Klein verslag Wim Boevink

De mist is een sluier. De sluier zegt: er valt iets te betreuren

Wonderlijk was de snel opkomende mist. Je kon er een teken in zien, een teken, een deken, een zegen. De mist legde zich over grote delen van het nerveuze land. De nacht van het vuur stond op punt van beginnen.

De mist is stil en mysterieus. En niet zonder gevaar. Op een snelweg in het noorden maakte hij een einde aan iemands leven.

Elders omfloerste hij het licht van lantaarns, straten glinsterden zwart, een kou kroop omhoog uit vochtige aarde. Een ernstige weerman waarschuwde voor zicht van minder dan vijftig meter.

Ik was alleen met een ongevaarlijke cabaretière. Om het huis was het daveren en knetteren begonnen. Tegen middernacht liep ik naar boven naar een donkere slaapkamer. Achter de gesloten gordijnen weerlichtte het onrustig. Aan de overkant omhelsden mensen elkaar in een volle woonkamer. De straat vulde zich met kruitdamp. De mist hield zich even afzijdig.

De tienerjaren van de eeuw waren voorbij. Bij de BBC trad Melanie op, 72 jaar oud. Ze zong ‘What have they done to my song ma’ en ik keek terug tot diep in mijn jeugd.

Ergens in de nacht kwamen de kinderen veilig thuis van hun feesten. Terwijl elders auto’s brandden en een oude molen en een wormenhotel en een apenverblijf en een trappenhuis in een flat, sliep ik een diepe slaap. In de lucht hechtten zich deeltjes van as en ijzer aan minuscule waterdruppels.

In de vroege ochtend hing de mist nog grijs tussen de huizen en de kale bomen. Ik wandelde de stille kou in naar de polder, een recreatiegebied aan de rand van de stad.

Een vuurwerkvrije zone.

In de late namiddag van de laatste dag van 2019 was ik hier nog handhavers tegengekomen in hun groene hesjes. Hun dienst duurde tot tien uur, zeiden ze. Ze spraken met een buitenlands accent.

Nu, in de ochtendmist, was het landschap van paden, bomen, beken en vijvers vredig en sereen. Uit het vochtig koude gras fladderden vinken op en mussen. Een enkele roodborst.

Langs de gracht van een fort, hoog in een boom, zes slapende reigers, zoals zoveel kleine en grotere dieren nog bekomend van de vuurnacht.

En midden in dit gebied in de grijze nevel een uiteengereten prullenbak naast een bank en verderop tussen de wilgen nog één.

Thuis wachtte het nieuws.

De radio.

De oogarts van een Rotterdams ziekenhuis en zijn ‘horrornacht’. En elk jaar weer op de eerste januari dat wanhopige en vergeefse appèl aan de politiek om iets te doen aan het telkens weerkerend drama. En altijd wordt het gevaar van vuurwerk gebagatelliseerd, of zoals door de huidige minister van justitie, louter toegeschreven aan criminele bendes.

Een twaalf - en een dertienjarige jongen opgepakt voor de tragische brand in een Arnhemse flat.

Criminele bendes?

In de late namiddag is de mist blijven hangen, er is geen zon te zien geweest. Het is een sluier die de vreugde dempt over het bereiken van een nieuw jaar. De sluier zegt: er valt iets te betreuren. De mist is een rouwsluier. En een oproep tot verandering. Stop eindelijk met die dwaasheid. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden