InterviewAnne Fleur Dekker

Anne Fleur Dekker ‘Ik raakte in oorlog met de rest van de wereld - en heb mezelf nog niet vergeven’

Beeld Martijn Gijsbertsen

In de serie ‘Onverdoofd’ spreekt Erik Jan Harmens met bekende en minder bekende mensen die net als hij besloten zich niet meer te bedwelmen. Afl. 12: publicist Anne Fleur Dekker (26). ‘Ik wil niet meer verlangen naar de dood, ik wil leven.’

Anne Fleur Dekker groeide op in Blaricum, sloot zich aan bij de Internationale Socialisten en werd fractiemedewerker van GroenLinks in Hilversum. Drie jaar geleden kreeg ze bekendheid toen ze op de website Joop.nl politicus Thierry Baudet een seksist noemde en in het AD tegenover meerdere voorstanders als enige tegenstander van de toen net opkomende politicus werd opgevoerd.

“Dat artikel belandde op GeenStijl en bezoekers van die website vonden oude tweets van mij over Geert Wilders, ik werd uit meerdere hoeken bedreigd en moest onderduiken. Dat was in een appartement om de hoek bij de P.C. Hooftstraat in Amsterdam, dat kan ik nu wel zeggen. Het werd zo opgeblazen allemaal, het NOS-journaal opende er zelfs mee: ik was the talk of the town.

“Het scheelde denk ik wel dat ik een links meisje was van 22 met blond haar, dat triggert natuurlijk iets bij mannen van een bepaalde leeftijd in de rechtse hoek, die kunnen dat volgens mij niet zo goed hebben. Ik kom je opzoeken, schreven ze, ik snijd je keel door, ga je verkrachten. Uiteindelijk zijn er mensen om vervolgd, er zijn zelfs gevangenisstraffen uitgedeeld.”

Wél steun van de SGP

Anne Fleur liep er kortstondig PTSS door op, het post-traumatische stress-syndroom, en had weer thuis in Hilversum een tijdje politie voor de deur staan, door wie ze, zegt ze nu, “ontzettend goed is geholpen”. Steun kreeg ze zowel vanuit linkse als rechtse hoek, alleen niet van GroenLinks, haar eigen partij. “Ik denk dat dat was vanwege de formatie-onderhandelingen die toen speelden, ze wilden meeregeren en distantieerden zich zelfs van me, wat als een messteek voelde. Ik kreeg wel steun van de SGP, maar niet van mijn eigen partij. Toen heb ik afscheid van ze genomen.”

Opnieuw was er oproer toen Anne Fleur een relatie kreeg met Paul van der Bas, lid van Forum voor Democratie, wat opnieuw haatreacties opleverde, maar dit keer vanuit de andere kant van het politieke spectrum. “Nu werd ik uitgekotst door zeg maar activistisch links, maar dat maakte me eigenlijk niet zoveel meer uit. Ik was door ze op een sokkel gehesen, maar moest het wel allemaal zelf doen en in mijn eentje alle klappen opvangen. Tegelijkertijd werd ik steeds vaker uitgenodigd om te komen spreken op evenementen van een heel andere politieke signatuur, bijvoorbeeld door de JOVD, de jongerenafdeling van de VVD. Door met mensen daar te praten, snapte ik beter waar conservatisme vandaan komt en waar mensen bang voor zijn.

“Ik zag het op links ook de verkeerde kant op gaan, hoorde bijvoorbeeld geluiden richting Thierry Baudet, wat mensen hem eventueel zouden willen aandoen, dat klopte gewoon helemaal niet meer. Door die relatie en een aantal tweets die ik er op een gegeven moment aan heb gewijd, hoorde ik nu niet meer bij links en ook niet bij rechts. Ik hoefde geen verantwoording meer af te leggen, kon helemaal mijn eigen mening vormen en dat is nog steeds zo. Dat vind ik heel erg fijn.”

Beeld Martijn Gijsbertsen

Ook 's middags al

Anne Fleur Dekker heeft ruim 25.000 volgers op Twitter, in haar bio staan de woorden under construction. Daarmee doelt ze op het feit dat ze haar leven weer aan het opbouwen is, in reactie op wat er gebeurde in de afgelopen drie jaar ná de bedreigingen. Er volgt een opsomming die voelt als een achtbaanrit: “Ik begon steeds meer te blowen, eerst alleen ’s avonds maar daarna ook ’s middags al, en ik ging steeds meer drinken, uiteindelijk twee flessen wijn per dag. Als ik dat achter mijn kiezen had, voelde ik niets meer, of in elk geval weinig. Ik voelde geen angst meer, kon me ontspannen en praatte makkelijker over wat ik allemaal had meegemaakt.”

Maar toen kwamen de psychoses. “Ik raakte in oorlog met de rest van de wereld en zag overal AIVD. Rondrijdende zwarte busjes op straat, dat soort dingen. Als ik bij mijn moeder op bezoek was, voelde ik hoe de kat me aan het veroordelen was en alles zou doorvertellen, al bleef onduidelijk aan wie. Dat kon ook helemaal niet, maar zo voelde het wel. Dat was mijn eerste psychose.”

Ze belandde in de Rembrandthof, een ggz-instelling in Hilversum, kreeg antipsychotica en mocht weer gaan. Na een tweede psychose volgde een derde. “De heftigste. Ik was gaan samenwonen in Den Haag, achteraf gezien misschien een beetje te snel, maar alles voelde zo goed en we waren verliefd. Toen begon ik stemmen te horen, als ik water wilde drinken, hoorde ik: er zit fluoride in het water. Ik kreeg smaakhallucinaties, dacht dat er polonium in het eten zat, dat mensen me wilden vergiftigen. Mijn toenmalige vriend zat naar mijn overtuiging ook in het complot, dus toen hij de crisisdienst had gebeld en die mensen me kwamen halen, heb ik hem aangevallen en geslagen. Dat vind ik nog steeds een van de ergste dingen die ik ooit heb gedaan.

“Ik kwam op de OVP terecht, de Opvang Verwarde Personen, lag in een scheurhemd in een isoleercel met een camera op me gericht. Ik wilde een advocaat, maar ik was verminderd toerekeningsvatbaar verklaard, dus dan ben je in Nederland in een keer al je mensenrechten kwijt. Ze hebben me, dacht ik alleen maar, ik kom hier niet meer levend uit. Toen ik onder voorwaarden weer vrijkwam, wilde ik niet meer eten, mijn ex heeft me Joylent gevoerd, dat zijn maaltijdpoeders.”

Nog een extra rondje

“Uiteindelijk moest ik er weg, het ging niet meer, ik was te ziek. Ik kon alleen niet echt ergens heen, ging zwerven en stond uiteindelijk op de bovenste balustrade van een flat. Voor ik kon springen, ben ik in elkaar gezakt en werd gevonden door een man, toevallig een huisarts, die daar woonde. Die belde 112 en toen kon ik ingesnoerd en wel met de Psycholance terug naar de Rembrandthof. Daar hebben ze mijn leven gered, ik kreeg de diagnose schizofreniforme stoornis: een lichtere vorm van schizofrenie met tussen de psychoses door langere periodes van helderheid.

“Ik dacht dat ik er nooit meer uit zou komen, maar daar leerde ik: hier is mee te leven. Ik kreeg de dingen weer op de rit, wat een gevoel was dat. Alles was ik kwijt en nu had ik het leven weer te pakken. Na drie maanden in een woongroep te hebben gewoond, kreeg ik zelfs de sleutels van mijn eigen woning.”

Eind goed, al goed? Nee, de achtbaan ging nog een extra rondje, Anne Fleur raakte van het ene op het andere moment blind aan haar rechteroog. In het ziekenhuis ontdekten ze goedaardig tumorweefsel dat op een zenuw bleek te drukken. Er volgden twee operaties en als alles goed gaat, verwijderen ze rond de tijd dat dit artikel verschijnt de laatste hechtingen.

Beeld Martijn Gijsbertsen

“Voor de komende drie jaar wil ik niet meer zoveel bijzonders”, besluit ze aan het einde van het gesprek. “Ik wil niet meer verlangen naar de dood, maar leven, gelukkig worden en: de realiteit kunnen blijven onderscheiden van de onrealiteit. Ik krijg nu de juiste medicijnen, dat scheelt, en ik voel geen behoefte meer om mezelf te bedwelmen. Het is rustig in mijn hoofd. Ik moet echt niet meer beginnen met blowen of drinken, want dan komt het sowieso niet goed.

“Ik ben oké, al voelt het gewicht van de spijt van wat ik anderen heb aangedaan nog ondraaglijk zwaar. Je kunt er niks aan doen, zeggen mensen, het was de ziekte, maar toch. Mijn vrienden, mijn moeder, iedereen heeft zich zoveel zorgen om me gemaakt. En ik heb mijn toenmalige vriend aangevallen en geslagen. Dat heeft hij mij wel vergeven, alleen ik mezelf nog niet.”

Luister ook naar de podcast van dit gesprek via bovenstaande speler en de andere gesprekken via trouw.nl/onverdoofd, via iTunes of Spotify of via de app op je smartphone. Reacties zijn welkom via tijdreacties@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden