Beeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

Dexters te logeren: veel herrie en een gebroken rib

De tweede winter dat we hier woonden, stond de koeienstal zo goed als leeg, op zes Dexters na. Gedrongen en sterke runderen, onberekenbaar van karakter, met dreigend uitstekende hoorns. In het lage decemberlicht liepen ze achter op het land waar ’s ochtends de witte rijp over lag.

Ze waren min of meer ‘te leen’ van onze agrarisch makelaar. Eerder hielp hij ons bij de aankoop van deze boerderij, dus hielpen wij hem aan onderdak voor z’n koeien. Zo gaat dat hier. De voornaamste reden dat de Dexters hier stonden was dat zijn vrouw ze te lawaaierig vond. Maar dat hoorden we pas achteraf.

Eens in de zoveel weken kwam hij aanzetten in z’n melkwitte SUV, parkeerde hem schuin voor het keukenraam. Ik schonk hem koffie in. Hij praatte snel en veel en het was de kunst goed te blijven opletten tijdens z’n verhaal.

Min 25 graden

Onlangs vertelde hij dat hij op expeditie was in Kirgizië, jagend op een prijsbok. Dat één op de drie mensen tijdens die expeditie om het leven kwam, en dat hij dit pas ontdekte toen hij al in het kamp in Kirgizië zat. Dat hij bij min 25 graden met paarden langs diepe kliffen reed en opgewarmde sneeuw dronk. In de weken daarna schrok hij geregeld ’s nachts wakker en pakte de spijlen van zijn bed vast, bang om in de kliffen naar beneden te storten.

Na de koffie keek hij nog even bij de Dexters, zag dat het in orde was en vertrok.

Het waren inderdaad lawaaierige dieren. Vaak stonden ze voor in de stal te blèren om meer kuilgras, dat ik ze maar gaf, om van het geschreeuw af te zijn. Ondanks de vrije uitloop naar de achtergelegen weilanden beleefden ze weinig smaak aan het taaie decembergras.

Toen de makelaar z’n Dexters in het voorjaar kwam ophalen, leek me dat een prima idee. Het was nog wel een heel gedoe om ze in de trailer te krijgen. Ze waren al eens eerder uitgebroken en toen het hele dorp doorgerend. Uiteindelijk moest een dierenarts ter plaatse komen om ze met geweer en een verdovingsspuit neer te schieten.

Dat was nu niet nodig. Hoewel één stier zich bijna door het hek beukte en mijn man een gebroken rib opliep. We joegen ze op en uiteindelijk liepen ze netjes de trailer in. Op expeditie naar een ander kamp.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden