Ik heb een droom Carel Kraayenhof

Bandoneonist Carel Kraayenhof: Ik hoef geen miljoenenpubliek

Beeld Jorgen Caris

“Ik droom heel vaak dat ik onderweg in het openbaar vervoer mijn bandoneon kwijt­raak. Verschrikkelijk. De rest van de droom ben ik bezig hem terug te krijgen, maar tevergeefs. Ik denk dat deze droom symbool staat voor de artiest die streeft naar perfectie, zonder die ooit te bereiken. Dat hoeft ook niet, ben ik steeds meer gaan inzien. Belangrijker dan het doel is de weg erheen, het gevecht met jezelf.

Een andere terugkerende droom gaat over een van mijn grote idolen, tangocomponist en bandoneonist Astor Piazzolla die mij ooit naar New York haalde om voor hem te werken. Ik heb hem later nog een paar keer gezien, maar onze relatie is voortijdig afgebroken omdat hij vroeg overleed. Ik koester dan ook de dromen waarin ik hem weer ontmoet en alsnog probeer hem allerlei vragen te stellen. Soms stimuleert hij mij om verder te gaan met componeren.

Ik heb mijn leven verbonden aan de bandoneon en de tango, net als papa Tango, die ik nu ga vertolken in de voorstelling ‘Lost Tango’. Hij is een oudere man, eigenaar van een cruise-schip waar hij altijd veel succes had met zijn tango-orkest, maar na een attaque zit hij in een rolstoel. Zijn glorietijd is voorbij. Zijn oudste dochter wil het schip verkopen en het orkest opheffen, hij probeert echter zijn orkest tegen wil en dank in stand te houden. Ik weet zelf hoe het is: vorig jaar verloor ik na dertig jaar mijn sextet omdat het een financieel bodemloze put was. Het einde van een droom, maar je moet afscheid durven nemen en jezelf steeds opnieuw uitvinden.

Intimiteit en verstilling

Succes is relatief, dat is ook wel de humor ervan. De bandoneon en de Argentijnse tango kenden we hier nauwelijks toen ik optrad op het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima. De dag daarna kon ik bijna niet meer over straat. Ik kreeg duizenden e-mails, mijn brievenbus puilde uit en onderin lag een briefje van de postbode: ik heb ook gehuild. Maar tangomuziek is niet het soort muziek waarmee je op een commerciële manier een groot publiek kunt impregneren. Wat het zo mooi maakt zijn juist de intimiteit en verstilling die erin klinken. Ik hoef geen miljoenenpubliek, ik ben al tevreden als ik in mijn eentje met mijn bandoneon voor mensen kan spelen.

Als vertolker van Argentijnse muziek verlangde ik er vroeger naar als Argentijn door het leven te reizen. Ik droom steeds van het onbereikbare, ook ’s nachts als ik mijn verloren bandoneon wil terugvinden, of als ik praat met Piazzolla en composities hoop te schrijven zoals hij. Ook de bandoneon zelf, die door de Argentijn wordt gezien als een levend wezen, een kameraad, streeft naar dat onbereikbare.

In het lied ‘Alma de Bandoneón’ is dat onbereikbare verlangen mooi verwoord: ‘Je bent een rups die ervan droomde/een vlinder te zijn voordat je zou doodgaan’.”

Carel Kraayenhof (61) is een meermaals onderscheiden bandoneonist. Hij treedt op met een tango-trio in de muziektheatervoorstelling ‘Lost Tango’, een coproductie van Orkater, Via Berlin en Ragazze Quartet. Tournee: 17 september t/m 21 november.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden