NaschriftIvette Verhaar-Capriles

De goedlachse Ivette (1959-2021) bleef tot het laatst toe positief

Ivette Verhaar-Capriles met haar man Kees op hun bruiloft. Beeld
Ivette Verhaar-Capriles met haar man Kees op hun bruiloft.

Als iets tegenzat bij juriste Ivette Verhaar-Capriles, keek ze altijd naar de kans die zo’n situatie ook bood. Ze was koningin in vooruit kijken en het creëren van mogelijkheden. Voor zichzelf en de mensen om haar heen.

Wanneer er een struikelblok op haar levenspad lag, stapte Ivette daar bewust omheen. Ze liet anderen niets merken, maar bedacht zelf een oplossing. Al jong streefde ze naar een succesvolle carrière, haar ambities waren groot. Maar geboren op het eiland Curaçao merkte ze dat ze haar vleugels op werkgebied te weinig kon uitslaan. Dus nam ze op haar veertigste de lastigste beslissing in haar leven. Ze zegde haar geliefde eiland vol familie en vrienden vaarwel en vertrok als alleenstaande moeder met haar 12-jarige dochter naar Den Haag. Op weg naar een betere toekomst.

Die eerste maanden in Nederland zijn pittig. Wat haar op de been houdt, is haar vastberadenheid. Ze zet door, ook al mist ze haar familie en haar vertrouwde leven. Ivette vindt het belangrijk ergens aan bij te dragen, en gehecht aan de zekerheid van een ambtenarenbestaan is ze zeer verheugd dat ze aan de slag kan bij de financiële afdeling van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland (RVO). Op de werkvloer is ze gedreven en serieus. Als reacties op haar mails of verzoeken te lang duren, kan ze zeer aanhoudend zijn. Zich met een jantje-van-leiden ergens van afmaken komt in haar woordenboek niet voor. Als ze dergelijk gedrag bij collega’s ziet, laat ze het overduidelijk merken. Daarbij kiest Ivette altijd de nette weg. Ze is er de vrouw niet naar om met haar vuist op tafel te slaan of haar stem te verheffen, maar haar houding zegt vaak genoeg.

Verantwoordelijke inborst

In de twintig jaar dat ze bij RVO werkt, mist ze geen enkele training of cursus. Het is je plicht, vindt ze, om goed op de hoogte te zijn en het beter te doen. Die serieuze, verantwoordelijke inborst valt al op in haar jeugd. Het is vaak Ivette die in hun gezin de leiding neemt. Ze wordt geboren in 1959 in Willemstad als zevende kind in een rij van tien. Vijf jongens en vijf meiden kent het gezin van Juanita en Rito Capriles. Haar vader werkt als monteur en moeder zorgt voor de kinderen en het grote erf vol geiten, kippen, parkieten en kalkoenen. Rondom hun huis is altijd iets te beleven, al gaat dat een beetje aan haar voorbij, want de introverte Ivette zit liever binnen te lezen, te naaien of te knutselen.

In huize Capriles gelden strenge regels: spelen met de buurtkinderen is niet nodig, want je hebt genoeg broers en zussen om je mee te vermaken. En als ze naar de kermis gaan, is het devies: ‘samen uit, samen thuis’. Alle tien! Hoewel de jongens nog wel­eens protesteren, heeft Ivette weinig last van die regels. Ze gedraagt zich al jong verantwoordelijk en ze concentreert zich vooral op haar schoolwerk.

Na de mavo gaat ze als 18-jarige aan de slag als operator bij de Landsradio en Telecommunicatiedienst, waar ze overzeese telefoonverbindingen tot stand brengt. Binnen een jaar heeft ze genoeg geld gespaard om een splinternieuwe auto te kopen. Ze volgt diverse cursussen en stapt over naar het ministerie van onderwijs, waar ze zich ontwikkelt van management­assistent tot financieel medewerker.

Ivette Verhaar-Capriles. Beeld
Ivette Verhaar-Capriles.Beeld

Piekfijn gekleed

Haar focus ligt vooral op haar carrière, maar na het werk mag ze graag op stap gaan met haar zussen. Altijd even kleurrijk en verzorgd gekleed. Op de ‘baaidagen’ is ze als eerste uit de veren en trommelt ze iedereen op mee te gaan naar het strand. Jarenlang blijft ze op het erf van haar ouders wonen, ook nadat ze op haar 27ste moeder is geworden. De biologische vader van baby Gio-Ann maakt geen actief deel uit van hun leven, dus past oma op de kleine als Ivette moet werken. Zodra ze genoeg geld heeft gespaard, koopt ze een lapje grond om daar zelf een huis op te bouwen – een lang gekoesterde droom. Wat is ze trots dat ze dat als alleenstaande moeder voor elkaar heeft gebokst.

Als een echte Antilliaanse moeder is ze streng: logeren bij vriendinnetjes zit er niet in. Maar verder heeft ze veel voor haar dochter over, Gio-Ann zit op diverse sporten en ze maken mooie reizen samen – het liefst cruises naar Amerika. Reizen maakt haar gelukkig. Verder zorgt ze goed voor haar familie – ook financieel. Zonder dat haar zus Nayka enige onderwijsambitie toont, regelt Ivette dat zij naar de Pedagogische Academie gaat. Ze meldt haar wel tien keer aan. Tegenwoordig is Nayka schoolhoofd op Curaçao. “Ik vond het ronduit bij je passen”, verklaart Ivette haar keuze.

Ivette Verhaar-Capriles met haar dochter Gio-Ann. Beeld
Ivette Verhaar-Capriles met haar dochter Gio-Ann.Beeld

En wanneer haar doodzieke broer Ovilio voor een dubbele longtransplantatie naar Nederland komt, regelt ze bij haar schoonmoeder allemaal spulletjes om zijn huisje in te richten. Als stille kracht zorgt ze veel voor anderen. Zo is ze jarenlang coach van moeilijk opvoedbare jongeren in Den Haag. Dat geeft haar waardering, maar ze doet het vooral omdat ze zo graag wil dat mensen net zo van het leven genieten als zij. Ze deelt graag.

Bij RVO hebben collega’s ontzag voor de gedreven dame, die er altijd tot in de puntjes verzorgd uitziet. Haar overtuiging is dat je als representant van de organisatie altijd piekfijn gekleed de deur uit moet gaan. Net als haar werk ook onberispelijk is. Dat ze daarnaast nog een andere, wat lossere kant heeft, merken collega’s tijdens teamuitjes. Ze zien ineens de goedlachse, vrolijke Ivette tevoorschijn komen. Al is ze altijd sociaal en invoelend, over haar privézaken praat ze niet snel.

Haar worstelingen houdt ze liever voor zichzelf. Zo zijn er de nodige strubbelingen met Gio-Ann als zij in de puberteit op zoek gaat naar haar identiteit. Ivette heeft tijd nodig om te wennen aan het idee dat haar dochter trouwt met een vrouw, maar de liefde voor haar dochter wint het van haar overtuigingen. Daarover spreken doet ze met niemand. Net als dat ze niet snel zal vertellen dat ze zich als zwarte vrouw weleens een tweederangsburger voelt. Opmerkingen over Zwarte Piet die haar naar het hoofd worden geslingerd, krenken haar diep. En dat niemand haar groet bij de bushalte voelt als een afwijzing.

Meisjesdroom

Des te verraster is ze als haar overbuurman Kees Verhaar bij diezelfde bushalte een gesprekje aanknoopt. Ze zien elkaar elke dag, beiden op weg naar hun werk, en zo raakt het aan. Tot die tijd is Ivette een echte huismus; ze heeft nooit afspraakjes met mannen. Maar voor Kees verhuist ze van nummer 49 naar 94. Het stel geniet de afgelopen tien jaar volop van uit eten gaan, musea bezoeken, samen op de bank een filmpje kijken en veel reizen. Heel Europa struinen ze af.

Op Koningsdag 2014 bezegelen ze hun liefde met het huwelijk, uiteraard op Curaçao. Een zoetgevooisde meisjesdroom komt uit: Ivette had niet gedacht dat ze nog zo gelukkig zou worden. Toch is haar huwelijk voor haar geen reden om achterover te leunen. Ivette voelt aan haar water dat door politieke veranderingen haar functie in gevaar is. Ze neemt het heft opnieuw in eigen handen en gaat rechten studeren. Na vier jaar keihard fulltime werken en studeren mag ze zich vanaf vorig jaar maart jurist noemen.

Ivette Verhaar-Capriles met haar kleinzoon Jaxx. Beeld
Ivette Verhaar-Capriles met haar kleinzoon Jaxx.Beeld

Al tijdens haar opleiding bijt ze zich vast in de privacywetgeving. Ze ziet nieuwe mogelijkheden en krijgt al diverse opties aangereikt. Tot ze merkt dat haar galstenen opspelen en er na een reeks van ziekenhuisopnames een agressieve, uitgezaaide kanker wordt geconstateerd. Haar eerste reactie op dat nieuws is hoe het toch moet met haar geliefde echtgenoot. “Hoe moet het nu met jou?”, vraagt ze oprecht. En hoewel ze veel pijn heeft en haar einde rap ziet naderen, merkt niemand om haar heen enig verdriet of teleurstelling. Ze beurt haar geliefde juist op en blijft tot het laatst toe positief gestemd.

Wel neemt ze met pijn in haar hart afscheid van haar eenjarige kleinzoon, die Gio-Ann samen met haar vrouw Patricia kreeg. De kleine Jaxx laat haar dag zonnig kleuren, ook al kan ze zelf niet veel meer. Dat de priester op haar sterfbed hun liefde en daarmee hun huwelijk nog wil zegenen – ondanks dat Kees al eerder getrouwd is geweest – roert haar diep. Net als de officiële oorkonde van blijk van waardering die ze een week voor haar overlijden ontvangt van haar werkgever RVO. Ze voelt zich een gezegend mens.

Ivette Camila Lelis Verhaar-Capriles werd geboren op 18 juli 1959 in Willemstad (Curaçao) en overleed op 8 januari 2021 in Den Haag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden