Beeld Jörgen Caris

Column Erik Jan Harmens

Alle muziek die ik mooi vond, komt me mijn neus uit

Vroeger luisterde ik urenlang naar de muziek van Philip Glass, nu kan ik die niet meer verdragen. Zijn beroemdste opera, ‘Einstein On The Beach’, met dat tellen: ‘One, two, three, four... One, two, three, four, five, six... One, two, three, four, five, six, seven, eight...’ Fascinerend vond ik het en wat het nog leuker maakte, was dat anderen helemaal gek werden van die steeds herhalende melodieën met minimale veranderingen. “Mag die herrie uit?” vroeg mijn beste vriend halverwege de tweede akte, waarbij u een krachtterm naar keuze mag invullen tussen ‘die’ en ‘herrie’. Philip Glass was niet voor iedereen, wel voor mij.

Vijfendertig jaar later kan ik ze niet meer verdragen, die krankjorume kakafonieën en die ritmes, tegenritmes en tegentegenritmes. Ik druk op play en binnen een minuut weer op stop, als een quizkandidaat op de knop. Opgeven doe ik niet, ik geef Glass nog een kans, zet zijn toegankelijkste werk op: ‘The Photographer’. Daar zijn de violen, de blazers, het koor dat begint met het beschrijven van het uiterlijk van de negentiende eeuwse Britse fotograaf Eadweard Muybridge: ‘All that white haaaaair... And a long white beaaaaard...’ Helaas, een gaap ontsnapt me, ik ben al afgehaakt.

David Sylvian, zijn vroege werk, dat heb ik altijd zo mooi gevonden. Het titelnummer van het album ‘Brilliant Trees’, waarvan ik meerdere keren zei: dat mag wel op mijn begrafenis gedraaid worden, klinkt uit de luidsprekers. Dat intro, die onnavolgbare synthesizerpartij van Ryuichi Sakamoto waar ik altijd om moest huilen... Nu niet, het doet me niks meer.

De dramatische uithalen van Lisa Gerrard van de formatie Dead Can Dance? Overdreven, aanstellerig, is inmiddels mijn oordeel. ‘Harvest Moon’ van Neil Young? Wat een geknepen stem heeft die kerel eigenlijk. ‘Immigrés’ van Youssou N’Dour? Dat getrommel werkt me op de zenuwen. ‘A Love Supreme’ van John Coltrane? Ik voel kiespijn opkomen. De ‘Matthäeus Passion’ van Bach’? Te vaak gehoord, been there, done that: uitgekauwde meuk.

Wat is er met me aan de hand? Alle muziek die ik mooi vond, komt me mijn neus uit. Is het de schuld van Spotify, ben ik content-moe? Ben ik door de beschikbaarheid van alles permanent overvoerd geraakt? Of doe ik te hard mijn best? Misschien moet ik even helemaal geen muziek meer luisteren, ruimte maken in mijn hoofd, en van mijn appartement een stiltegebied maken, zoals een akker ook soms braak moet liggen voor er weer iets kan groeien.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden