null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Alleen goede vibes op de Tunesische school van mijn dochter

Mijn dochter gaat in Tunesië naar de Amerikaanse school. Vanwege het anti-Amerikaanse milieu waarin ik opgroeide (PPR, VPRO, vakanties in Nivon-huizen en antikernwapendemonstraties) voelt het niet helemaal als mijn natuurlijke habitat. Maar mijn dochter is er blij, en ik ben eigenlijk ook wel enthousiast.

Ik word alleen een beetje zenuwachtig van de verplichte parent participation. Bij haar aanmelding moesten we invullen op welke wijze we als ouder een bijdrage denken te kunnen leveren aan de school. Ik heb maar opgeschreven dat ik eventueel wel ­bereid zou zijn om iets te doen in de bibliotheek.

De aanmeldingsprocedure was dermate uitvoerig en tijdrovend, dat het wel leek alsof we ons kind inschreven aan de Universiteit van Oxford. Zo was er onder andere een referentie van haar Israëlische peuterjuf nodig. We werden bijna nerveus of onze dochter wel de juiste papieren zou hebben.

Gelukkig kregen we een paar dagen later het bericht dat ze was toegelaten. Wat zou haar juf uit Jeruzalem hebben geschreven? ‘Kan goed kleuren?’

Toen ik mijn dochter voor de eerste keer naar school bracht en voelde dat ze mijn hand stevig vasthield, moest ik denken aan Grote jongens huilen wél, het mooie prentenboek van Jonty Howley, vertaald door Gideon Samson. Daarin huilt een vader omdat zijn zoon voor het eerst naar school gaat, ‘en dat is helemaal oké’.

Mijn dochter holde vrolijk naar binnen

Zover kwam het bij mij niet. Mijn dochter holde vrolijk naar binnen en was me geloof ik alweer vergeten.

Ik liep naar de uitgang. Mijn oog viel op een sticker die op een bankje was geplakt. Er stond op: ‘How to calm down’. De instructies waren: ‘Name your feeling. Breathe. Count. Use positive self-talk.’ Ik was rustig genoeg dus ik voelde niet de aandrang om te gaan zitten.

De schoolbel ging. Alle oudere kinderen die nog op het plein waren, pakten hun tassen en liepen naar binnen. Ik kwam een moeder en haar puberdochter tegen. Voor het meisje was het blijkbaar ook de eerste dag op een nieuwe school (en waarschijnlijk in een nieuw land). Bang, met een hand op haar buik, liep ze naar het schoolgebouw. Naast haar marcheerde haar moeder. Die zei ijskoud: “I’m sure you’ll be fine, if you put the right attitude in it”.

Het meisje droeg een (door haar moeder uitgekozen?) T-shirt met daarop: ‘Good vibes only’.

Later op de dag moest ik nog af en toe aan de uitspraak van die moeder denken. Misschien dat haar kilheid haar eigen nervositeit verhulde. Maar toch. Wat een contrast tussen deze vrouw en de huilende vader in het warme, ontroerende prentenboek van Jonty Howley.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021. Meer van zijn columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden