ColumnRob Schouten

Als ik ooit ongelovig werd, hadden mijn vader en ik altijd nog Aart Staartjes als grootste gemene deler

De allerwegen betreurde dood van Aart Staartjes riep ook bij mij herinneringen aan mijn kindertijd op. Niet aan ‘De stratemakeropzeeshow’ of ‘De film van Ome Willem, want daarvoor was ik indertijd net te oud, en ook als onthaler van Sinterklaas kan ik me hem niet goed heugen. Voor mij blijft hij de man die de ‘Woord voor woord’-bijbelverhalen op tv voorlas. 

In nogal wat gezinnen werd er door ouders met opgetrokken of juist gefronste wenkbrauwen gekeken naar Staartjes’ pedagogische activiteiten, maar bij ons deed hij juist dienst als verzoener. Vooral mijn vader was dol op de wekelijkse uitzendingen van Woord voor woord, met daarin vlotte en boeiende bijbelverhalen, zonder les of boodschap, heel anders dan hij het zelf elke week op de kansel meende te moeten doen.

Ik denk dat ook in hem het kind werd geraakt, maar hij was evenzeer gevoelig voor het oneerbiedige taalgebruik van Staartjes en zijn nozemachtige verschijning, die door de televisie een soort sanctionering kreeg. Dat bijvoorbeeld Jozef een snotaap in een belachelijk pak werd genoemd, was aan hem wel besteed. De Bijbel als mensenwerk, zonder al te veel God en Heilige Geest. En omdat mijn vader, toch een officiële Man Gods, het mooi vond, vond ik, die heimelijk al aanvallen van twijfel had, het ook mooi.

Mocht ik ooit ongelovig worden, dan hadden we altijd nog Aart Staartjes als grootste gemene deler. Ik weet niet hoe hij gereageerd had als hij had geweten dat Aart Staartjes zelf helemaal niet gelovig was en de verhalen mooi vond, maar meer ook niet. Ik sluit niet uit dat bekeringsdrang zich van hem meester had ­gemaakt – een typische Schouten-eigenschap. Ik had een tante, zijn zuster, die meende dat ze de jongens van Procol Harum met hun ‘A Whiter Shade of Pale’ wel tot de troon van God kon brengen, zoals ze het zelf uitdrukte. Ik luisterde dus vooral met de oren van mijn vader naar Woord voor woord, in een tijd dat bij ons de televisie zo nu en dan op zwart ging omdat er iets bloots te zien was of omdat er gevloekt werd.

Een ontklede rol in de film ‘Ibiza, zon en zonde’

Ik heb nooit gedacht dat mijn vader, met zijn liefde voor de kinderbijbel, in z’n hart rijp was voor het agnosticisme waar ik zelf naar neigde, laat staan voor een puur seculiere lezing van het Boek der Boeken, maar het liet in ieder geval zien dat hij gevoelig was voor een soort oecumene die officieel aan het kerkgenootschap der zevendedagsadventisten, waar hij kansels besteeg, in die dagen niet besteed was.

In diezelfde dagen van olim speelde Aart Staartjes ook een ontklede rol in de film ‘Ibiza, zon en zonde’, iets wat voor ons wereldmijders verborgen bleef. Het zou veel bedorven hebben, al zou het misschien aanleiding hebben gegeven tot een tekst uit Openbaring (3:18) ‘Ik raad u aan van Mij te kopen (...) witte klederen, opdat gij die aandoet en de schande uwer naaktheid niet zichtbaar worde.’

Uit het gesprek van Tijs van den Brink met Aart Staartjes, dat bij wijze van in memoriam heruitgezonden werd, begrepen we dat hij een vakantiehuis op Patmos had en daarom het boek Openbaring maar eens was gaan lezen. Een echt Woord voor woord-momentje.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier

Lees ook:

Aart Staartjes (1938 - 2020) was de godfather van de Nederlandse kindertelevisie

ij was de grootste mopperkont van Sesamstraat: Meneer Aart. Herkenbaar aan een bruin kostuum, een dikke hoornen bril én kinderachtig gedrag. Acteur Aart Staartjes overleed op 12 januari. Lees hier de necrologie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden