null Beeld
Beeld

FotoalbumMarion Steenbergen

De kus die ik haar geef is een soort afscheidskus geworden

Miep Boeringa, de moeder van Marion Steenbergen (54), nam geen blad voor de mond, maar ‘ik hou van jou’ vond ze moeilijk om te zeggen.

‘Mijn moeder werd op 2 september 2018 85 jaar. Ze zei tegen mijn twee broers en mij: ik hoef niks te hebben voor mijn verjaardag, maar ik zou het nog zo leuk vinden om met jullie drieën uit te gaan. Ons cadeau was een dagje Nieuwendam – onderdeel van Amsterdam-Noord – waar we langs voor haar belangrijke plekken zijn gegaan vol herinneringen aan haar jeugd. Ze genoot ervan en mijn broers en ik zijn heel blij dat we dit hebben ondernomen, want achteraf gezien was het uitje in feite een afscheid. In januari 2019 is ze plotseling overleden. Telkens als ik nu mijn laptop openklap zie ik deze foto die in Nieuwendam is gemaakt. De kus die ik haar geef is een soort afscheidskus geworden, het ontroert me telkens weer als ik ernaar kijk.

Zij en ik staan hier voor haar lagere school. Daar vlak achter, aan de Nieuwendammerdijk, is ze geboren en getogen. Haar ouders en haar vier oudere zussen kwamen uit Elburg waar mijn opa scheepstimmerman was. Zijn familie bouwde botters. Maar door de inpoldering van de Zuiderzee kwam er steeds minder werk. In 1927 verhuisden ze naar Nieuwendam toen mijn opa werk vond op een scheepswerf in Amsterdam-Noord. In 1933 betrokken ze in Nieuwendam een dijkhuis waar mijn moeder dat jaar werd geboren.

Als kind ben ik er vaak geweest want ze had een ongetrouwde zus die er heel lang is blijven wonen. De tuin aan de achterkant lag onder aan de dijk. Via de veranda kon je met een trap naar beneden. Als kind sliep mijn moeder met haar veertien jaar oudere zus in de tuinkamer, maar in de oorlog wilde mijn opa dat ze in huis sliepen. Hij was bang dat de Duitsers, die de school hadden geconfisqueerd, zomaar voor hun neus konden staan. Het was een beangstigend moment toen ze een keer onverwacht het huis binnenkwamen, op zoek naar zoons die naar de Arbeitseinsatz moesten.

Lol hebben in je werk gunde ze mij ook

Tot haar trouwen woonde mijn moeder in Nieuwendam, daarna is ze met mijn vader meegegaan naar Eindhoven. Eenmaal getrouwd mocht ze niet meer werken, zo ging dat in die tijd. Ze was daar boos over en verveelde zich toen ze opeens thuiszat en er nog geen kinderen waren. Ze had met veel plezier gewerkt als tandartsassistente in een kliniek en miste het contact met collega’s. Lol hebben in je werk gunde ze mij ook: ze vond het heel belangrijk dat ik een baan zocht en mezelf zou ontwikkelen.

Veel botsingen met haar heb ik als puber niet gehad. Ik ga confrontaties uit de weg. Mijn dochter is heel anders: zij heeft een sterk karakter en nam geen blad voor de mond, daarin lijkt ze op mijn moeder. Die was heel direct – zo vertelde ze eens hoe ze een vriendin op haar nummer had gezet die altijd opschepte over haar kleinkinderen, één was hoogbegaafd. Onze kinderen zijn dat niet, maar omdat mijn moeder zich zo ergerde zei ze: ‘Ja, mijn kleinkinderen zijn ook hoogbegaafd, maar mij hoor je er niet over.’

Een aardappel met luciferstokjes erin

Er zijn dingen die ik met mijn kinderen anders heb gedaan dan zij met ons, maar er waren ook tradities die ik heb overgenomen. Bijvoorbeeld om de laatste dagen voor hun verjaardag af te tellen met een aardappel waarin luciferstokjes waren gestoken. Elke ochtend mochten ze er één uithalen, zo konden ze zien hoeveel nachtjes slapen het nog was tot de grote dag.

Op haar vijfenzestigste werd mijn moeder weduwe. In je eentje kun je makkelijk vereenzamen, maar zij leerde me dat je niet moet afwachten tot anderen naar jou komen. Je moet zelf een stap zetten en op pad gaan. Ze is veel gaan reizen. Soms kwam ze vanuit Nuenen hier naar Enschede, waar we een B&B hebben. Ze had bij ons haar vaste kamer. Na haar overlijden heb ik de kamer huilend gestofzuigd omdat ik zo aan haar moest denken.

Een paar jaar geleden zei ze opeens ‘je bent me heel dierbaar’

Vooral als het de kinderen betrof, was ze heel enthousiast. Ze hoorde bij een generatie die niet zo gauw zegt ‘ik hou van je’. Maar een paar jaar geleden zei ze opeens ‘je bent me heel dierbaar’. Dat vond ik heel bijzonder. Misschien dacht ze: als ik het nu niet zeg, kan het straks niet meer.

Ik ben verlegener dan zij. Ze was sociaal en legde makkelijk contact met anderen, daar neem ik een voorbeeld aan. Ze had oog voor mensen die behoefte hebben aan een bemoedigend woord. Vroeger werkte ik in het toerisme, als ik vertelde over de armoede in verre landen zei ze dat er dichtbij ook mensen zijn die aandacht nodig hebben. In de straat maakte ze altijd een praatje met buurtbewoners. Bij haar uitvaart waren ze allemaal aanwezig, iedereen kende Miep.”

Wilt u ook worden geïnterviewd naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden