Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wüst rijdt haar ‘mooiste rit ooit’, boezemvrienden Krol en Verbij vieren samen hun wereldtitel

Home

Kick Hommes

© EPA

Alles wat ze wilde winnen heeft Ireen Wüst al gewonnen. Maar geen van haar zeges vond ze mooier dan die van zondag, de 1500 meter op de WK afstanden in Inzell. De reden lag voor haar veel dieper dan alleen sportief succes. Ze won deze keer voor twee.

Wüst reed dit weekend in Inzell vol emotie rond. Het was ruim vijf weken geleden dat haar beste vriendin Paulien van Deutekom overleed. Pas vijf weken, voor Wüst. Weken die begonnen met een EK allround, twee dagen na de uitvaart, waar ze wel reed, maar er met haar hoofd niet bij was. Na de afloop van de eerste dag zat ze kapot in een kille perstent. “Dit is het moeilijkste wat er is. Schaatsen is ontzettend belangrijk voor mij. Maar uiteindelijk draait het daar niet om in het leven.”

Lees verder na de advertentie

Kwetsbaar

Daar in die tent in Collalbo zat een schaatsster (32) die zich kwetsbaar durfde op te stellen. Die zich ook bewust was dat haar verdriet de wereld over zou gaan. Ze veroverde uiteindelijk geen eremetaal. Meedoen zonder op te geven was de winst.

Voor medailles gaan, dat kon weer op dit WK. In de weken tussen de toernooien liet coach Peter Kolder haar de vrije hand. “Elke dag maakten we een plan, elke dag kon dat plan weer de prullenbak in. Je moet zo ­iemand laten gaan. Met Ireen weet je dat het toch wel goed komt.”

Pas de laatste week zag hij de focus terugkeren. De drie kilometer, donderdag, ging nog niet heel goed, maar ze merkte wel dat ze in vorm was. De 1500 meter moest ‘haar’ afstand worden. Zaterdag was de rug wat stijf, dus werd besloten de 1000 meter te laten schieten. Het ging op de WK nog om één afstand, één moment.

Ireen Wüst reed dit weekend in Inzell vol emotie rond. Het was ruim vijf weken geleden dat haar beste vriendin Paulien van Deutekom overleed. Pas vijf weken, voor Wüst

Dat het goed zou gaan, zag coach Kolder zondagochtend al. “Ze was zo scherp als een scheermes. Alles was irritatie, iedereen kreeg een sneer. Op deze manier had ze dat dit jaar nog niet gehad.” Zelfs sprak ze van een cocon waar ze in zat. Zelfs vriendin Letitia de Jong mocht even niet dichtbij komen. “Ik heb dan geen ruzie hoor. Mijn wereld wordt gewoon even klein en ik geef korte antwoorden.”

Er waren twijfels, ze voelde zo veel onrust dat ze zich zelf tijdens een rustmoment in haar bed maar bleef afvragen hoe dat kwam. Het antwoord lag voor de hand. Ze reed de 1500 meter niet alleen voor haar, maar deze keer ook voor iemand anders. Coach Kolder verwoordde het nog het best. “Ze zette zich schrap in het ijs.”

Het ijs, de plek waar ze na de uitvaart haar houvast vond. Een vaste structuur in een periode van onzekerheid. Maar inmiddels ook de plek waar ze ‘alle eerste keren’ moeilijk vindt. “Toen ik de schaatsbaan hier in Inzell opstapte, kwamen toch ook weer herinneringen terug. Gelukkig was ik hier al een tijdje.”

“Als Collalbo de bodem was, dan is dit de top van de berg.”

Haar race was er een die pas goed ging na de eerste ronde. Vlak na de start maakte ze een missertje. Daarna kwam ze in een ritme. Na afloop van de wedstrijd bleek ze met een halve seconde verschil te hebben gewonnen. De Japanse Miho Takagi werd tweede, Brittany Bowe uit Amerika derde. Het was voor Wüst haar vierde wereldtitel op de 1500 meter. Wüst: “Als Collalbo de bodem was, dan is dit de top van de berg.”

Twee vrienden, twee keer goud

De omhelzing was ferm tussen Kai Verbij en Thomas Krol, zondagmiddag aan de boarding van de ijsbaan in Inzell. Krol had net goud gewonnen op de 1500 meter, Verbij was een van de eerste aanwezigen om hem te feliciteren. Niet voor niets. Twee vrienden, twee verschillende routes naar Inzell, twee keer goud. Het weekend was het duo als een kinderboek.

Terug naar deze zomer. De goede vrienden Verbij (24) en Krol (26) zijn samen op vakantie in Japan. Krol heeft nieuws. Hij vertelt Verbij dat hij naar een andere ploeg overstapt. Dat bericht komt binnen bij Verbij. Die gaat er juist vanuit dat ze samen verder zouden gaan, als sprintkompanen bij de ploeg van Gerard van Velde. Dat hadden ze met het team afgesproken, dacht hij.

Thomas Krol (links), Kai Verbij (midden) en Kjeld Nuis worden gehuldigd voor hun prestaties op de 1000 meter in Inzell. © AFP

Krol heeft overtuigende argumenten. Hij gaat naar de ploeg van Jac Orie, om er sportief beter te worden. Daar kan hij trainen met jongens die toch meer uithouding hebben dan de sprinters. In plaats van twee minuten rondjes in de dertig seconden rijden op kop, nu vier minuten in een achtervolging. Verbij snapt het. De vriendschap lijdt er niet onder. Ze worden alleen concurrenten. Verbij gaat Krol ‘niet langs de kant lopen aanmoedigen’.

We stonden bij de junioren al eens bij elkaar op het podium op de mid­den­af­stan­den. Het is ontzettend gaaf dat we dat nu weer doen.

Thomas Krol

Verbij zelf is naar Japan gegaan om na een mislukte Olympische Spelen ‘rust te vinden’, zoals hij zegt. Hij was vooraf wereldkampioen sprint, de leider in de wereldbekerstand. Een favoriet, dus. Maar vier jaar werk werd overbodig toen hij op het olympisch kwalificatietoernooi een spierscheuring opliep. Op de Spelen vorig jaar eindigde hij als negende (500) en zesde (1000). Een ‘onwerkelijk’ gevoel, vindt hij. Was dit het nou?

In Japan zit Verbij niet lekker in zijn vel. De zoon van een Nederlandse vader en een Japanse moeder is hij gewend te leven met een schema. Als dat op vakantie wegvalt, heeft hij even geen houvast meer. Pas eind van de zomer, als de trainingen weer beginnen (Verbij moest met zijn ploeg ook lang wachten op een sponsor), kan hij zich weer focussen.

Geducht tegenstander

Bovendien, zo ziet hij in, moet hij gaan genieten van titels. “Ik weet nu hoe lastig is om überhaupt iets te winnen. Het is altijd maar spanning, spanning, spanning, spanning in Nederland. Je moet je plaatsten voor een toernooi en op een toernooi moet je ook goed zijn. Het is pakken wat je pakken kan.”

In Collalbo wint Verbij half januari de Europese sprinttitel. Het betekent veel voor hem. Het besef komt dat hij wel kan winnen op de afstanden waar de tegenstanders kanonnen zijn, of ‘monsters’. Het is niet altijd makkelijk om op te boksen tegen de zwart-gele Jumbo-Visma’s, waar naast Kjeld Nuis dus nu ook Krol in rijdt.

Krol heeft zich namelijk ontwikkeld tot een geducht tegenstander. Hij heeft zich opgewerkt na een moeilijke start. Bij de eerste fietstraining van zijn nieuwe ploeg, de jetlag nog in de benen, kan hij amper twee minuten op kop rijden. Hij wordt er compleet afgereden. De harde grappen van zijn teamgenoten vliegen zijn kant op.

Het kost hem wat maanden om zich in te passen. Hij wordt wat egoïstischer, komt op voor zichzelf en realiseert zich vooral dat hij weleens kan winnen. Hij moet van zijn nieuwe coach Jac Orie ‘een plekje vinden waar niemand anders bij kan komen’. Het gaat hem goed af. In Heerenveen wint hij in december voor het eerst een wereldbekerwedstrijd.

Dit weekend volgt uiteindelijk een dubbele omhelzing. Krol wint de 1500 meter, Verbij de 1000 meter. Op die tweede afstand wint Krol bovendien zilver. Krol: “We stonden bij de junioren al eens bij elkaar op het podium op de middenafstanden. Het is ontzettend gaaf dat we dat nu weer doen.”

Nederlands succes

Jorrit Bergsma reed niet een wereldrace, maar werd zaterdag wel wereldkampioen op de 10 kilometer. Hij profiteerde van een onstuimige race van Patrick Roest, die zijn versnelling te laat inzette. Coach Jillert Anema noemde het na afloop ‘vakwerk’ van zijn schaatser. Ook wilde hij nog wel wat woorden kwijt over Roest. :“Dat gaat nog een heel grote worden. En veel medailles winnen.” Roest zelf, nadat hij was uitgefietst. “Alleen de gouden heb ik nu niet.”

Esmee Visser is ook nog geen wereldkampioen. Zij verloor nipt op de 5 kilometer van Martina Sáblíková, de Tsjechische die nu tien keer op rij de beste was op de langste afstand bij de vrouwen. De teamonderdelen waren voor Nederland succesvol: twee keer goud op de teamsprint, één keer op de ploegenachtervolging.

Irene Schouten won zondag de mass-start ‘uit het boekje’: zij sprintte veel harder dan iedereen in de laatste ronde. Nederland kwam uit op zeven keer goud, een minder dan bij de vorige WK in 2017.

Lees ook:

Wüst: Rijden met een rouwband met de naam van je beste maatje, dat hoort niet

Een EK met een zwarte rand. Dat gold zowel letterlijk als figuurlijk voor Ireen Wüst in het Italiaanse Collalbo. Vol van emotie reed ze na het overlijden van haar beste vriendin Paulien van Deutekom een Europees kampioenschap. 

Deel dit artikel

Ireen Wüst reed dit weekend in Inzell vol emotie rond. Het was ruim vijf weken geleden dat haar beste vriendin Paulien van Deutekom overleed. Pas vijf weken, voor Wüst

“Als Collalbo de bodem was, dan is dit de top van de berg.”

We stonden bij de junioren al eens bij elkaar op het podium op de mid­den­af­stan­den. Het is ontzettend gaaf dat we dat nu weer doen.

Thomas Krol