Ik heb een droom Hanne Arendzen

Actrice Hanne Arendzen: Je moet leren alle laagjes af te pellen

Beeld Jörgen Caris

Hanne Arendzen (32) is een van de vier genomineerde actrices voor de Theo d’Or, de prijs voor de beste vrouwelijke hoofdrol. De winnares wordt op 15 september bekend, als in Amsterdam de VSCD-Toneelprijzen 2019 worden uitgereikt.

“In 2007, toen ik nog toneelschoolstudent was, mocht ik tijdens het gala van de VSCD-Toneelprijzen de Louis d’Or uitreiken. Dat was heel leuk om te doen en tegelijk een ver-van-mijn-bedshow: zo’n grote prijs zou ik nooit krijgen, dacht ik. Ik was dan ook erg verrast toen ik dit jaar voor mijn rol als Hedwig in ‘Van de koele meren des doods’ genomineerd werd voor de Theo d’Or: de belangrijkste prijs voor een actrice. Die nominatie alleen al vind ik een enorme eer. Mijn man en ik hebben afgesproken dat we supermooi gekleed naar de uitreiking gaan, een onwijs leuk feestje hebben en dan de taxi naar huis nemen. Ik heb al twee keer gedroomd hoe we daar in de zaal zitten en een prachtige avond hebben.

Hedwig was een moeilijke rol. Aan het begin van de voorstelling is ze een 13-jarig meisje en aan het eind een vrouw van 30, op het randje van de dood nadat ze in een psychose haar kindje heeft vermoord. Dat is nogal een weg. Hoe geef je dat vorm? Ik vond het ook zwaar omdat ik zelf net moeder was geworden. Eerder speelde ik Eline Vere, ook heftig en emotioneel, maar Hedwig was voor mij een climax: Eline Vere on steroids. Toch wil ik niet altijd dit soort dramatische rollen spelen en ook niet alleen toneel. Langere tijd een mooie rol in een televisieserie lijkt me gaaf.

Grijzemuizig

Ik droom eigenlijk nooit over mijn werk. Er gebeurt altijd veel, als ik wakker word, denk ik vaak: wow, ik heb echt dingen gedaan vannacht! Vaak ben ik op een soort zoektocht, ik moet iets vinden, in een supermarkt, buiten, waar dan ook. Voor mij gaat die droom over nieuwsgierigheid, ontdekken. Over het zoeken in mijn leven.

Als kind was ik al betoverd door de magie van het theater. Ik heb altijd willen acteren, maar eenmaal op de toneelschool vond ik het heel confronterend om steeds met mezelf bezig te zijn. Ik kwam vanuit Groningen in Amsterdam: die stad overweldigde me, daar werd ik een beetje grijzemuizig van. Nog droom ik weleens over de diepe onzekerheid die ik toen voelde.

Je moet leren jezelf op het podium helemaal bloot te geven en alle laagjes af te pellen. Lang ging ik maar tot tachtig procent, pas toen ik die laatste twintig procent van mijzelf ook durfde te tonen, werd het goed. Het gaat niet alleen om de tekst, maar ook om de persoonlijke invulling die je aan een personage geeft. Ik bepaal hoe de toeschouwer Hedwig ervaart: je ziet mijn emotionaliteit, mijn woede en onmacht.

Als het lukt is acteren het mooiste vak dat er is. Toch denk ik vlak voor de première altijd: wat voor acuuts, net niet levensbedreigends, kan ik verzinnen zodat ik niet op hoef? Maar dat gevoel verdwijnt zodra het doek opgaat.”

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden