Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Zo gaat dat met oude vrienden, één oogopslag en je weet weer precies hoe alles zit

Home

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

We kennen elkaar al heel erg lang en heel erg goed, sommigen van het voetbal, anderen van de studie, weer anderen van de middelbare school. 

We weten veel van elkaar en praten daar onbelemmerd over. Ieder jaar zitten we met z'n allen een week in het midden van Frankrijk in een oud of nieuw landhuis en vieren gezamenlijk de vakantie.

Lees verder na de advertentie

Ik heb net zo'n week achter de rug, dus ik weet waar ik het over heb. Er zijn wel eens stemmen die opperen dat we misschien eens naar Engeland of Duitsland moeten, maar die zijn tot nu toe gesmoord: wij wensen goden in Frankrijk te zijn, niet in Engeland of Duitsland. Er zitten stellen bij en vrijgezellen, een enkeling is gescheiden en we beheren met elkaar ook nog een sloot kinderen van wie sommigen zich inmiddels zelf hebben voortgeplant.

Van buiten zijn we misschien wel een eenheidsworst voor de onwetenden, maar zo voelen we ons natuurlijk niet

Van buiten zijn we zestigplussers, grijs of geverfd, misschien wel een eenheidsworst voor de onwetenden, maar zo voelen we ons natuurlijk niet als we weer eens een fietstochtje in de buurt maken of op een terrasje neerstrijken. Een groot deel van onze band bestaat uit gedeelde herinneringen die van ieder objectief of publiek belang gespeend zijn: we hebben samen in popbandjes gespeeld, zus en zo leraar was een eikel, we hebben ooit eens iets met die en die gehad weet je nog. De wereld is nu eenmaal klein en de aarde een erwtje in het heelal. Zelf kan ik bogen op de oudste vriendschap in dit gezelschap, al zijn de contouren ervan ietwat in nevelen gehuld: eind jaren vijftig zat ik met de latere vrouw van mijn vriend Piet op de Oranje Nassau kleuterschool in Haarlem. Aldus hebben wij vastgesteld na bestudering van een klassefoto uit 1959 en aan het feit dat we op 2 oktober van dat jaar samen op het schoolpleintje door een dia naar een complete zonsverduistering moeten hebben gekeken. Weet je nog, we mochten van juffrouw Langelaar niet zomaar in de zon kijken! Zo houden onze gedeelde herinneringen ons bij elkaar.

Nieuwe herinneringen

Intussen maken we weer nieuwe onbeduidende herinneringen aan. Zo neuriede vriend Paul deze hele vakantie het liedje 'No milk today' van Hermans Hermits en stonden we dit keer geregeld doelloos onder de douche omdat iemand - de beheerder? de zwembadman? - juist 's ochtends het water eventjes afsloot. Enkelen van ons bezochten het illusieloze industriestadje Le Creusot, dat nu eenmaal in de buurt ligt, om vast te stellen dat de Fransen het in de vakantiemaand collectief verlaten hadden, in de plaatselijke Carrefour kon je een kanon afschieten. Zo voeden wij ons een week lang met collectieve ervaringen die langzaamaan ook weer vergelen, tot we uiteindelijk alleen nog maar uit ons geheugen bestaan.

Ook dit keer kwam weer de gedachte op dat we gezamenlijk een landhuis moeten kopen waar we ons op onze oude dag laten verzorgen en ook dit keer kwam er van dit lumineuze plan niks terecht. Het is kortom een moeiteloze week in het midden van het jaar waarin wij elkaar even peilen en ijken om vervolgens weer verder te trekken. Zo gaat dat met oude vrienden, één oogopslag en je weet weer met feilloze precisie hoe alles zit.

Meer columns lezen van Rob Schouten? U vindt ze hier terug.

Lees ook:

'Vind je het normaal wat je doet?', vroeg de jongeman in de rij bij de kassa

 Terwijl hij de onrechtvaardigheid van de wereld in stilte bepeinsde, overkwam Rob Schouten iets onverwachts in de rij voor de kassa.

Deel dit artikel

Van buiten zijn we misschien wel een eenheidsworst voor de onwetenden, maar zo voelen we ons natuurlijk niet