Quarantaine

‘Bij elkaar op ons eigen, veilige eilandje’

Tim, Jildou, vader Tseard, moeder Betty en Jente (vlnr), samen in het Friese Kortehemmen.Beeld Reyer Boxem

Ze zijn al ruimschoots volwassen. Toch keerden de dochters Jildou en Jente Fabriek (28 en 25) vanuit de Randstad terug naar hun ouderlijk huis in Friesland voor een zelfverkozen familiequarantaine. Om daar de scriptie vanaf de bank te verdedigen en de uitgestelde bruiloft te verwerken.

Zo woon je rustig met z’n tweetjes in het kleine Friese Kortehemmen en zo banjert het kroost inclusief aanhang opeens weer rond in het ouderlijk huis. Het was even wennen voor Betty de Boer en Tseard Fabriek, wier dochters Jildou en Jente en Tim, de vriend van Jildou, vorig weekend één voor één aankwamen in Friesland. Ze hadden in Utrecht kunnen blijven, in hun stadsappartementen, maar ze wilden nu bij elkaar zijn, op hun ­eigen, veilige eilandje.

Dus is het oude woudhuisje tussen de Friese weilanden het zenuw­centrum geworden voor vijf thuis­werkers. Met soms praktische onhandigheden als gevolg – moeder Betty die tijdens de eerste internationale call van Jentes nieuwe stagewerk het koffiezetapparaat zó hard liet malen dat niemand meer iets verstond.

Maar er is ook veel steun en saam­horigheid. Eén voor één vertellen de gezinsleden in de studeerkamer met goede wifi – de meest gewilde kamer van het huis – per videogesprek wat deze situatie voor hen betekent.

Jildou Fabriek (28), beleidsmedewerker Universiteit Utrecht

“De aanstaande bruiloft van Tim en mij was de afgelopen maanden mijn favoriete tijdverdrijf; ik kon er al mijn creativiteit in kwijt. We zouden 25 april trouwen hier in Friesland, maar dat lijkt nu onhoudbaar. Dat is een pijnlijk besef. We zijn er al zó lang mee bezig, nu valt dat ­allemaal opeens weg. Ook de huwelijksreis naar Mexico staat op losse schroeven – en wat ga ik doen met mijn ­banenzoektocht? Per 1 juni heb ik mijn baan opgezegd.

Toen de maatregelen rond het coronavirus bekend ­werden, heb ik eigenlijk geen moment getwijfeld om naar Friesland te gaan. Ik wil gewoon bij de mensen zijn met wie ik het meest close ben. Binnen ons gezin besteden we altijd al veel tijd aan gevoelens en reflectie. Het is heel normaal om bij de lunch even te vragen: hoe voel je je nu? Ben je tevreden zo? Dat kan ik nu extra goed gebruiken.”

Tim Blankers (30), de vriend van Jildou, werkt op de afdeling innovatie bij ABN Amro

“Ik kan me voorstellen dat mensen denken: drie weken bij je schoonfamilie? Wil je dat? Maar ik ben hier oprecht heel graag. Ik kan hier hardlopen, we spelen bordspelletjes en met tien minuten fietsen ben ik bij onze zeilboot. Aan de boot klussen met Tseard vind ik nu een fijn project: voel ik me toch een beetje nuttig.

Toen we beseften dat de bruiloft waarschijnlijk niet door kon gaan, zat ik er wel even doorheen. Ook had ik voor deze zomer een paar maanden verlof opgenomen om met mijn moeder een zeilreis te gaan maken; al die grote plannen staan nu on hold. Dat komt vrij hard aan, maar ik heb geen zin om bij de pakken neer te zitten. Ik merk dat ik het hier, door de ­gesprekken aan de keuken­tafel, wat makkelijker kan relativeren. Ik denk dat ik in Utrecht makkelijker was blijven hangen in die stroom van slecht nieuws.”

Jente Fabriek (25), student Internationale Ontwikkelingsstudies in Wageningen

“Ik wist al snel: deze coronatijd wil ik niet vanaf mijn studentenkamer in Utrecht uitzitten. Ik woon op dertien vierkante meter, met vier huisgenoten. In de drukke stad voel ik me bovendien kwetsbaarder. Hier in Friesland voelt het als ons eigen, veilige eilandje. Ik slaap weer in mijn oude slaapkamer, die is al dubbel zo groot als mijn kamer in Utrecht.

Ik maak me wel zorgen. Mijn vriend Elliot woont in Engeland en we wilden vanaf september misschien een jaar in Madrid gaan wonen. Kan dat nog doorgaan? En wanneer kan ik hem weer zien?

Deze week zou ik ook mijn masterscriptie verdedigen, dat ging nu via Skype. Vanuit de studeerkamer gaf ik mijn presentatie – Jildou, Tim en Betty waren mijn publiek. Toen ik hoorde dat mijn scriptie was goedgekeurd, maakte Jil een feestlunch voor iedereen en ’s avonds hebben we op mijn afstuderen geproost met speciaalbiertjes bij de houtkachel. Superlief.”

Tseard Fabriek (62), directeur van een mytyl- en tyltylschool voor speciaal en voortgezet speciaal onderwijs in Beetsterzwaag.

“Het was een zeer hectische week: alles is even anders nu. We moesten opeens lespakketten in elkaar zetten, met beeldschermen en laptops op sjouw, gezinssituaties inventariseren. Gelukkig konden we afgelopen week toch een aantal schoolexamens voor het vmbo laten doorgaan; kon ik alsnog mooi op het fietsje naar school.

Ook thuis zit het opeens vol, da’s best even wennen. Ik ken mijn eigen onhebbelijkheden: dit moet daar staan, en dat dáár. Toch voel ik ook een waardevolle saamhorigheid, met ieder zijn eigen ­dilemma’s en teleurstellingen. Ik vind het verdrietig om te zien wat de afgezegde bruiloft met Jildou en Tim doet. En Jente met haar zorgen om Elliot in Engeland. Maar we slaan ons er wel doorheen. We hebben genoeg hobby’s, ik heb het roeiapparaat onder de carport gezet voor wat lichaamsbeweging. Het komt goed.”

Betty de Boer (58), teamleider bij een school voor speciaal en voorgezet speciaal onderwijs in Damwâld.

“Het voelt goed om met z’n allen hier te zijn, het stemt me rustig. We zijn verwend met dit ruime huis met genoeg kamers, dat wil ik graag delen. Tegelijkertijd is het wel even zoeken naar de beste modus, vooral qua werkplekken. Op een gegeven moment zat Tseard te bellen in de badkamer en ging ik maar in de slaap­kamer zitten. Na wat herschikken heeft ieder nu zijn eigen plek gevonden en is de keuken weer gewoon de keuken en niet een kantoor – dat vind ik persoonlijk wel zo prettig. 

Iedereen heeft een hoop indrukken te verwerken, qua werk en op persoonlijk vlak. Dan voelt het goed om die moederrol wat meer op te pakken en bijvoorbeeld met Jildou te kunnen sparren en kletsen over het verplaatsen van de bruiloft, samen met Jente te koken of te wandelen en te praten met Tim. Het is fijn om ze in deze tijd dicht bij me te hebben.”

Lees ook: In crisistijd ontstaan de mooiste dingen. Let een beetje op elkaar, sprak premier Mark Rutte op tv. In Prinsenbeek zorgen de dames van het Corona Hulpteam daar wel voor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden