null Beeld
Beeld

ColumnTrea van Vliet

Allemaal ontucht, moppert mijn vader

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Sinds de zomer is het een en al gedoe met het hoorapparaat van mijn vader. Dan weer piept het, dan is er weer een onderdeeltje stuk, dan weer is er een filtertje verstopt, dan weer lijkt alles in orde maar hoort mijn vader evengoed niets.

Omdat je bij de audicien alleen nog maar in je eentje mag komen ben ik de afgelopen maanden vaak heen en weer gereden met het apparaat, maar dit keer stond mijn vader erop dat hij mee zou gaan. En gelijk heeft hij natuurlijk, het gaat om zijn oren, niet om de mijne.

Dus op naar Vlissingen.

Mijn vader, die vandaag zegt helemaal niets te horen, zit naast me, op de achterbank zit mijn puppy Guus voor wie ik even geen oppas had en die verwoed probeert om de versnellingspook te bereiken. Mijn vaders hoorapparaat galmt, ík word er al dol van, laat staan hijzelf, en het wordt erger door de mondkap die mijn vader opheeft en waar hij aan hannest. Daarnaast probeert hij Guus te aaien, wat maakt dat die steeds wilder wordt.

Ik ben al dol voor we er zijn

Galm, kef, piep, spring, het is een ritje van tien minuten, maar ik ben al dol voordat we er zijn.

In Vlissingen parkeer ik zo dicht mogelijk bij de winkel. “Blijf even zitten pap, dan pak ik je rollator”, gebaar ik.

Ik stap uit, hijs de rollator naar buiten en probeer tegelijkertijd Guus in bedwang te houden, maar mijn vader stapt natuurlijk tóch al uit en leunt tegen de grote donkerblauwe auto naast ons. Direct gaat het autoalarm af. Guus springt hard blaffend heen en weer en omstanders lachen terwijl ik de hondenriem, de rollator en mijn vaders benen probeer te ontwarren.

Het alarm gaat nog steeds af als er twee boa’s aankomen.

Ze gaan staan kijken.

En spreken ons aan.

Dat mijn vaders mondkap niet goed zit. En of we uit hetzelfde huishouden komen, aangezien we uit één auto lijken te komen.

Mijn vader besluit ineens weer wél te kunnen horen.

“Aangezien dit mijn dochter is, meen ik dat wij uit hetzelfde huishouden komen”, zegt hij nuffig, zich nog steeds vasthoudend aan de donkerblauwe auto. “En verder meen ik dat het ontucht is”, vervolgt hij.

Het alarm gilt, Guus blaft en ik giechel, want ik weet dat mijn vader daarmee de mondkapjes bedoelt.

De boa’s lopen door en ik neem mijn vader en mijn hondje mee de gehoorzaak in.

“Meneer Van Vliet, u hoort weer niets, wat vervelend voor u”, begroet de zonnebankbruine medewerkster ons.

“Inderdaad, zeg dat wel”, antwoordt mijn vader.

“En uw mondkapje zit niet helemaal goed”, gaat ze door.

“Allemaal ontucht”, moppert mijn vader.

Ik glimlach en aai Guus.

Mijn vader is dan wel gek, maar hij is niet gek.

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland. Lees hier haar eerdere columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden