null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Dagenlang duurde de makelaar-estafette en ik ging als stokje van hand tot hand

Merijn de Boer

Midden in de nacht kwamen we aan in Tunis. Een chauffeur scheurde door verlaten straten naar onze Airbnb boven op een heuvel in een idyllisch kustdorp. Witte muren, blauwe deuren, de zee op loopafstand. Voorlopig bleef de zee echter een uitzicht, want we moesten eerst in quarantaine. Toen we weer naar buiten mochten, begon een dagenlange estafette met makelaars. Ikzelf trad op als het over te dragen stokje.

Nadat een makelaar me een huis had laten­­ zien, parkeerden we ergens langs de snelweg totdat een andere makelaar verscheen en ik overstapte in diens auto. Wonderlijk genoeg kwam het nooit voor dat een makelaar me twee huizen achter elkaar liet zien. Wel zag ik sommige makelaars later op de dag nog eens terug. Het was telkens weer een verrassing aan wie ik zou worden overgedragen.

Met makelaar Mohsen kon ik het beste opschieten. Hij droeg een te groot rood overhemd, aan zijn ringvinger hing een enorme rode edelsteen en hij had zijn haar rood geverfd. Hij hield kortom erg van rood. Tijdens onze ritjes kraakte hij de andere makelaars af, die volgens hem alleen maar ongeschikte huizen in portefeuille hadden. Na een paar dagen moest ik toegeven dat hij wel een punt had. Eigenlijk waren alleen de huizen van Mohsen de moeite waard.

Ik was dan ook altijd weer blij als ik, zwetend in een aircoloze auto langs de snelweg, al dat rood van Mohsen zag opdoemen. Hij was het die me op de slotdag van de estafette het allerbijzonderste huis liet zien. Maar dat was (helaas) niet een huis waar we konden wonen.

Het was natuurlijk een geweldige truc

Nadat ik hem in mijn allerbeste boerenkool-Frans had weten uit te leggen dat ik schrijver ben (er was, toegegeven, alleen maar het woord écrivain voor nodig), wees hij me tijdens het rijden met enige regelmaat op boekhandels. In de buurt Carthago stopte hij voor een imposante, vervallen villa, die grotendeels­­ lag verscholen achter een volmaakt overwoekerde tuin. Het bleek het huis waar Gustave Flaubert halverwege de negentiende eeuw had gewoond toen hij aan Salammbo werkte, de historische roman die hij schreef na Madame Bovary.

Dankbaar keek ik mijn rode begeleider aan. Ik stapte uit en stond een tijdlang in de Tunesische hitte geïmponeerd naar het huis te staren, terwijl Mohsen nog maar eens een sigaret opstak. Het was natuurlijk een geweldige makelaarstruc, want het duurde even voor mijn adrenalinepijl weer op orde was. Zeker een half uur was ik nog helemaal in de ban van deze onverwachte literaire pelgrimage­­. Het huis dat Mohsen me hierna liet zien, vond ik dan ook meteen geweldig. Slechts twee straten van de villa van Flaubert vandaan!

Ik heb nauwelijks om me heen gekeken en meteen mijn vrouw gebeld.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden