null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

De Venetianen hebben weer gelééfd in dit interessante jaar

May you live in interesting times, werd ons in 2019 toegewenst door de Biënnale van Venetië. Het knalgele affiche was het eerste wat ik zag toen ik destijds station Santa Lucia uitkwam. Nu staat er een tent voor gratis coronatesten­­.

Ik ben vaker in Venetië geweest, ook een langere periode toen ik werkte aan een daar gesitueerde roman. Nu we weer mogen reizen, wil ik zien wat deze ‘interessante tijden’ met de stad en mensen hebben gedaan­­.

Mijn voetstappen weerklinken in de stille calli, op de lege pleinen waar kinderen spelen. De wandeling voert langs gesloten rolluiken van winkels, eet- en drinkgelegenheden. Geklots van water klinkt en uit een openstaand raam de stem van een sopraan.

“Ik heb nog nooit zo’n mooi jaar gehad”, zegt Giorgio, de eigenaar van de Antica Locanda Montin, waar alle muren zijn behangen met schilderijen, waar gelogeerd werd door Modigliani en Joseph Brodsky.

Ik ben de enige gast.

“We hebben niks verdiend, mijn reserves zijn op, maar we hebben geleefd. De Venetianen gingen weer met hun roeiboten het Canal­­ Grande op, ook de kinderen genoten van hun stad.”

Heilzaam

In het Dogepaleis, waar het bezoekersaantal strak wordt gedoseerd, hoor ik hetzelfde. Wanneer ik twee suppoosten vraag hoe zij deze tijd ervaren, barsten ze los: “Heilzaam! Het was niet normaal meer, mensen wezen met paraplu’s naar schilderijen, draaiden een dertiende-eeuwse landkaart om, zetten peuters in de vensterbank voor foto’s.”

“Door de menigte waren de kunstwerken nauwelijks te zien”, zegt de collega, “en de uitleg al helemaal niet. Zie je hoe de mensen nu kijken, lezen? Het kostte levens.”

“Hoe bedoelt u?”

“Mensen bezweken door de drukte, de uitputting, de trappen.”

Ook in andere musea zie ik mensen met elkaar aan de praat raken, in plaats van elkaar te verdringen.

“Het moet van hogerhand gereguleerd”, zegt drukker Gianni Basso die het vak leerde van Armeense monniken in het klooster op het Isola di San Lazzaro degli Armeni. Hij drukte mijn visitekaartje in Venetiaans rood. De ruimte naast zijn drukkerij heeft hij gekocht en tot museum gemaakt.

“Voordat de Chinezen hem inpikten.”

Koffers met geld

Die lopen rond met koffers contant geld, vertelt hij en kopen zaken in nood. Wil je deze stad redden, pak het dan aan zoals bij de musea gebeurt, stel grenzen. En verlaag de huren.

Zo ook Sabrina, de jongedame die achter het bureau zit bij begrafenisonderneming Soffiato. Haar grootvader verzorgde de uitvaart van Igor Stravinsky, nog met een gondelstoet. Hij stelde me voor aan een vriendin van de maestro, een Russische prinses, die hij inmiddels ook naar het dodeneiland heeft gebracht. Sabrina vindt het een mooi vak, je kunt iets betekenen.

Op mijn visitekaartje schrijf ik een groet voor haar opa. “Zonder leven in Venetië houdt het voor ons ook op.”

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden