De familie Akin viert de feestdagen voor het eerst in hun nieuwe huis in Utrecht.

In en uit het nieuwsAsielprocedure

De familie Akin heeft een verblijfsvergunning: ‘We zijn weer normaal’

De familie Akin viert de feestdagen voor het eerst in hun nieuwe huis in Utrecht. Beeld Werry Crone

Hoe is het met de familie Akin, die begin dit jaar zo lang wachtte op de start van hun asielprocedure? 

Asielzoekers moeten vaak lang wachten tot ze hun verhaal mogen doen bij de IND. Het Turkse gezin Akin wachtte bijna een jaar. Vervolgens besloot de IND binnen vijf dagen dat de familie recht heeft op een verblijfsvergunning. Die kregen ze deze zomer. Nu vieren ze de feestdagen voor het eerst in hun eigen huurhuis in Utrecht. 

“Ik ben een eenhoorn”, gilt de goedlachse Elmira (4) die net klaar is met het organiseren van een rondleiding door haar kamer. Ze springt op een stoel in de eetkamer en vliegt haar ouders Enes (33) en Elaheh (36) in de armen naast hun bontversierde kerstboom. 

Een paar maanden geleden was dit nog toekomstmuziek. Het gezin verhuisde tien maanden lang van de ene opvang naar de andere. “We hebben in Zutphen, Wageningen, Budel, Ter Apel, Arnhem en Leersum gewoond”, zegt Enes, die de plekken op zijn vingers telt en vervolgens een beetje onthutst naar zijn eigen handen staart.

“Ik weet nog goed dat Elmira haar ene Barbie tegen haar andere Barbie liet zeggen dat ze zou worden overgeplaatst naar een ander azc. Dat de poppen maar zo snel mogelijk afscheid van elkaar moesten nemen.” Elaheh: “Heel pijnlijk, we hebben altijd geprobeerd om haar de tijd in de azc’s te laten zien als een avontuur.”

Mislukte coup Turkije

Het gezin moest vluchten omdat Enes na de mislukte coup in Turkije in 2016 werd veroordeeld voor terrorisme. Het gezin vluchtte voor het hoger beroep zou worden behandeld en kwam in juli 2018 in Nederland aan. Daar wachtten ze op het begin van hun asielprocedure. Een periode die een dag of zes zou moeten duren, duurde tien maanden.

De familie Akin wacht niet als enige zo lang. In september 2019 werd meer dan de helft van alle beslissingen te laat genomen. De IND houdt voor 2020 rekening met een bedrag van 17 miljoen euro aan compensatie voor het overschrijden van wettelijke termijnen en staatssecretaris Ankie Broekers-Knol heeft een onafhankelijk onderzoek naar de dienst aangekondigd. “Ik dacht dat Turkije bureaucratisch was, maar Nederland is nog erger”, zegt Enes.

Elaheh: “We denken er niet vaak aan terug want dat heeft geen zin. We kijken nu naar de toekomst en we hebben veel te doen: Nederlands leren bijvoorbeeld.” Haar man knikt: “Hard werken is de beste therapie”.

Beiden vonden een baan toen ze nog in een azc woonden. Enes als docent International Public Management aan de Haagse Hogeschool en Elaheh als wiskundedocent aan de Hogeschool van Amsterdam.

Geplaatst in Volendam

Om naar hun nieuwe werk te kunnen reizen vragen ze het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) om hen te plaatsen in een gemeente in de buurt van hun werk. Tevergeefs, ze moeten naar Volendam. Van daaruit is het vanwege een slechte aansluiting met het openbaar vervoer bijna onmogelijk om op hun werk te verschijnen en/of hun dochter op tijd van school te halen. 

Enes doet zijn verhaal op een congres van het Incluusion programma van de Universiteit Utrecht. Via dat programma kunnen studenten met een vluchtelingenachtergrond of vluchtelingen die in azc’s hun proces afwachten colleges volgen.

In de zaal zit een medewerker van de gemeente Utrecht die besluit de familie te helpen. Ze krijgen, nog voor een verhuizing naar Volendam, een huis aangeboden in Utrecht. “Puur geluk”, zegt Enes. De rest is geschiedenis.

Elaheh glimlacht: “Ik ben blij dat we weer een huis hebben en een baan en dat onze dochter hier naar school gaat. Daarmee hebben we onze identiteit terug”, zegt ze. “Als je een vluchteling bent, geeft niemand iets om je. En je wordt ook altijd gezien als een gelukzoeker, het laagste van het laagste. Nu zijn we weer collega’s en ouders en buren. We zijn weer normale mensen”, legt ze uit. 

Toch was een eigen plek wel even wennen. “Het is helemaal niet zo groot”, zegt Elaheh, “maar we hebben in het azc zo lang met z’n drieën op één kamer  gewoond dat we elkaar hier soms kwijtraken.”

Lees ook:  

Deze vluchtelingen zijn het wachten op de IND zat: ‘Ik wil een normaal leven’

Asielzoekers moeten lang wachten tot ze hun verhaal mogen doen bij de IND. Het Turkse gezin Akin wacht al sinds juli op de start van de asielprocedure. 

Wachttijden IND blijven oplopen, staatssecretaris kondigt onderzoek aan

Staatssecretaris Ankie Broekers-Knol kondigt onafhankelijk onderzoek aan naar de IND. Vluchtelingenwerk deed al onderzoek naar de gevolgen van de nog steeds oplopende wachttijden voor de start van asielprocedures.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden