Zeker niet jaloers op studenten met zo'n Ikea-studentenflat

home

Fe Toussaint

Column

Vorige week bracht de Volkskrant nieuws voor studenten in Delft en Amsterdam. Zij kunnen zich over een tijd wellicht vestigen in een heuse IKEA-studentenflat. Het Zweedse concern is namelijk een samenwerkingsverband aangegaan met studentenhuisvestingsbureau Duwo, en heeft voorlopig vooral in de meest woningarme steden plannen. De geplande flats zullen bestaan uit kamers van 17,5 vierkante meter, die al voorzien zijn van toepasselijk meubilair.

Jaloers las ik het nieuws. Ik lijd, wanneer het om design gaat, aan een vreselijke visieloosheid die mij bij elke stereotype magazine-spread doet wensen dat ik ook in zo'n prachtig uitgedokterd decortje woonde. Mijn eigen 20 vierkante meters in Maastricht laten zich echter het best beschrijven als een vreemd ondoordacht kakafonietje van nét niet matchende nephoutsoorten en schreeuwerige kindertijdssouvenirtjes.

Vol bewondering luister ik naar geïnspireerde vrienden, die wel over enorm geslaagde verhuizings-of verbouwingsdesignideeën beschikken. Gisterenavond nog gehoord: "Ik ga dit keer voor Romantiek. Landelijk. Frivool. Denk Fontainebleau, denk... nee, hóór Chopin." Waarna iemand anders op luide toon zijn protest aankondigde, om vervolgens een pleidooi te houden voor Zen, een "design lifestyle" die naar eigen zeggen zijn hele wereld weer goed had gemaakt.

Terwijl ik hier en daar op goed geluk instemmend knikte, droomde ik langzaam weg naar die heerlijke gemeubileerde cataloguskamertjes in de Randstad. Wat zou het toch handig geweest zijn, als mij tijdens mijn verhuizing de helblauwe verfkwast uit de hand was getrokken, de chaotische meubelverzameling weer de verhuisdozen in was gegaan en mij bij de huur inbegrepen een smetteloos woonboulevardtafereeltje was bezorgd. Dan had ik nu vast een indrukwekkend ordentelijk leven geleid, en was Zen voor mij overbodig. Op het eerste gezicht ideaal.

Maar natuurlijk zijn er nadelen aan de IKEA-kamer. Zo klinkt een kamer die, zelfs door het betrokken bedrijf, als "kant-en-klaar-kamer" wordt gepresenteerd, op zich niet enorm aantrekkelijk. Moeten we hier denken aan kasten wier interieur volledig uit rieten mandjes bestaat, keukens die inclusief decorstukken als plastic bananen en morbide ogende vetplantjes geleverd worden, en één en dezelfde fotovergroting van stad of strand voor elke kamer binnen het gebouw? Of heeft de student inbreng, en kan er bij elk willekeurig stuk meubilair op zijn minst gekozen worden tussen berk- of beukenhout? Zal je straks na een uitbundige nacht per ongeluk de kamer van je buurman binnen lopen, zijn bed en kast op de automatische piloot als het jouwe herkennend, om pas achter je denkfout te komen wanneer je al naast hem in het vrolijk Zweeds genaamde deken bent gerold?

En dan geldt het Scandinavische massaconcern, in ieder geval onder mijn eigen medestudenten, ook nog eens als iets waar je vooral niet te veel zou moeten willen inlaten. Doe-het-zelf-meubels zijn dan wel acceptabel wanneer zij subtiel deel uit maken van het Romantisch kamerlandschap, maar echt prominent mogen ze niet aanwezig zijn. Het summum van geestdodende burgerlijkheid valt immers te vinden in een rijtje vinexhuizen, waarin steevast dezelfde felgekleurde krukjes en o-zo-praktische verstelbare kinderstoelen aangetroffen worden. Daar wil je met je eigen meubilair natuurlijk niet mee geassocieerd worden.

Ik moet zeggen dat dit laatste me bijna opgelucht maakt, dat de verleiding van een kant-en-klaar-kamer voorlopig niet in Maastricht bestaat. Ik vrees namelijk dat ik liever bekend sta als een compleet ongeïnspireerde non-inrichter, dan dat ik het label 'burgerlijk' accepteer. Ik krijg het al koud bij het idee.

Lees verder na de advertentie

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie