ColumnRenske Jonkman

‘Dat doen ze hier met stedelingen die ’s avonds nog buitenkomen’

Beeld Loek Buter

Nu de steden zijn stilgevallen, moet je voor het entertainment op het platteland zijn. Dus rijden drie vrienden uit Amsterdam ’s avonds in hun auto ons erf op, plus één mystery guest: een Zwitserse steward met wie twee van de vrienden in een ordinair ménage à trois verwikkeld blijken te zijn.

Volgens de richtlijnen van het RIVM mag je maximaal drie mensen thuis ontvangen. Moeten we de Zwitser naar huis sturen?

We steken het kampvuur aan.

Onlangs waren deze drie vrienden naar Iran geweest waar het nog een heel gedoe was om hun geaardheid te verbergen, zo vertelden ze, zeker toen ze bij een kralenwinkel stonden en hun opwinding niet langer konden inhouden. “Are you gay?” vroeg een Iraniër die achter hen stond. Daar staat de doodstraf op. Ze verlieten Iran maar zonder souvenir.

Mijn man gooit nog een blok hout op het vuur. De houten stoelen staan netjes op anderhalve meter afstand, en iedereen loopt met een ruime bocht om elkaar heen, alsof het gesprek een verkeerde wending heeft genomen.

Gekunstelde saamhorigheid

Toch is het een heerlijke, windstille, zaterdagavond. Normaal staan de weekenden van de Amsterdammers in het teken van borrels, etentjes in exclusieve restaurants of zonnige tripjes naar Aziatische stranden. “Je gaat vanzelf anders kijken naar de plek waar je woont nu je zo veel thuis zit”, zegt één van hen.

Dus slapen ze langer uit. Bemoeien zich ineens met de keuze van de planten in het plantsoen in hun wijk. Maar toen de hele buurt stond te klappen voor ‘onze’ zorgmedewerkers vervingen ze ostentatief de filters van de afzuigkap. Met de rolluiken dicht. Als reactie op de gekunstelde saamhorigheid.

In de loop van de avond slaan de vlammen steeds hoger uit, en nadat eerst de alarmerende roep van een scholekster heeft geklonken, horen we geritsel tussen de struiken. ‘Het was die fase in het voorjaar waarin we ons kunnen voorstellen dat de boom- en bosgeesten ontwaken’, schrijft Thomas Hardy in 1874 in ‘Ver weg van het stadsgewoel’.

Tot middernacht zitten we bij het vuur. In de verte horen we geweerschoten. “We hebben hier een avondklok”, zeg ik. “Dat doen ze hier met stedelingen die ’s avonds nog buitenkomen”, zegt mijn man. “Die schieten ze neer.”

Ik deel Zwitserse chocolade van Lindt uit, maar volgens de steward háált dat het niet bij de repen van Läderach. Naast me zit de vriend met diabetes, die weigert. De afgelopen weken had hij ineens zo’n last van tintelende vingertoppen, en met het virus op de loer leek het hem goed om elke avond te gaan wandelen. Hij is inmiddels flink afgevallen. Bij het afscheid zegt hij: “Ik ben helemaal misselijk van de buitenlucht.”

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers.  

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden