De OoievaarMickelle Haest

De wens: Amsterdam als geboorteplaats op geboorteakte

Ik werk voor verschillende verloskundigenpraktijken. Vandaag zit ik in een spreekkamer in een randgemeente van Amsterdam. Een man in pak en een keurig opgemaakte vrouw zitten voor mij. Hij neemt de leiding. “Wij wonen in een randgemeente van Amsterdam. Betere, grotere huizen.”

“En beter voor onze toekomstige kinderen”, vult de vrouw aan. “Maar”, zegt hij, zijn vrouw een scherpe blik toewerpend; ze had hem niet mogen onderbreken. “We willen dat ons kind in Amsterdam wordt geboren. We willen Amsterdam als geboorteplaats op de geboorteakte.”

“Als je de regio verlaat, zul je daarbuiten een verloskundige moeten zoeken. We kunnen de zwangerschap blijven begeleiden en kunnen eventueel toucheren voordat jullie de snelweg op gaan naar de stad. Maar de bevalling zal daar door iemand moeten worden begeleid.” “Oké, dan doen we dat zo”, beslist hij.

In de maanden die volgen, maken we een geboorteplan. Alles staat netjes op papier als de negen maanden vrijwel volbracht zijn. Ze is bijna 38 weken zwanger als hij belt: “Ik denk dat het begonnen is.” Ik vraag verder en hij antwoordt: “De weeën komen nu om de 4-5 minuten.” “Dan moeten we opschieten. Ik kom eraan.” “Nee, dat gaat niet. Wij zijn nog even een weekend weggegaan en zitten in Maastricht.” “Dat is hier ruim twee uur vandaan”, roep ik. “Ja, maar we stappen nu in de auto, dat kan nog wel. Een bevalling duurt toch altijd een tijdje.” “Nee, jullie moeten nu meteen langs het ziekenhuis”, zeg ik gedecideerd. “Nee, dat is geen goed idee. Trouwens, we hebben ook niks bij ons voor de baby.” “Eerst naar het ziekenhuis”, zeg ik streng. “Je laat je vrouw controleren en dan kijk je of je nog kunt komen. Ik bel het ziekenhuis alvast.” Een pijnlijke schreeuw van zijn vrouw weet hem uiteindelijk over te halen.

Ik praat telefonisch de arts bij en mail de zwangerschapskaart. Om er zeker van te zijn dat ze de juiste kant op rijden, bel ik de man nog een keer. “We zijn net in het ziekenhuis”, schreeuwt hij gestrest. “Ze is aan het persen.”

“Jullie hebben één ding voor elkaar gekregen”, zeg ik, als ik een paar dagen later het echtpaar met hun kersverse dochter thuis bezoek. “Er staat in elk geval een andere geboorteplaats op haar geboorteakte.” Zij lacht, hij loopt naar de keuken en zegt: “Ik ga de beschuit met muisjes halen.”

Mickelle Haest tekent afwisselend de ervaringen op van een uitvaartverzorger en die van een verloskundige. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden