null Beeld

ColumnEmine Uğur

De geur van zijn zoon herkende hij uit duizenden

Emine Ugur

Hij had er een lange reis op zitten. Eerst met het vliegtuig naar Istanboel, daarna twintig uur met de bus naar Gaziantep. Omdat er in die jaren veel politieke onrust heerste in Turkije, reden er ook weinig taxi’s door bepaalde wijken en moest hij vanaf het busstation nog een uur lopen naar het huis dat hij een paar jaar eerder ­achter zich had gelaten voor zijn tocht naar Nederland als gastarbeider.

Bij de hoek van de steile straat die hij nog moest beklimmen om eindelijk thuis te komen, botste er plotseling een bal heel hard tegen zijn neus. Een jongen met een rood-geel Galatasaray-shirt die al voetballend naar beneden liep, had hem vol in zijn gezicht geraakt.

Hij was moe en gespannen en door de pijn heen was hij fel uitgevallen tegen de jongen. “Rustig aan amca (oom)”, had de jongen hem toegebeten.

Iedereen was veranderd

Met zijn koffers in zijn klamme, nerveuze handen was hij de weg naar boven gelopen, naar het huis waar zijn familie net aan het avondeten zou beginnen.

Eenmaal binnen begon hij bij mijn oma met omhelzen en liep zo het rijtje af van oud naar jong, tot hij bij zijn jongste zoon kwam. Die was zo groot geworden dat hij niet meer op zijn schoot paste.

Niemand leek meer echt op wie hij of zij was bij zijn vertrek. Ook hij was niet onveranderd ­gebleven. ­Iedereen merkte op hoeveel ouder hij eruit zag, wijzend op de rimpels en wallen die op zijn gezicht waren ontstaan en het haar dat vrijwel helemaal was uitgedund.

Hij maakte een grap over zijn kale hoofd en koos ervoor om niets te vertellen over de zestien uren per dag die hij zes dagen per week werkte. Over de tonnen bakstenen die hij per dag met zijn armen sjouwde en het zware leven dat hij er leidde. Over de eenzaamheid.

Brood voor de hele familie

Hij keek om zich heen en vroeg waar zijn oudste zoon was en terwijl ze hem vertelden dat hij warm brood was gaan halen bij de bakkerij, liep er een jongen in een rood-geel Galatasaray-shirt naar binnen, met een voetbal onder zijn ene arm en brood voor de hele familie onder de andere.

Ze keken elkaar nog een tijdje aan en groetten elkaar bijna onhoorbaar, ieder voor zich heel erg van bewust van hun eerdere ontmoeting, terwijl de mensen om hen heen ­lachend verder gingen met het openen van cadeaus.

Wanneer we weleens praatten over de ­jaren die hij ver van zijn gezin doorbracht, over de tol die het had geëist, en wat de ­gevolgen waren voor de dynamiek en de ­rollen binnen ons gezin, was dit een van de dingen die hij regelmatig memoreerde. ‘Ik had de kragen van hun schooluniformen meegenomen toen ik naar Nederland kwam, om eraan te ruiken als ik hen miste. Zijn geur kende ik uit mijn hoofd en had ik uit duizenden kunnen herkennen, maar ik herkende mijn ­eigen kind niet toen hij langs me heen liep, en die realiteit vormde nog jarenlang onze ­relatie’, vertelde mijn vader hierover.

null Beeld

Emine Uğur is sociaal dienst­verlener en een bekend twitteraarster (@overlistener). Om de week schrijft ze een column voor Trouw.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden