Beeld Sjoerd van Leeuwen

De ooievaar

Als een baby niet op de planning staat

Het stel voor mij is eind dertig. Zij pulkt aan haar nagels, haar ogen neergeslagen. Hij opent het gesprek. “We hebben afgesproken direct eerlijk te zijn. Deze stond niet op de planning.” De vrouw kijkt op. “Ik ben de pil een keer vergeten en toch zwanger geworden”, legt ze uit. “We wilden dit eigenlijk allebei niet. Mijn man is net failliet gegaan.” Het is half negen in de ochtend, ik heb net mijn eerste kop koffie van de dag.

Een paar weken later zit ze huilend voor me. “Ik heb mijn man niet meegenomen. Ik wil even alleen met je praten.” Ik knik ter aanmoediging. “Ik ben nu ook nog mijn baan verloren. Het bedrijf verhuist naar het buitenland. Ik mag mee, maar hoe krijg ik dat allemaal geregeld?” Ze snikt. 

Ik geef haar een glas water. Ze neemt een slok en veegt haar tranen weg. “Ik wil geen kinderen meer. Nu komt er toch een derde. Onze jongste is al negen.” 

“Hoe gaat het thuis?” vraag ik. 

“Het gaat helemaal niet goed. We hebben al onze kinderspullen weggedaan, omdat we dachten dat we klaar waren. Nu moeten we alles opnieuw kopen.” Weer zijn er tranen. Ik geef haar een paar tissues. “Ik kan alleen nog maar huilen”, zegt ze snikkend. “Ik weet niet meer hoe ik het moet rondbreien.”

“Waarmee kan ik je helpen?” Ze kijkt me verbaasd aan. “Zal ik eens kijken wat ik nog heb aan kinderkleding?” vraag ik. “Heb ik al gezegd dat we ook een belastingschuld hebben?” antwoordt zij. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en huilt weer.

Het rieten mandje is bekleed met hagelwit kant

Een week later sta ik met twee volle dozen babykleren bij haar voor de deur. We hebben bij de kerk een oproep geplaatst met de vraag of mensen spullen willen weggeven. “In mijn auto liggen nog een wiegje, een commode en een badje”, zeg ik als ze de deur opent. Haar man voegt zich met een vragende blik bij haar in de deuropening. “Help je even mee?”, vraag ik. Met zijn tweeën sjouwen we alles naar binnen. De kinderen kijken vanaf de bank naar een oud tv’tje. “De grote, nieuwe tv hebben we verkocht”, zegt de vrouw. Ze haalt uit de doos een boxpak met streepjes. “Wat mooi”, zegt ze.

Haar man zet het wiegje midden in de kamer. Het rieten mandje is bekleed met hagelwit kant. “Prachtig.” Ze streelt de stof, draait zich dan om en drukt drie kussen op mijn wangen. “Er zijn mensen die je willen helpen als je het vraagt”, zeg ik. “Dat weet ik nu. Tranen zul je niet meer zien.” Haar man komt naast haar staan en drukt een kus op haar voorhoofd. “Het gaat ons lukken.”

Mickelle Haest tekent afwisselend de ervaringen op van een uitvaartverzorger en die van een verloskundige. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden