null Beeld Brechtje Rood
Beeld Brechtje Rood

Relatie-DNAHet verhaal van Alexandra

Alexandra ontvluchtte de driftbuien van haar vader, maar worstelde nog lang met de gevolgen

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door in je eigen relatie? De vader van Alexandra (55) was autoritair en agressief. Zelf kon ze ook behoorlijk dominant zijn. Bij Vincent vond ze rust.

“Als mijn vader thuiskwam uit de kazerne, hij werkte bij de brandweer, was het meestal foute boel. Dan zei hij: ‘Het tocht hier’, om als een gek de trap op te rennen en alle deuren dicht te smijten. Of hij gooide de eettafel omver als het zout ontbrak. Mijn broertje en ik vluchtten op zulke momenten het huis uit, naar tante Jannie, een buurvrouw.

We woonden in de Amsterdamse Pijp, toen ik drie was verhuisden we naar een nieuwbouwwijk buiten de stad. Mijn vader had zich opgewerkt tot hoofd brandwacht, maar die baan was te veel voor hem. Dat gaf constant druk. Hij ontplofte bij het minste of geringste.

Mijn moeder werd als sloof gebruikt. Hij vernederde haar. Ik denk dat hij diep gefrustreerd was, ook door de omstandigheden waarin hij was opgegroeid: tijdens de oorlog, in een arm gezin, zijn oma werd weggerukt door de Duitsers en zelf had hij moeten onderduiken.

Hij ging vaak vreemd. Ik vermoed dat mijn moeder daarom wraak op hem heeft willen nemen. En daar gebruikte ze mij voor. Ze stopte me nooit in bad, dat moest mijn vader maar doen na zijn dienst. En ze liet me naar school gaan in slonzige kleren. Af en toe borstelde ze mijn haar. Dat was het enige contact dat ik met haar had.

Ik belandde na de huishoudschool op de havo, waar een lerares me aanraadde om naar een internaat te gaan. Als ik na vijf dagen thuiskwam, bleek mijn vader nog altijd alle kasten leeg te halen omdat zijn onderbroeken niet op een rijtje lagen. Het werd steeds erger.

Op mijn twintigste stierf mijn moeder na een hersenbloeding. De buurvrouw zei al snel: ‘Je vader vindt dat je te weinig doet in huis’. Als ik te lang weg was, begon hij te bellen. Ik was bang dat hij me zou opsluiten. Op een avond ben ik gevlucht: een vriendin reed voor met een auto, ik stond met mijn koffers bovenaan de trap. Toen ze toeterde, ben ik naar beneden gerend.”

Al jong is er iets in mij geknapt

“Door mijn jeugd is er denk ik al jong iets in mij geknapt. Dat merkte ik in de relaties die ik had. Ik wilde altijd de controle houden. Ik was dominant en autoritair, soms ook agressief. Dat krijg je als je nooit op je gevoel hebt leren vertrouwen.

Soms belde ik mijn vader, uit fatsoen. Af en toe ging ik nog langs. Maar eigenlijk had hij compleet afgedaan voor mij. Toen hij ziek werd, ben ik niet voor hem gaan zorgen. Ik vermoed dat hij me daarom bij zijn familie zwart heeft gemaakt. Op de begrafenis zag ik zijn zussen met mijn moeders juwelen rondlopen, daarna heb ik nooit meer wat gehoord van die mensen.

Ik was midden dertig, ik woonde net weer alleen, toen ik dacht dat ik gek werd. Als ik mijn auto in de garage zette, voelde ik de drang om keihard tegen een paal aan te rijden. Ik had toch geen ouders of familie. Een therapeute zei: ga schilderen als je dit voelt aankomen. Ze zei ook: jij hebt de schuld gekregen van alles wat vroeger fout is gegaan in jullie gezin. Als je alleen bent, komt dat gevoel omhoog en daar kun je niet mee dealen. Zij heeft me ontzettend geholpen.

En gelukkig had ik een aantal jaar later ook Vincent, een rustige, evenwichtige man, een beetje saai zelfs. Ik kende hem al. Hij was de nerd van het IT-bedrijf waar ik werkte en zag er altijd volslagen idioot uit. Zijn moeder kocht van die tweedehands broekjes van 2 of 3 euro. Die trok hij dan aan. Ik liep altijd in de duurste kleding. Er werd dan ook met ongeloof gereageerd op onze relatie.

In het begin gooide ik nog van alles door de kamer heen. Zelfs tafels. Of ik ontplofte als ik had bedacht dat we een bepaald gerecht zouden eten en de ingrediënten bleken niet in huis gehaald. Vincent heeft daar moeite mee. Hij is niet gewend om ruzie te maken.

Dankzij hem heb ik mijn werk nog lang vol kunnen houden. Ik stond behoorlijk onder druk en belandde in een functie op een voor mij hoog niveau, als havo-klantje. Vincent hielp mij, hij heeft gestudeerd, maar onlangs ben ik alsnog ontslagen.”

Eindelijk heb ik meer rust in mijn leven

“Nu ik 55 ben, heb ik meer rust in mijn leven. Door Vincent, maar ook omdat ik niet meer boven mijn kunnen werk. Met het scholingsbudget dat ik meekreeg, ben ik een mbo-opleiding gaan doen. Ik wil apothekersassistente worden, dat is meer op mijn niveau.

Terugkijkend denk ik: jeetje, wat een onrecht is me aangedaan. En wat heeft mijn vader toch een leugens over mij tegen zijn familie verteld. Ik ben de laatste tijd erg bezig met de dood van mijn moeder. Dat krijg je als je in rustiger vaarwater zit, dan is er ruimte om dingen te verwerken. Eindelijk.”

De namen in deze tekst zijn om privacyredenen gefingeerd. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Wilt u ook geïnterviewd worden over de invloed van uw ouders op uw relatie(s)? Mail relatiedna@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden