Klein Verslag Wim Boevink

Aan de president van de Turkse republiek

Aan de president van de Turkse republiek. Geachte meneer de president, laten we een goed akkoord sluiten. U wilt niet verantwoordelijk zijn voor het afslachten van duizenden mensen en ik wil niet verantwoordelijk zijn voor het verwoesten van de Turkse economie – en reken maar dat ik dat zal doen. Ik heb U al een klein voorproefje gegeven in het geval van pastor Brunson.

Ik heb hard gewerkt om enkele van uw problemen op te lossen. Laat de wereld niet in de steek. U kunt een goed akkoord sluiten. Hang niet de stoere jongen uit. Wees geen stommeling.

Ik bel u later,

Hoogachtend,

Donald Trump.

Hij was echt

Aldus een licht bekorte brief van de ene president aan de andere. Er was zoveel ongeloof over deze brief dat Amerikaanse Witte Huis-correspondenten bij het Witte Huis informeerden naar de echtheid ervan. Hij was echt.

Eigenlijk ga ik ervan uit dat in geheime overleggen of gesprekken onder vier ogen tussen politieke leiders gelaagder wordt gesproken dan wat erover in de media wordt gecolporteerd.

Men kent elkaar, men kent elkaars belangen en elkaars zwakten, zaken worden in alle redelijkheid en zonder taboe’s besproken en er wordt al in stappen vooruitgedacht op basis van ­informatie waarover de pers niet of nog niet beschikt.

Zulke besprekingen en correspondenties worden op dit niveau zorgvuldig voorbereid via diplomatieke kanalen en met dank aan inlichtingen- en veiligheidsdiensten. De toon is doorgaans formeel zakelijk en beleefd. Men kent de geplogenheden van de omgang tussen regeringsleiders.

Wanhoopspoging van Trump

Maar Erdogan en Trump? Stoere jongen? Stommeling? Is dat geen adolescentenpraat? En waarom werd deze brief vrijgegeven?

Alom heerste verbijstering: nooit waren onder een presidentieel briefhoofd zulke zinnen neergeschreven.

Het lijkt een wanhoopspoging van Trump om te redden wat er te redden valt na zijn abrupte en eenzijdige beslissing – zonder consultatie – om de Amerikaanse troepen terug te trekken uit Noord-Syrië. Hij gaf daarmee Erdogan vrij baan.

Er volgde een reeks van bizarre uitspraken waarin hij zijn stap poogde te rechtvaardigen: het was niet zijn oorlog en de Koerden hadden toch destijds – in 1944 – ook niet geholpen in Normandië en engelen waren ze evenmin.

Rampzalig voor de VS

Maar niet gerekend had hij op de felle kritiek uit gelederen van de eigen Republikeinse Partij, van een van zijn trouwste steunpilaren, senator Lindsey Graham, die Trumps beslissing de allerslechtste vond die hij had meegemaakt sinds zijn aantreden in het Congres. Rampzalig voor de Amerikaanse belangen in het Midden-Oosten.

Dus krabbelt Trump sindsdien terug, in paniek, lijkt het wel. Zijn terugtrekkingsbesluit werd ook door het Huis van Afgevaardigden in grote meerderheid veroordeeld. De vrijgegeven brief moet nu alsnog de indruk wekken van een man in controle.

Maar met die primitieve straattaalwoorden laat de brief een president zien in regressie, in laatste afweer terugkruipend naar zijn kindertijd.

(PS Volgens de BBC gooide Erdogan de brief in de prullenbak.)

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden