De Kraai Mickelle Haest

De warme armen van papa om haar heen

De vitrage hangt een beetje scheef, op de vensterbank ligt een vingerdikke laag stof. “Tot een halfjaar geleden woonden ze hier nog samen”, zegt een van de drie kinderen. De broer en twee zussen zijn achter in de zestig, begin zeventig. “Onze ouders waren begin negentig toen pa vanwege lichamelijke klachten en moeder vanwege dementie werden opgenomen in hetzelfde zorgcentrum.”

De sanseveria op tafel is zijn groengele kleur verloren. “Ze zaten elk op een andere afdeling”, legt de jongste dochter uit. Haar broer ploft neer op een makkelijke stoel. “Ze hielpen elkaar, met hulp van de thuiszorg en van ons. Het kon allemaal net.” “Kort na hun verhuizing naar de zorginstelling is mijn vader overleden”, zegt de oudste dochter. “Het overlijden van pa is nooit meer helemaal tot moeder doorgedrongen”, zegt haar broer. “Pa lag opgebaard in dit huis, waar ze vijftig jaar hebben gewoond. We hebben het bewust nog niet verkocht. We zouden graag willen dat moeder ook hier wordt opgebaard.” “We willen dat ze hier wordt verzorgd en in de kist gelegd waar wij bij zijn”, zegt de oudste dochter. Het gesprek valt stil. “Toch gek dat ze er nu allebei niet meer zijn”, fluistert de jongste.

Ik regel dat moeder naar huis wordt gebracht. Terwijl we wachten, zoeken de kinderen een kist uit. Ze bladeren door het kistenboek. “Zullen we dezelfde doen als bij pa?” zegt de broer. Zijn zussen knikken. Ze kiezen net zo’n kaart als voor hun vader en passen de tekst een beetje aan.

Bontjas

Als ik bijna klaar ben met regelen, gaat de bel. Mijn collega’s zijn er. Op een brancard wordt mevrouw haar huis binnengebracht. De kinderen wijzen een plek aan. Er wordt geen woord gesproken.

In alle stilte leggen wij moeder onder toeziend oog van haar kinderen in de kist. Een van de dochters gaat zitten en staart voor zich uit. “Ik wil iets ter sprake brengen”, doorbreekt ze de stilte. “Onze vader had vroeger een belangrijke leidinggevende functie. Lang geleden moesten mijn ouders naar een groot feest, waar belangrijke mensen kwamen. Mijn moeder kreeg van mijn vader voor die gelegenheid een bontjas. Weten jullie dat nog?” Haar broer en zus knikken. “Mijn moeder was er zo trots op. Ze droeg hem alleen bij zeer speciale gelegenheden en op een gegeven moment kon bont natuurlijk niet meer. Ik betrapte haar weleens bij de kledingkast met haar bontjas. Dan streelde ze het bont. Zo mooi en zacht. Wij gaan die jas niet dragen, en moeder was er zo dol op. Zullen we...” 

Haar zus loopt al naar de kledingkast. Even later tillen mijn collega’s moeder weer uit de kist en leggen we de jas in de kist met de koraalkleurige voering naar beneden. Voorzichtig leggen we moeder vervolgens terug op het zachte bont. “Mooi”, zeggen de kinderen in koor. De oudste dochter buigt zich over de kist en slaat de mouwen van de jas om moeder heen. “Twee warme armen van papa, nu klopt het”, zegt ze.

Mickelle Haest tekent om en om de ervaringen op van een uitvaartverzorger of die van een verloskundige. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden