Eten

De doerian in de keuken geurt naar vrouw. Als mevrouw Thijssen opstaat zegt ze: Zij eruit of ik.

De doerian.Beeld AP

Het mooiste van vakantie is de terugkeer van vrienden. Naar alle hoeken van de wereld zijn ze uitgevlogen, en ze keren weer met verhalen van wat ze gegeten hebben. Soms brengt iemand iets zeldzaams voor me mee. Gerookte bergkaas uit Polen, of stierenworst uit Spanje.

Maar dit jaar valt het tegen. Het lijkt wel of al mijn vrienden en kennissen niet verder komen dan België. Of ben ik blasé, heb ik alle bijzondere delicatessen al tot mij genomen?

Dan, gelukkig, staat op een goede morgen de vriend die het verste reisde en het langste wegbleef op de stoep, haast rechtstreeks uit Thailand.

Hij houdt een soort gestekelde voetbal omhoog. ,, Doerian”, verklaart hij trots.

Doerian! Daarvan heb ik alleen nog maar gehoord. De geheimzinnig vrucht uit Indonesië, in Thailand tot koningsvoedsel uitgeroepen. Die doerian.

Wij leggen de vrucht op het aanrecht. Hij verspreidt een merkwaardige geur, lekker maar vreemd, iets van meloen en nog wat, bekend maar ik kan er mijn vinger niet op leggen. Het is een zware lucht, als in een boudoir. Benieuwd hoe die zal smaken.

Een paar uur later komt mijn vrouw thuis.

,, Het stinkt hier”, zegt ze. Ze loopt naar de keuken. ,, Dat stinkt”, zegt ze en wijst. Het is de doerian.

Hoe kan dat nu? Waar de vriend en ik al plannen maken om het gestekelte aan te snijden, reageert zij zo primitief ? Daar moet wat achter zitten.

Dat klopt, zegt een voorlichtster van de Hortus Botanicus in Leiden, de oudste en misschien wel mooiste wetenschappelijke tuin van ons land. Een vrucht van de doerianboom, legt zij uit, stoot bij het rijpen feronomen uit, seksuele lokstoffen. In de dierenwereld zijn dergelijke luchtjes heel gewoon. Nachtvlinders vinden elkaar over kilometers afstand door hun specifieke stankje; ook hogere dieren gaan tot het kleine-diertjes-maken over onder actieve begeleiding van deze stofjes.

De doerian geurt naar vrouw. Dat doet ie een hele nacht in de keuken en wanneer mevrouw Thijssen de volgende morgen opstaat, zegt ze beslist: Zij eruit of ik.

Nu, dat is geen keuze; de zware lucht van de vrucht begon ook mijn adem te benemen. Ik hoef niet zo nodig te wonen in een boudoir. De verwijdering gaat geheel langs natuurlijke weg. Het kost wat moeite om een mes tussen de stekels door te krijgen, maar dan gaat het van een leien dakje. Bleek vruchtvlees schemert onder het mes, met compartimenten waar dikke, bruine zaden inzitten. Rond de zaden zit crème, er is geen ander woord voor, zoete pasta met een heel complexe smaak. Een beetje peer, een beetje banaan en heel duidelijk vanille. Heerlijk. De rest van het vruchtvlees is wat steviger en minder vol van smaak, maar wel erg lekker. Jammer dat Thailand zo ver weg is.

Dan valt me wat te binnen. De mevrouw van de hortus heeft gezegd, dat doerians zo stinken, dat ze niet met het vliegtuig mee mogen. Hoe zit dat dan?

Telefonisch bekent mijn vriend zijn bedrog: ook hij mocht zijn cadeau aan mij niet meenemen op de vlucht. Daarom heeft hij er eentje Nederland gekocht, bij de toko bij hem om de hoek,  8,50 euro per kilo.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden