk op de boerderij aan het afbouwen. We gaan een appartement voor mij bouwen naast het huis van Herma, zodat we ook hier kunnen latten zonder op elkaars lip te zitten.”

Herma: “Twee huizen op afstand geeft ook onrust. Je loopt met je eigen huis altijd achter de feiten aan. Dan moet bijvoorbeeld het gras eigenlijk gemaaid worden en dat lukt dan niet. Ik hoop dat we door op een erf te wonen meer rust ervaren, al zal het ook een zoektocht worden.”

Danny: “Ik heb er alle vertrouwen in dat het ons lukt.”

Herma: “Ik kijk er ontzettend naar uit dat we straks elk een ­eigen huis hebben met een gezamenlijke tuin en een paar kippetjes.”

Daniele Camerucci en Else-Linde Buitenhuis, met links hun zoon Daniel: 'Natuurlijk denk ik weleens: dit is niet vol te houden'. Beeld Martijn Gijsbertsen
Daniele Camerucci en Else-Linde Buitenhuis, met links hun zoon Daniel: 'Natuurlijk denk ik weleens: dit is niet vol te houden'.Beeld Martijn Gijsbertsen

Else-Linde Buitenhuis (44, operazangeres) heeft sinds acht jaar een relatie met Daniele Camerucci (45, tandarts). Hij woont in Milaan, zij in Amsterdam samen met hun zoon Daniel (5). Ze wonen op zo’n twee uur vliegen van elkaar.


Daniele: “Op vrijdag 16 september 2016 arriveerde ik ’s avonds laat in Amsterdam vanuit Milaan. Vier uur later begonnen de weeën bij Else-Linde, en in de avond werd Daniel geboren. Hij heeft op me gewacht, we wachten altijd op elkaar.”

Else-Linde: “We hebben elkaar in Amsterdam via gezamenlijke vrienden leren kennen. Die eerste tijd zagen we elkaar vooral in het weekend en als we vrij hadden. Het is eigenlijk zo gebleven. Een keer in de drie of vier weken komt Daniele voor een weekend naar Nederland, en wij zijn in de vakanties in Italië. Het is altijd puzzelen.”

Daniele: “Toen Else-Linde zwanger werd hebben we het er natuurlijk wel over gehad: hoe gaan we dit nou doen? Maar ik heb een eigen tandartspraktijk in Milaan, en Else-Linde werd net gevraagd voor het koor van de Nationale Opera, een heel mooie kans voor haar carrière.”

Else-Linde: “Natuurlijk denk ik weleens: dit is niet vol te houden. Het gaat met ups en downs. Op een bepaalde manier heb je het beste van twee werelden: de passie en het vrolijke van Italië, en de rust en regelmaat van Nederland. Toch zie ik ons dit niet doen tot we zeventig zijn.”

Daniele: “Ik ken mensen die in één huis wonen en die grotere problemen hebben dan wij. Linde en ik zijn het niet altijd over alles eens – als het gaat om de opvoeding bijvoorbeeld – maar we houden veel van elkaar.”

Else-Linde: “Als baby werd ­Daniel opgetild door een vriend van Daniele en zweefde hij al door een propvol restaurant. Hier doe je zoiets niet zo snel. Voordeel is wel dat hij nu gewend is om uit eten te gaan.”

Daniele: “Het moeilijkste is om iedere keer afscheid te nemen van Daniel, hij moet mij toch wel veel missen.”

Else-Linde: “Met de iPad kan Daniel zijn vader nu zelf bellen en berichtjes sturen. Het zijn van die ontroerende gesprekjes: Dovo sei? Waar ben je? Mi manchi. Ik mis je.”

Daniele: “Het missen van Daniel doet pijn, maar als ik Linde na een paar weken zie is het steeds alsof het weer de eerste keer is.”

Bent u overtuigd latter of juist niet? Reacties (max. 150 woorden) zijn welkom via tijdgeestreacties@trouw.nl. Graag naam en woonplaats vermelden.

Lees ook:

Eén liefde, twee huizen: lang leve de latrelatie

Sofie Rozendaal (35), journalist en schrijver, is een groot voorstander van latrelaties: living apart together. Of mis je toch iets als je de nadelen van het samenwonen omzeilt?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden