Klein VerslagWim Boevink

De troost van Biden is niet genoeg

Het is maart en het monotone weerbeeld dat in januari is ingezet houdt aan; grijze luchten met regen, af en toe een opklaring, een temperatuur schommelend rond de zes, zeven graden. Het verlangen naar voorjaar is intens.

Hier en daar snoeit iemand een struik, maar de tuinen liggen er vaak nog onaangeroerd bij.

Ik zit binnen, tussen oude papieren.

Bewaarde artikelen, paperassen. Materiaal voor Kleine Verslagen die er niet meer komen. Tegen het einde van de komende maand, de wrede maand april, houdt deze kroniek op te bestaan om zoals alle goede en slechte dingen plaats te maken voor iets nieuws.

Het voorjaar zal in volle bloei zijn.

Maar hierbinnen kan het opruimen alvast beginnen. Wat is er bewaard gebleven? Vooral stukken uit Duitse kranten. Maar ook een lang artikel uit The New York Review of Books over Joe Biden van niet zo lang geleden: een portret van een man die geplaagd door verlies in eigen familiekring zichzelf is gaan zien als de grote trooster van de natie.

Ik zie Biden af en toe voorbijkomen in fragmenten uit zijn campagne: meestal uitglijers en versprekingen, of soms een boze uitval, die graag worden rondgereikt als symptomen van opkomende seniliteit.

Toen Pete Buttigieg onlangs zijn kandidatuur neerlegde en voor een groot publiek verklaarde achter Joe Biden te gaan staan, stond Biden letterlijk achter hem en legde dankbaar twee handen op zijn schouders.

Toen Biden het woord nam hoorde ik hem zeggen: “Weet je, hij doet me denken aan Beau...”

Beau Biden, Joe’s zoon, die in 2015 – 46 jaar oud – overleed aan een hersentumor. De dood kleeft aan hem, niet alleen door het verlies van Beau, maar ook door het verlies van zijn eerste vrouw Neilia en hun dochter Naomi, bij een tragisch auto-ongeluk in 1972.

Hij weet wat rouw is en verdriet

“He is haunted by death”, schreef de New York Review. Hij wordt door de dood achtervolgd. Joe Biden weet wat rouw is en verdriet.

Hij heeft zich altijd verwant gevoeld aan de Kennedy’s, ook rijk aan familiedrama. In campagnetoespraken heeft hij verteld hoe hij met zijn zus huilend langs de spoorlijn stond waarlangs de trein met de kist van Robert Kennedy passeerde. Die verwantschap is zo sterk dat hij zich – net als de Kennedy’s – Iers-katholiek is gaan noemen, ofschoon de lijn met een Ierse afkomst tamelijk dun is.

Hij raakt graag mensen aan. Ongevraagd. Zoals bij Pete Buttigieg. Maar ook bij talloze vrouwen. De New York Review ziet daarin niet meteen iets ongepasts; veel meer lijkt het uitdrukking te zijn van Bidens grote behoefte aan contact, aan verbinding, aan het geven van troost en het krijgen ervan.

Een hand op een schouder, een arm om iemand heen. Zulke gebaren zijn in onze verhitte tijden niet zomaar onschuldig.

Maar is de grote trooster de man die Amerika nu nodig heeft? Troost, schrijft de New York Review, is niet hetzelfde als sociale verandering.

Troost is niet genoeg.

Ik kijk naar Joe Biden, een man van 77 met dunner wordend haar en vraag me af wat hem bezielt om via een lange slopende weg één van de zwaarste functies in het openbare leven te ambiëren.

Maar het voorjaar komt.

Het opruimen gaat verder. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden