Evi  Beeld illustraties Nora Louise Hoekstra - fotografie Martijn Gijsbertsen
EviBeeld illustraties Nora Louise Hoekstra - fotografie Martijn Gijsbertsen

Portret Evi

Als Evi ontdekt dat ze seksueel aangetrokken is tot haar broertje van 5, raakt ze in paniek

Naam: Evi
Leeftijd: midden 20
Werk: op mbo-niveau, binnenkort naar universiteit
Uit de kast: sinds 2014
Hoeveel ‘weters’: 12, ouders niet

“Op mijn 22ste heb ik een groepje vriendinnen voor het eerst verteld over mijn pedofiele gevoelens. Zelf kom ik uit een groot, religieus gezin, een beetje Biblebelt-achtig. Dit was een vriendinnengroep die ook gelovig is. Ik had een avondje georganiseerd bij mij thuis. Niet om het te vertellen, dat wilde ik niet. Maar het was gezellig, ik voelde me goed, en ik hoorde mezelf ineens zeggen: jongens, ik wil iets met jullie delen.

Hoe is het om pedofiel te zijn in tijden van pedojagers en complottheorieën?

Dit portret is onderdeel van een grote productie van Trouw over pedofilie. Vanuit de hoofdpagina lees je de verhalen van Ben, Jan en Gabriël. Ook beantwoorden deskundigen 9 vragen. Want waarom zijn er eigenlijk zo weinig vrouwelijke pedofielen?

“Een half uur wist ik niet wat ik moest zeggen. ‘Uhm, ja, uhm.’ Toen kwam het eruit: ik legde uit dat ik seksueel aangetrokken ben tot jongens van 4 tot 10 jaar oud. Ze hadden veel vragen natuurlijk, over omgang met kinderen, waar ik geduldig antwoord op gaf. Ik ben nooit alleen in een ruimte met een kind, zei ik, ik kijk geen kinderporno. Eigenlijk reageerden ze heel supportive, maar ik voelde me toch niet begrepen. Ze zeiden: kunnen we niet bidden voor je, zodat het over gaat? Ik dacht: ik denk niet dat het over gaat. Dat hoeft dus niet, want het gaat toch niet lukken.

“Toen ik er op mijn 18de achter kwam dat ik pedofiele gevoelens had, schrok ik enorm. Zelf heb ik een moeilijke jeugd gehad. Mijn vader kon snel uit zijn slof schieten. Er was geen seksueel misbruik, maar wel veel agressie en geweld. Na een tijd van depressie, eenzaamheid en mezelf pijn doen op de middelbare school, ontdekte ik dat ik seksueel aangetrokken was tot mijn broertje van vijf, met wie ik veel omging.”

“Ik raakte in paniek. Ik heb deze gevoelens, kon ik alleen denken, ik moet hier iets aan doen want ik weet niet of ik ermee om kan gaan. Ik heb anoniem contact opgenomen met Stop It Now!, een organisatie die helpt bij misbruikpreventie. Het voelde als een crisissituatie. Via Stop It Now! kwam ik terecht bij een forensisch therapeut. Eigenlijk ging het pas beter met me toen ik hem begon te vertrouwen, na meer dan een jaar.”

Het is een seksuele aantrekkingskracht, niet een emotionele

“Bij de therapie kwam ik binnen als een stille, stugge meid, die niet wist wat ze aan moest met zichzelf. Na een jaar kreeg ik de diagnose borderline. De therapeut dacht: als we aan die per­soon­lijk­heids­stoor­nis  werken, gaan de pedofiele gevoelens misschien ook weg. De therapie was fijn. Na twee jaar kon ik veel beter met mijn borderline omgaan, gelukkig. Maar de pedofiele gevoelens verdwenen niet.

“Voor mij is pedofilie een seksuele aantrekkingskracht, niet een emotionele. Ik val puur op lichamen, eigenlijk. Vroeger schrok ik daarvan. Mijn broertje kon bijvoorbeeld nog niet zelf douchen, dus dat moest ik doen. Daar is nooit iets fout gegaan. Maar ik dacht wel: dit zit heel erg op mijn grens. Pedofilie is voor mij een geaardheid, maar ook een handicap. Ik kom er nooit vanaf, maar kan er wel mee leren omgaan.

Evi Beeld Martijn Gijsbertsen
EviBeeld Martijn Gijsbertsen

“Ik val óók op vrouwen van mijn eigen leeftijd, daarmee heb ik geluk. Zeventig procent van mijn aantrekkingskracht is tot jongens, dertig procent tot vrouwen. Als ik fantaseer, probeer ik dat bewust over vrouwen te doen. Dat is soms moeilijk, want ik merk dat kinderen me meer opwinden.

Hoe zwaar wil je het maken?

“Toen ik 18, 19, 20 was, dacht ik soms: God, is het niet even genoeg? Ik kom al uit een kutgezin, ben ik ook nog eens lesbisch en val ik ook nog eens op kinderen. Hoe zwaar wil je het maken? Nu accepteer ik het. Achteraf denk ik zelfs dat het een blessing in disguise was, de pedofilie. Omdat ik contact moest zoeken met hulpverleners, terwijl ik die niet vertrouwde door mijn jeugd. Juist door hen heb ik toch veel over mezelf geleerd. Ben ik uiteindelijk bij elkaar gekomen.

“Nu ben ik gelukkig. Ik woon op mezelf, werk fulltime. Het werk is prima, de collega’s zijn leuk, maar het is niet erg uitdagend. Elke avond bereid ik me daarom alvast voor op mijn nieuwe studie aan de universiteit, die in september begint. Daar heb ik heel veel zin in.

“Eerst stonden de pedofiele gevoelens op de voorgrond, besteedde ik er elke minuut van de dag aandacht aan. Nu is het naar de achtergrond geraakt. Het is een klein deel van mijn identiteit, niet mijn hele identiteit. En omdat ik ook op vrouwen val, is mijn hoop nog steeds om iemand te ontmoeten, met wie ik kan gaan samenwonen. Huisje, boompje, beestje.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden