Ik heb een droom Chris Verhoeff

Chris Verhoeff: Mijn oma en ik hebben alles eruit gehaald

Chris Verhoeff Beeld Jorgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Chris Verhoeff.

‘In de tuin van oma Hildegard stond een reuzenzilverspar, mijn lievelingsboom. Ik was bijgelovig en dacht altijd: als die boom omvalt dan is Hildegard er ook niet meer. Anderhalve dag voordat zij overleed droomde ik dat de boom doormidden brak – eigenlijk wist ik toen al: het zal niet lang meer duren. Op de dag dat ze stierf had ik een droom waarin ik voorvoelde dat het voorbij was: ze was ergens onder in een garage, een heel moeilijk bereikbare plek. Ik kon er uiteindelijk uitkomen, maar voor haar bleek dat niet mogelijk.

Haar dood is nu drie jaar geleden. Sindsdien heb ik een paar keer gedroomd dat ze terug is, tegelijk besef ik in de droom: het klopt niet, straks is ze weg, ik moet zuinig zijn op haar. Toen ze er nog wel was had ik nachtmerries dat ze niet meer leefde, ze leken me voor te bereiden op haar dood maar ik wilde daar niet van weten. Voor mij was ze onsterfelijk.

Als klein kind al kwam ik vaak bij mijn opa en oma in Eindhoven. Later ging ik soms op de fiets vanuit Nijmegen naar hen toe als ik thuis ruzie had. Toen mijn opa stierf in 2010 dacht ik: hier kom ik nooit meer overheen, maar er ontstond een nieuwe fase toen mijn oma langzaam achteruitging en wij een bijzondere band opbouwden.

Vroeger zorgde zij voor mij, nu ging ik steeds meer voor haar zorgen. Het begon met boodschappen doen of het eten klaarmaken, gelei­de­lijk aan werd de zorg intensiever en bleef ik daar van zondag tot en met dinsdag. We keken er allebei naar uit. Het was voor mij een mooie afwisseling: in Nijmegen had ik feestjes en vrienden over de vloer, bij haar kon ik de druk­te achter me laten.

Oma is altijd thuis blijven wonen. Ze wilde niet naar een verzorgingshuis en ik moest er ook niks van hebben: dan vult een ander jouw leven in. Je moet juist de geest scherp houden, de saaiheid doorbreken. Ik baalde er heus wel­eens van als ze zei dat ze niet uit bed kon ko­men, maar als ik dan gebakjes ging halen kwam ze er toch uit.

Ik bracht een beetje ruigheid in haar leven. Toen ze 92 was hebben we een ballonvaart gemaakt. En twee maanden voor haar dood gingen we naar Luxemburg, in de auto die mijn opa mij had gegeven toen hij zelf niet meer durfde te rijden. Een mooie herinnering is ook de maansverduistering die we midden in de nacht hebben gezien. Vuurtje erbij, gepofte aardappels. Maar het mooiste vond ik toch de avonden dat we gezellig met z’n tweeën een film keken, met een likeurtje erbij.

Hildegard was mijn maatje. Ik mis haar, maar ik heb het geaccepteerd in het besef dat we er alles uit hebben gehaald, tot het laatste moment.”

Chris Verhoeff (34) was 4,5 jaar mantelzorger van zijn oma die in 2016 op 94-jarige leeftijd overleed. Over deze mantelzorg maakte regisseur Ingrid Kamerling de documentaire ‘Oma en Chris & de rode auto’. Vanaf 5 december in de bioscopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden