Beeld -

Klein Verslag Willem Pekelder

Deze boze ober in Parijs is tegen de mensenrechten

In Quartier Latin in Parijs ligt een restaurant waar ik met enige regelmaat kom. Het heeft een goede Franse kaart met betaalbare gerechten, en het bedienend personeel is gastvrij en correct. De laatste keer sprak ik er een nieuwe ober. Hij kwam uit Algerije, vertelde hij, en werkte er sinds kort.

Hij was bijzonder vriendelijk tegen de gasten, maar tegen zijn vrouwelijke collega achter de marmeren balie allerminst. Onder voortdurend gesnauw kwam hij de gerechten bij haar afhalen. Ze leek een soort doorgeefluik tussen de kok in de keuken en de kelner in de zaak.

Maar al snel ontdekte ik dat ze veel meer was dan dat. Vol overgave maakte de vrouw de desserts uit de keuken af. Met een gasbrander toverde ze een krokant suikerlaagje op de crème brûlée, en de Parijse profiteroles kregen dankzij haar een lieflijk toefje slagroom.

Wat deed deze dame toch zo verkeerd, dacht ik, wanneer de ober weer eens tegen haar tekeerging? Alle ­gerechten stonden precies op tijd en prachtig afgemaakt klaar. Ik kon het ­allemaal van nabij volgen, want ik zat vlakbij de balie. Af en toe maakte ik een praatje met de vrouw. Ze zei dat ze uit Griekenland kwam, en graag in de horeca werkte.

Ze was hevig geblondeerd en opgemaakt. Waarschijnlijk telde de doorgeefdame wat meer jaartjes dan de buitenkant deed vermoeden. En dan ook nog die tierende garçon. Als troost sprak ik haar aan met ‘mademoiselle’ in plaats van ‘madame’, hetgeen ze glimlachend beloonde met een gratis aperitief en ook nog eens een cognacje bij de koffie.

Dit was tegen de mensenrechten, en slechte reclame bovendien

De volgende avond zat ik weer op mijn ‘vaste’ plek bij de balie. De Griekse trakteerde op een kir royal nog voordat ik haar ‘mademoiselle’ had kunnen noemen. Een ogenblik later stond de ober opnieuw met zijn handen ten hemel geheven tegenover haar. Bedeesd liet de vrouw alles over zich heen komen, maar ik zag hoe ze eronder leed.

Moest ik me hiermee gaan bemoeien? Normaal houd je je buiten privé-­ruzies, maar was dit wel privé? Ik maakte als oog- en oorgetuige alles van a tot z mee. Wanneer op straat een vrouw zo in het nauw werd gedreven, zou je toch ook tussenbeide moeten komen? Dit was tegen de mensenrechten, en een slechte reclame voor het restaurant ­bovendien!

Bij de paté merkte ik hoe geërgerd ik was. De vrouw stond hoger in rang dan de man, vermoedde ik, en dat maakte hem natuurlijk zo hels. Jaloers machogedrag was het. Niets anders.

Toen het lam, dat zeven uur had ­gestoofd, op tafel stond, voelde ik me in gelijke mate doorgekookt. En toen ­gebeurde het. “Waarom bent u zo naar tegen uw collega?”, wierp ik de ober voor de voeten. “Wat mankeert er aan haar voortreffelijke werk?”

In plaats van te antwoorden, keek hij boos zijn collega aan, en schreeuwde tot haar: wat heb je gezegd? Ik reageerde in haar plaats. “Zij hoefde niets te zeggen, want ik kon alles letterlijk verstaan.”

Bij het afrekenen fluisterde de Griekse: “We vragen ons allemaal af wat er met hem aan de hand is. Hij zal hier niet lang meer werken.” Zonder spijt over het gebeurde verliet ik de zaak.

Willem Pekelder vervangt deze week Wim Boevink

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden