Mooiste NederlandAlkmaar

Alkmaar vanaf een bootje is wonderschoon

Uitzicht op Alkmaar vanaf een huurboot.Beeld Johan Nebbeling

Op het water hou je gemakkelijk anderhalve meter afstand van anderen en ben je er toch helemaal tussenuit. Daarom huurt Johan Nebbeling een elektrische fluisterboot voor een tochtje door de grachten en singels van Alkmaar.

Oef, weer bukken! De Wolfsbrug buigt zich net zo laag over de Baansingel als al die andere bruggetjes die de Alkmaarse grachten en singels overspannen. Elke keer weer is het spannend: red ik dit? Het gaat steeds goed. Plat op de bodem van de boot zie ik het halfronde gewelf centimeters boven mijn hoofd voorbijschuiven. Alleen de onderdoorgang bij de Limmerhoek laat ik links liggen. Die is zo laag dat zelfs dit platte schuitje eronder zal vastlopen.

De lage bruggetjes maken een vaartocht door Alkmaar een ervaring op zich. Lui achteroverleunen is er niet bij, je blijft bukken. Minstens zo bijzonder is de aanblik die de stad vanaf het water biedt. Het ene moment vergaap je je aan een monumentaal gebouw, even later zwaai je naar een gezin aan het ontbijt in de achtertuin van een rijtjeshuis.

Beeld Johan Nebbeling

De grachten van de ‘kaasstad’

Alkmaar ken ik als de ‘kaasstad’, met van die kaasdragers die op het Waagplein een toneelstukje opvoeren voor de hordes toeristen. Ik wist ook van de grachten en singels. Maar dat het er zoveel zijn en dat ze zo mooi zijn, is een aangename verrassing.

Vanaf de aanlegsteiger onder het Alkmaarse stadskantoor steekt mijn elektrische fluisterboot het Noord-Hollands Kanaal op. Voorbij een afgemeerde driemaster en een wandelpromenade duik ik het eerste lage bruggetje onderdoor en kom uit op de Kaarsemakersgracht. Op slag laat ik de roerige stadsgeluiden achter me. De Waag staat er verlaten bij. Zoals alle musea is ook het Hollands Kaasmuseum, dat in het uit de 14de eeuw stammende pand is gehuisvest, gesloten. Twee meisjes likken aan een ijsje, een paar wandelaars dwalen doelloos rond over het Waagplein.

Het pittoreske grachtje met de prachtige naam Verdronkenoord – ooit een belangrijke stedelijke vaarroute – brengt me terug op het Noord-Hollands Kanaal. Het uitzicht vanaf het water op de stad, met op de voorgrond de Accijns-toren uit 1622 en daarachter de dominante toren van de Grote Sint-Laurenskerk, is Hollandse Meester waardig.

Ik steek over en kom in een spiegelglad, door achtertuinen begrensd watertje. Op een betegeld plaatsje detoneert een gigantisch paars-roze speelpaleis met de groene omgeving. Maar ieder zijn meug natuurlijk. Een bewoonster leest een boek. Ze groet me met een glimlach: zij weet al dat ze mij zo op mijn schreden zal zien terugkeren, omdat het water verderop doodloopt.

Via de Schelphoekgracht – ruime nieuwbouwwoningen met bootjes aan steigers – bereik ik de brede, door hoge bomen en groene dreven omzoomde Baansingel. Langs de oevers een paar vissers, op de wandelpaden kuierende echtparen. Een gezin op een motorbootje komt me tegemoet, de kinderen een flesje frisdrank aan de mond. We groeten elkaar, zoals we bij iedere collega-schipper doen. Kennelijk behoor ik met mijn gehuurde bootje nu ook tot de grote watersportfamilie.

Beeld Johan Nebbeling

De stad op zijn intiemst

Even later draai ik het smalle water van de Blekerskade op. Hier toont zich de stad op zijn intiemst. Het is midden in het centrum, maar met oude bomen hangend over het bochtige water krijg ik het gevoel of ik heel ver buiten de bewoonde wereld ben. De riante huizen hebben grote, rijk belommerde achtertuinen met pergola’s, terrassen en steigers. Een paar futen in de puberleeftijd maken zich bij mijn nadering met tegenzin uit de voeten. Vanuit een onzichtbare huiskamer klinkt klassieke muziek. Wie hier woont, mag zich een bofkont noemen.

Ik maak een rondje langs een wijk met eengezinswoningen en lage flats. De langgerekte, blauwgele Haci Bayram Moskee weerspiegelt fraai in het water, de wind blaast de laatste bloesem uit een eenzame boom. Bij de Meester Troelstrakade knutselen booteigenaren aan hun vaartuig. Op de Nieuwlandersingel vaar ik rond het plantsoen bij de monumentale Molen van Piet, die ondanks het straffe windje de wieken laat rusten.

Bukken voor de brug

Naarmate de tijd vordert, wordt het drukker op het water en in de straten van Alkmaar. Als de hele natuur zo uitbundig groeit en bloeit en de lente zich in haar volle glorie toont, is het moeilijk weerstand te bieden aan de verlokkingen van het buiten zijn. Fietsers, skeeleraars, wandelaars, zonaanbidders. Twee meisjes op een kleedje in het gras, ieder een fles wijn bij de hand.

Ik ben nog lang niet uitgekeken op Alkmaar, maar de huurtijd van mijn bootje zit er bijna op. Nog een keer bukken en ik ben terug op mijn vertrekpunt. Bij de steiger wachten de volgende varensgasten.

Meer info:

Greenjoy verhuurt in diverse steden elektrische fluisterboten. Het tarief is afhankelijk van de dag en het tijdstip. Een sloep voor twee uur op zondagmiddag kostte 65 euro, exclusief 150 euro borg. Via de website greenjoy.nl kun je makkelijk reserveren en betalen. Bij aankomst moet je jouw boot met je telefoon activeren. De boot besturen is een fluitje van een cent. Overigens kun je natuurlijk ook bij tal van andere bedrijven bootjes huren.

Houd er wel rekening mee dat de verhuurders vanwege Covid-19 strikte voorwaarden stellen aan de bezetting van de boot. Niet meer dan twee of drie personen per boot en minstens anderhalve meter afstand houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden