Klein VerslagWim Boevink

De afgewezen wasmachine werd bezorgd, het DE2-virus stak de kop op

Goed, de wasmachine die ik had besteld was een aanbieding; hij was eerder door iemand anders besteld, geleverd en weer teruggestuurd naar het verzendhuis – ik wist niet waarom.

Er zaten wat kleine deukjes in het wit van het witgoed, dat was alles wat het verzendhuis er zelf over zei, maar dan in mijn woorden.

Enfin, ik heb beloofd u op de hoogte houden van het vervolg van een mogelijke wasmachine-saga, door mij begonnen vanuit de gedachte dat ook afgewezen apparaten een tweede kans verdienen.

Hij werd dus op een donderdagavond bij mij geleverd door twee montere jonge mannen, die er niet tegen opzagen de twee hoge trappen naar mijn zolder te beklimmen. Ik zag wel waarom het een goedkoop geval was, alles wat van plastic kon zijn, zoals de brede ring om de deur, was van plastic.

De mannen deden hun werk; ze verwijderden de transportbouten, balanceerden de machine uit en sloten hem aan: ik zag een imposant digitaal schermpje oplichten met tal van programmamogelijkheden.

De mannen maakten een willekeurige keuze – katoen, 95 graden – en lieten zonder was een testprogramma lopen; je kon op een timer zien hoe lang hij erover zou doen. Ruim een uur.

Alles voor een glimlach

Hij nam water op en deed wat van hem werd verwacht. De mannen wachtten een paar minuten en namen even monter afscheid als ze waren gekomen (hun bedrijf adverteert met het motto: alles voor een glimlach) en ik bleef achter met een sonoor spoelende machine. Maar niet voor lang.

Toen ik na een half uurtje even naar hem omkeek, stond hij stil en liet digitaal de code DE2 oplichten. Hoe lang hij al stilstond, wist ik niet. Hij voelde warm aan. Door het glas in de trommeldeur (als het glas was) zag ik helder water staan. Ik bladerde door de gebruiksaanwijzing. DE2 was een foutmelding die stond voor een niet afgegrendelde deur. Gevolgd door de aansporing om de servicedienst te bellen. De deur mocht dan niet goed afgegrendeld zijn, hij liet zich ook niet openen. Ik had hier merkwaardig veel gedachten bij, maar ik houd het beknopt.

De servicedienst kwam vier dagen later, in de figuur van een spichtige jongeman, die ik beneden bij de voordeur nog snel een sigaret naar binnen zag zuigen. Hij knielde bij de wasmachine neer en liet eerst het water wegpompen. Daarna testte hij het deurslot dat zich telkens keurig middels twee droge tikken afgrendelde.

Hij zag eigenlijk geen probleem, maar besloot voor de zekerheid het slot te vervangen. Ik hielp hem de rubberen afdichting vrij te maken; het slot was van plastic.

Ik zei nog hoezeer ik hem om zijn technische kennis bewonderde – hij was elektromonteur voor tv’s en huishoudelijke apparatuur van alle merken.

Ik nam hartelijk afscheid, hij had nog een paar klanten te gaan.

Ik deed opgelucht enige was in de machine, stelde het katoenprogramma in en ging tevreden op de grond zitten om naar zijn verrichtingen te kijken. Hij nam water op en bespeelde fijntjes de trommel, hem nu eens naar links bewegend dan weer rechts, draaiend, wiegend, een heerlijk gezicht.

De tijd gaf 1:15 uur aan. Bij 1:07 volgde een ping en de melding DE2.

Stilte.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden