null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnEmine Uğur

Als de stuiterbal eenmaal in bed ligt

Dan ben je het huis aan het stofzuigen en stelt hij door de kamer stuiterend honderd vragen tegelijk: “Maar hoe kan het dan dat het in sommige landen nu heel warm is? Hoe konden jullie vroeger facetimen als er geen smartphones waren? Geloof jij dat er ruimtewezens bestaan?” En je kijkt uit naar het moment dat hij gaat slapen, want je moet de was nog vouwen en je wilt het avondeten voor morgen alvast voorbereiden voordat je fulltime werkweek weer begint en oh verdorie je zou die boze e-mail nog sturen naar de zorgverzekeraar. Je draait je om en ziet een heel spoor van broodkruimels waar je net nog had schoongemaakt, telt tot tien, of voor de zekerheid toch maar tot honderddertig en je stopt hem in bad en neemt even later samen met hem jullie dag nog door.

“Ik geef mijn dag een 9, het had een 10 kunnen worden maar ik moest eerder stoppen met gamen van jou”, zegt hij, en “mezelf geef ik een 10 omdat ik er niet over gezeurd heb” liegt hij. Een woordspelletje en raadspelletje later valt hij in slaap.

Dan is het opeens stil. Je geniet van het geruisloos en ongestoord snel je dingen kunnen doen, hoewel je sommige uitstelt tot morgen, want wat kan het de was schelen dat die maandag pas in de kast ligt en je bent de enige die jouw dekbedovertrek ziet, dus wat maakt het uit dat je het een keer niet hebt gestreken.

En je mist hem opeens.

Nee, je gelooft niet in ruimtewezens

Nu je eindelijk rustig kunt zitten wil je hem uitleggen over de evenaar, hoe en waarom alle landen eromheen warm zijn, dat onze versie van facetimen het inspreken van een cassettebandje was waarop we inspraken hoeveel we hem misten en dat met de post vijf weken later bij onze vader in Nederland aankwam – waarbij je het kind voor wie een MP3-speler al een antieke gadget is meteen zal moeten uitleggen wat een cassettebandje überhaupt is. En nee, je gelooft niet in ruimtewezens, hoewel je soms denkt dat Trump er een is, wetende dat hij erom zal moeten lachen om een paar seconden erna met ernstige ogen te vragen: “Maar hij is het toch niet echt hè anne (mama)?”.

Je loopt zijn kamer binnen, kijkt hoe de stuiterbal van een paar uur geleden nu volledig in rust aan het slapen is, maakt een foto van het engelachtige gezichtje, gaat nog even naast hem liggen en fluistert in zijn oor dat je het hem morgen allemaal gaat vertellen, wetende dat hij het niet zal horen, want eigenlijk is het meer een belofte aan jezelf.

En je realiseert je hoe deze verscheurdheid zo’n vast onderdeel van je routine als werkende alleenstaande moeder is en het vaker voorkomt dan je zou willen, getuige de vele, vele foto’s van een slapend kind die je tijdens het opschonen van je telefoon tegenkomt.

Emine Uğur is sociaal dienst­verlener en een bekend twitteraar (@overlistener). Om de week schrijft ze een column­ voor Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden