Beeld Loek Buter

ColumnRenske Jonkman

De molenaar werd hier hoorndol; die woont nu in Duitsland

Ook op het platteland duurt de stilte nooit heel lang. De vrachtwagen van de leliekwekerij dendert hoe dan ook ’s avonds langs ons huis, waardoor de kopjes rammelen in de kast. Op zonnige dagen jakkeren de motorrijders in ‘recreatiegroepen’ over de Oostdijk. Is er slecht weer op komst, dan vliegen de vliegtuigen net als de zwaluwen lager, maar dan met een hoop geraas en geronk boven ons hoofd.

‘Waarheen je je ook wendt, overal bots je op iets menselijks – een weerzinwekkende alomtegenwoordigheid die je verbijstert en opstandig maakt, die je in een laaiende versuffing stort’, schreef de Roemeens-Franse filosoof Emil Cioran. Het is waar: alleen als ik helemaal achter op het land loop, dan is het stil.

In Wogmeer, een dorp verderop, verhuisde de molenaar onlangs vanwege de herrie van de biovergistingsinstallatie van zijn buurman. Hij woont nu met zijn vrouw en hun tweeling in Duitsland. Die molen staat vlak bij het (agrarisch) kinderdagverblijf van onze kinderen, ik fiets er een paar keer in de week langs, en de molenaar bleek een opvallende verschijning: een jonge vent met rommelig haar en helderblauwe ogen. Niet echt het standaardtype molenaar.

Biovergistingsinstallatie 

Ik interviewde hem eens voor mijn roman en hij vertelde dat hij het liefst op zomerse ochtenden met zijn vrouw boven in de molen lag, luisterend naar de stilte van het land om hem heen. Hoe hij daar op z’n rug lag op de houten planken van de molenzoldering, de luiken wijd open. Luisterend naar de vogeltjes. Kilometers ver uitzicht om hem heen.

Die romantiek bleef niet voor lang. Hoorndol werd hij van de groene vergistingsmachine van zijn buurman. “Weet je wel hoeveel herrie zo’n biovergistingsinstallatie maakt?” vroeg hij. Ik had werkelijk geen idee. Voor hem was het blijkbaar genoeg om zijn molen stil te zetten en naar Duitsland te verhuizen. Daar woont hij nu niet langer in een molen, maar in een gewoon huis, ‘op een afgelegen plek zonder biovergistingsinstallatie in de buurt’.

Die bioinstallatie was vorig jaar nog bijna failliet gegaan. Het scheen dat ze niet genoeg groen afval hadden. Dus moesten ze, niet heel erg duurzaam, al dat groene afval importeren uit Duitsland, België en Polen. In grote vrachtwagens die over de polderwegen denderden, langs de huizen waar bewoners zich beklaagden over de kopjes die ‘staan te rammelen in de kast’. Waarheen je je ook wendt, overal bots je op iets menselijks.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden