Levenslessen Olivia Lonsdale

Actrice Olivia Lonsdale: ‘Ik ben net zo’n hippie als mijn ouders’

Beeld Merlijn Doomernik

Actrice Olivia Lonsdale (24) is vanaf donderdag in de bioscoop te zien in ‘De belofte van Pisa’. Een rol op haar lijf geschreven. ‘Ik was op school ook geen lieverdje, zeg maar gerust een irritante puber.’

1 Leef niet binnen de lijntjes

“Op mijn zestiende ben ik boven in mijn ouderlijk huis gaan wonen. Tot twee jaar geleden. In Amsterdam, aan de Amstel. Vanaf dat ik verdiende, betaalde ik mijn ouders huur, 100 euro. Mijn opa en oma kochten het dubbele huis in de jaren zeventig, zij wonen in het buurpand. Allemaal heel vertrouwd en prettig, behalve dat mijn ouders gingen scheiden toen ik dertien was. Mijn broertje was elf. Hij is zo anders dan ik: zat altijd op voetbal, rijdt scooter, zit op de hotelschool en wil carrière maken. We kunnen het wel erg goed met elkaar vinden en hebben een speciaal soort humor, maar hij zette zich altijd af, vond mijn ouders en mij hippies. Wat we denk ik ook wel zijn. Ik ben net als zij vrijgevochten, leef niet binnen de lijntjes. Niet expres, maar ik houd wel van een beetje provoceren, mensen schrikken soms van me.

Mijn vriend komt uit Den Haag, ik ben er heel graag, maar het is heel anders dan Amsterdam. Het doet me op een bepaalde manier wel aan Engeland denken. Ik ben half-Brits, mijn vader is Brits, hij is daar na de scheiding ook weer gaan wonen. Hij leeft er met zijn vriendin een English farmer life, in een gehucht tegen Schotland aan. Ik hou wel van die Engelse small talk, vijf keer het weer behandelen, het hoort bij de poppenkast. In Engeland ga ik geduldig achter in de rij staan in een winkel, ik ben er hoffelijker, voorzichtiger, minder direct. Ik ben ook beleefder tegen mijn Engelse oma dan mijn Amsterdamse opa en oma.

Mijn vader en moeder zitten allebei in de architectuur. En ze leven dicht bij de natuur. Mijn vader is een dromer, hij heeft het liefst mos op de vloer, zou graag bergbeklimmer zijn en heeft een spirituele kant. Met de brexit houdt hij zich niet veel bezig, nee, het nieuws over de bedreigde Amazone vindt hij erger. Net als ik. Mijn moeder maakte al onze kleren en danst veel, ze heeft net naast haar werk een kledinglijn opgezet in Senegal.”

Beeld Merlijn Doomernik

2 Mijn generatie redt de planeet niet meer

“Reizen is alles voor me. Het liefst ben ik twee dagen hier, en dan weer weg. Vorige week was ik nog met een vriendin – die fotograaf is – aan de Dode Zee om een fotoshoot te draaien voor Lois jeans. De Dode Zee bestaat dus over vijftig jaar niet meer, omdat-ie te droog wordt. Heel erg, het is zo geweldig mooi daar, die kleuren, dat licht.

Soms lopen al die dingen door elkaar. Ik zou heel graag in het buitenland willen werken, Frankrijk, Engeland, misschien de VS… Dat ik dan veel moet vliegen is natuurlijk rot. Ik denk dus echt dat mijn generatie de planeet niet meer redt, maar onze kinderen wel. Daarom wil ik programma’s maken voor kinderen en jongeren – over het milieu, over slow reizen, treinen en fietsen, dat deed ik laatst in Mexico City, zoveel leuker dan in een taxi zitten.

Ja, ik vlieg veel – voor fotoshoots en vakanties – en mijn vriend, die dj is, nog veel meer. Vorig jaar moest hij in een weekend in vier landen optreden, dat vindt hij heel erg, daarom compenseert hij in elk geval zijn vluchten.

Om toch iets te doen voor een beter klimaat eet ik sinds zes jaar geen vlees – wel vis, en dat is ook niet altijd oké. Maar ja, ik ken mensen die vegan zijn en intussen al hun spullen online bestellen, zoals kleren, en veel ook terugsturen. Wat weer vernietigd schijnt te worden. Een vriendin van mij heeft net een nieuw huis en wil ook een droger aanschaffen, dat zou ik dus niet doen. Bij mij werd het als kind al ingeprent. Mijn Amsterdamse oma riep altijd: Niet te veel toiletpapier, dat zijn allemaal bomen!”

3 Leve de vrije school

“Ik las het boek ‘De belofte van Pisa’ (van de Marokkaans-Nederlandse Mano Bouzamour, red.) na mijn havo-examen in één dag uit. Er sprak voor mij zo’n gevoel van vrijheid uit. Ongelofelijk dat ik zes jaar later een van de hoofdrollen mag spelen in de verfilming. Het is mijn leukste film tot nu toe. Deze rol als vriendin van Samir, de hoofdpersoon uit het boek, was heerlijk omdat ik dat volwassen worden ook heftig heb doorgemaakt. Of ik me kan voorstellen verliefd te worden op een Marokkaanse jongen? Ja natuurlijk, hoewel die op mijn vrije school niet ruim voorhanden waren.

Mijn eerste vriendje zat bij mij op school, ik vroeg hem verkering via Hyves. We waren vijf jaar samen, een fijn begin van mijn leven. Op school was ik geen lieverdje, zeg maar gerust een irritante pubermeid – spijbelen, roken, drinken. In de tijd dat mijn ouders uit elkaar gingen, was ik vaak bij hem thuis, het was heerlijk rustig daar. Thuis was er vaak ruzie.

Toen ik in de vierde zat, snapte ik mijn school pas. Eerder verzette ik me de hele tijd tegen dat antroposofische systeem. Ineens had ik door dat ze je op een bepaalde manier juist vrij laten. En dat je zelfstandigheid beloond wordt. Als mijn vriend en ik ooit kinderen krijgen, stuur ik ze ook naar de vrije school. Geef ze blokken of lego, en zeg niet hoe ze het moeten doen. Laat kinderen het zelf uitzoeken. En er is niet één manier om ergens te komen. Hoezo moet je trouwens een 8 krijgen voor Nederlands en wiskunde en niet voor iets creatiefs? Het is belangrijk om te weten hoe je procenten uitrekent, maar toneel en filosofie zijn net zo belangrijk.”

Beeld Merlijn Doomernik

4 Met dyscalculie kun je goed leven

“Na het rijtje 1-2-3 komt voor mij niet automatisch 4, het kan ook weer 1 of weer 2 zijn. Van dat soort logica heb ik geen kaas gegeten, ik heb dyscalculie. Ik had dan ook geen wiskunde in mijn pakket en ik kreeg bij mijn examens bij alle vakken een half uur extra, het ging bij mij gewoon wat langzamer. Van dingen bij elkaar optellen kreeg ik het altijd benauwd, terwijl ik goed in talen ben. Net legde iemand me uit iets voor de camera te zeggen, zo van: Dan zeg je dit en dan dat en dan dat. Dan onthoud ik dus maar één ding. 

Terwijl ik met gemak een hele lap tekst uit mijn hoofd kan leren voor een rol.

Mijn vriend, die tien jaar ouder is dan ik, is steeds alles kwijt. Ik onthoud altijd wat waar ligt. Hij is zelfs in staat tickets de verkeerde kant op te boeken. Misschien houd je elkaar samen wel in evenwicht. Mijn moeder was altijd op tijd, mijn vader altijd te laat. Nu met haar nieuwe vriend, die heel precies is, is zij altijd te laat.

Sinds een jaar heb ik mijn rijbewijs. En ik moet zeggen, ik rijd heel goed. Ook in het buitenland ja, in huurauto’s, en in Engeland aan de linkerkant. Geen probleem.”

5 De toneelschool is geen must

“Ik hoorde dat Shahine el Hamus, mijn tegenspeler in ‘De belofte van Pisa’ gezegd had dat hij maar moeilijk kon afkicken van mij. Ha! Ik voelde dat ook wel, het was heerlijk om met hem een verliefd stel te spelen. Het was zo intens. Maar ja, ik ben wel 24 en hij 18, dus voor mij voelde het denk ik wel anders. Ik ken zijn broer, en zat met zijn zus op dansles – en ik kende hem van uitgaan en feesten enzo. We hadden altijd al een leuke click, hij voelde voor mij als een hot klein broertje met wie je kunt flirten. Heel vertrouwd en toch een beetje spannend.

Dat verliefd spelen, hoefde ik niet uit mijn tenen te halen. Shahine en ik zijn allebei mensenmensen, aanrakerig, enthousiast, gretig. Ik heb daarvoor geen technieken nodig van de toneelschool. Maar dat komt ook doordat deze rol dicht bij mezelf ligt.

Ik heb dus geen filmopleiding of toneelschool gedaan. Die in Amsterdam heb ik wel geprobeerd, maar ik werd afgewezen en ik voelde me er ook zo niet thuis, te veel ego’s en ellebogen. En zo graag wilde ik het ook weer niet. Een andere toneelopleiding in Maastricht of zo heb ik niet geprobeerd. Ik wilde mijn vrienden en familie dichtbij hebben.

Ik maak regelmatig selftapes, dan neem ik een auditie op film op voor Britse of Amerikaanse producenten, soms met een tegenspeler. Ik hoop nooit op bepaalde rollen, ik geloof heel erg in het kruisen van paden en ga af op mijn intuïtie. Met regisseur Norbert ter Hall was het in deze film heel prettig samenwerken. Als het goed is, groei je als regisseur en acteur tijdens de opnames naar elkaar toe, en het is helemaal geweldig als je daar nog weer boven uit stijgt. Norbert houdt van eigen input, hij liet me gaan. Geweldig.”

Beeld Merlijn Doomernik

6 Wees niet preuts, maar stel wel je grenzen

“Het boek ‘Turks fruit’ van Jan Wolkers heb ik als scholier wel drie keer gelezen. Zo mooi. ‘De belofte van Pisa’ is de ‘Turks fruit’ van deze tijd, hoorde ik regisseur Jean van de Velde laatst zeggen. Het is de eerste film waarin ik naakt ben. Bij twee eerdere films heb ik dat geweigerd. Ik vond het geen meerwaarde hebben en het voelde niet veilig en ik had ook een meer onderdanige rol. Nu ben ik er een soort van klaar voor. Maar ik heb er wel uitgebreid met Norbert over gesproken. Het past heel erg in de scène: zij daagt hem uit bij het zwembad in haar ouderlijk huis, heel speels, op een lieve manier.

Ik vind het natuurlijk wel eng. Ik dacht net nog, het gaat natuurlijk in Pathé draaien en al die gastjes gaan dat op Snapchat delen, mijn tieten. Maar ja, ik lig ook altijd topless, ik loop thuis naakt, bij mijn ouders, bij mijn schoonfamilie … Ik ben niet preuts. Van vriendinnen die ook in het vak zitten, hoor ik weleens dat ze Me Too-achtige situaties meemaken. Ik gelukkig niet, tot nu toe. Tijdens de opname van die zwembadscène waarin ik helemaal bloot was, zag ik ineens dat er alleen maar mannen in de ruimte waren. Toen heb ik gevraagd ik of de vrouwen van de visagie en kleding daar ook konden zijn. Dat voelde prettiger.

Vroeger was het anders, zo’n Roman Polanski met een jonger meisje... het was normaler, iedereen rookte ook in vliegtuigen. En Woody Allen? Je weet nooit het hele verhaal. Wij lezen dingen, maar we weten het niet. Ik snap die Timothee Chalamet trouwens niet, de hoofdrolspeler in Woody Allens laatste film, die zijn honorarium aan een goed doel gaf. Schat, denk ik dan, je kende toch de verhalen over hem voor je aan film begon? Maar misschien gebeurde er op de set wel iets met hem of met Selena Gomez, je weet het niet. Kunstenaars blijven rare mensen.” 

Trouw vraagt wekelijks een bekende of minder bekende Nederlander: welke levenslessen heeft u geleerd?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden