null Beeld

ColumnRommelen

De teruggevonden portemonnee van de Pasar Malam

Liesbeth Mende gaat verhuizen en ruimt daarom haar huis op. De vliegers boven roepen herinneringen op aan de Pasar Malam.

De vliegers die op de bovenverdieping hangen, komen van de Pasar Malam. Van jongs af aan ging ik elk jaar samen met Oompie naar de Indische markt op het Malieveld in Den Haag. Soms met mijn moeder en zussen erbij, soms met een neef, soms alleen met Oompie. Later werkte neef Hanne bij de Pasar als opbouwer en chauffeur. Hij reed met een busje door heel Nederland om oude mensen op te pikken en ze naar Den Haag te brengen. Aan het eind van de dag bracht hij ze weer terug naar huis. Hanne regelde dat we gratis naar binnen konden. Oompie sprak een tijdstip af bij de ingang en Hanne sluisde ons de tent in. Ik weet niet of hij dat als medewerker mocht doen, of dat hij het gewoon deed.

“Hoe lang ben je hier?” vroeg Oompie.

“Ben al in Maastricht geweest”, zei Hanne.

“Waarom Maastricht?”

“Oudjes ophalen, toch.”

“Moet je nog?”

“Naar Utrecht. Zo meteen.”

Oompie, mijn zus en ik liepen de grote tent binnen die vol met kraampjes stond. Het was druk en het rook naar Indisch eten en kretek sigaretten. Als eerste liepen we langs de kraam met edelstenen en zochten er een paar uit. We slenterden verder. In de kramen lagen leuke hebbedingetjes: waaiers, armbandjes, batik portemonneetjes. Er was een kraam met wierook en sleutelhangers van Sai Baba, een goeroe uit India in een oranje gewaad en met een grote bos pluizig haar. Ik vroeg me af wie zo’n sleutelhanger zou kopen. 

Oompie kwam altijd bekenden tegen. Hij babbelde met ze in het Indonesisch. In een andere tent keken we naar dansoptredens. Natuurlijk gingen we ook eten. Eerst saté met longtong, tegen de avond nasi rames.

null Beeld Werry Crone
Beeld Werry Crone

Bij de longtong dook Hanne op. Oompie bestelde ook een portie voor hem.

“Je moet toch naar Utrecht?” vroeg Oompie.

“Al geweest”, zei Hanne.

“En nu?”

“Pauze.”

We aten onze saté en longtong.

“Tot hoe laat werk je?”

Hanne haalde zijn schouders op. “Nog naar Maastricht. Oudjes terugbrengen.” Voordat ik mijn laatste stukje saté had opgegeten, was Hanne weer weg. Oompie schudde zijn hoofd. “Steeds maar in dat busje”, zei hij.

Aan het eind van dag was ik mijn portemonnee kwijt. Mijn zus zuchtte. Oompie liep geduldig mee naar de gevonden voorwerpen en langs alle kramen en eettentjes waar we geweest waren. Nergens te vinden. Een paar dagen later kreeg ik een pakje thuis gestuurd waar mijn portemonnee in zat met een briefje erbij. Ik zag aan het handschrift dat het van een oudere dame was. Als bedankje stuurde ik haar een doos bonbons. Daarop kreeg ik weer een bedankkaart van haar. De portemonnee heb ik niet meer, maar de kaart heb ik nog ergens bewaard.

Schrijfster Liesbeth Mende (1975) is gescheiden en moet kleiner gaan wonen. Ze schrijft over wat ze tegenkomt tijdens het opruimen. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden