null Beeld

ColumnJamal Ouariachi

De aankondiging van een zwangerschap zou feestelijk moeten zijn; nu vonden we het een probleem

Vorige maand diende D66 een wetsvoorstel in om de verplichte bedenktijd van vijf dagen voor vrouwen die een abortus willen, af te schaffen. Die beraadstermijn zou ‘overbodig en onnodig betuttelend’ zijn. Op de opiniepagina’s van deze­­ krant ontstond discussie over dat wetsvoorstel.

Huisartsen Edward Groenenboom en Aart van Wolfswinkel maken zich zorgen dat de afschaffing van de bedenktijd tot overhaaste en ondoordachte beslissingen leidt. Ook zou het afbreuk doen aan ‘de bescherming die het ongeboren leven verdient’. De stelling van D66 dat vrouwen zelf prima kunnen inschatten hoeveel bedenktijd ze nodig hebben, vinden de artsen ‘onvoldoende onderbouwd’.

Vreemd betoog. Terecht schrijven docent gezondheid en leven Rosanne Michielsen en cultureel antropoloog Minke van Oeffelt in een reactie dat er ook geen bedenktijd bestaat voor mensen die wél gewenst zwanger zijn, terwijl het ouderschap toch een immense verantwoordelijkheid met zich meebrengt. In de rest van hun betoog maken zij helaas een feministische karikatuur van de zorgen van bedenktijdvoorstanders (‘de angst bij mannen om de controle over baarmoeders kwijt te raken’).

Het werkelijk ongemakkelijke punt is dat de huisartsen, door de nadruk die zij leggen op de bescherming van het ongeboren leven, onbedoeld verraden welke uitkomst van de bedenktijd zij het liefst zien: géén abortus. Daar staat tegenover dat Michielsen en Van Oeffelt de term ‘ongeboren leven’ niet eens noemen. Dat is minstens zo ongemakkelijk. Zelfs de suggestie dat het beslissingsproces bij abortus een emotionele aangelegenheid is, wijzen zij van de hand.

We probeerden tientallen jaren in de toekomst te zien

Toen ik halverwege de twintig was, bleek mijn toenmalige vriendin zwanger, ook al gebruikten we een voorbehoedsmiddel. Vanuit salonintellectueel oogpunt waren we voorstanders van abortus, maar toen het een concreet onderwerp werd, bleek de beslissing ongelooflijk moeilijk. We wikten en wogen, probeerden tientallen jaren aan toekomst te overzien. Lange gesprekken, lange stiltes. Droeve gesprekken ook met onze ouders: de aankondiging van een zwangerschap zou feestelijk moeten zijn, maar nu vonden we het ‘een probleem’.

Die abortus ging door en bezoekt me nog weleens, tijdens melancholieke terugblikbuien of als ik een glaasje te veel op heb. Dan vraag ik me af wat voor kind ik nooit heb leren kennen, iets wat me des te zwaarder valt sinds ik heel wat jaren later wél een kind kreeg en me het parallelle universum waarin zij er nooit geweest zou zijn, onmogelijk nog kan voorstellen.

Er zullen maar weinig mensen zijn die tot een abortus besluiten zónder het gewicht daarvan te voelen. Dat gewicht miste ik in het betoog van Michielsen en Van Oeffelt. Ik ben het met ze eens dat iedereen zelf behoort te bepalen hoe lang je over zo’n beslissing nadenkt. De overheid behoort niet over de lengte van onze worstelingen te gaan.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve­­ romans en verhalen schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden