Beeld Jörgen Caris

Column Erik Jan Harmens

De Afghaanse ober gaf me de keuze: het kennismakings- of het verrassingsmenu

We aten bij een Afghaans restaurant, want iemand had gevraagd: “Heb jij wel eens Afghaans gegeten?” en ik had geantwoord: “Nee, nog nooit”, dus vandaar. Je kon er à la carte eten, maar ze hadden ook een kennismakingsmenu én een verrassingsmenu. Zo zei de ober het. Hij zei er nog iets bij, iets wat me in complete verwarring bracht, namelijk dat ze hetzelfde waren. Het kennismakingsmenu was hetzelfde als het verrassingsmenu. Ik heb de man lang aangekeken, heel lang, en ben eerlijk gezegd vergeten welk van de twee ik uiteindelijk heb gekozen.

Ik wilde er thee bij drinken, want in landen waar het heet is, zowel qua klimaat als qua eten, nemen mensen vaak thee bij de maaltijd. “Wilt u gewone thee of Afghaanse thee?” vroeg de ober. Afghaanse natuurlijk. “Welke van de twee wilt u?” was de volgende vraag, “we hebben groene thee, maar we hebben ook een mix.” Doe maar groene thee, antwoordde ik. Waarop de ober zei: “Ik geef u wel de mix. Die is lekkerder.”

Een joint met niks erin

Ik voelde me inmiddels als Wile E. Coyote, die domme wolf uit de Roadrunner-tekenfilm die een ravijn is ingelopen maar eerst nog even met de benen in de lucht trappelt alvorens naar beneden te kletteren. “U merkt het verschil toch niet”, zei de ober er nog achteraan, waar hij waarschijnlijk gelijk in had, maar dan hoef je het er nog niet zo in te peperen. Als ik het verschil toch niet zou merken, had hij me toch gewoon stiekem de mix kunnen serveren.

In mijn studententijd draaide ik wel eens een joint met niks erin, alleen tabak. Mijn kamergenoten werden gewoon stoned, de ene lachkick na de andere, niemand merkte het verschil. Ook goot ik eens Albert Heijn huiswijn over in een lege fles Chateauneuf-du-Pape. De rijke tanninestructuur en zachte aanhoudende afdronk werden omstandig geprezen. Mijn vriendin kwam altijd standaard een kwartier te laat als we hadden afgesproken, dus heb ik stiekem haar horloge tien minuten vóór gezet. “Sorry dat ik zo laat ben”, zegt ze nu, waarop ik naar waarheid kan antwoorden: Ah joh, die paar minuten.

Terug naar het Afghaanse restaurant, waar een overheerlijk vanillepuddinkje werd geserveerd. Lekker zeg dat vanillepuddinkje, zei ik tegen de ober, wat zit er verder allemaal in qua smaakmakers? “Kardemom, kaneel en gemalen rozenblaadjes.” En vanille dus, vulde ik aan. “Nee, geen vanille”, zei de ober.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden