Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Woede richting de slachters is misplaatst

Home

Tim Crutzen

© BELGA

Slachters worden als grote schuldigen van dierenleed aangewezen, maar daarmee wordt de eigen verantwoordelijkheid ontkend. Dat schrijft Tim Crutzen, redacteur van Vegan Magazine.

Geen enkel dier wil dood. De slacht eindigt regelmatig in een strijd tussen slachter en dier. Op de beelden van Animal Rights uit Tielt zien we hoe varkens zich wanhopig verzetten tegen wat komen gaat. 

Lees verder na de advertentie

We zien ook hoe de slachters daarop reageren: gefrustreerd, omdat het weer meer tijd kost dan gedacht. Het werk stompt af. Gekrijs, spartelende varkens en pierenbadjes van bloed. Dag in dag uit, week na week, jaren achtereen. Pure waanzin.

De slachters werden als grote schuldigen aangewezen. Het waren sadisten, ze moesten ontslagen worden, de cel in, het liefst zo lang mogelijk. Maar door een ander de schuld te geven, wordt automatisch een eigen verantwoordelijkheid in het drama ontkend. De woede richting de slachters is misplaatst. De maatschappij verlangt van deze mensen dat ze veertig uur per week beesten door een slachtlijn jagen, messen in levende wezens steken en organen uit lichamen snijden, begeleid door een krankzinnige kakofonie van gekrijs van beesten in doodsangst. Wat doet deze waanzin met een mens?

Sadistische trekjes

Onderzoek uit de VS wijst uit dat veel slachthuismedewerkers lijden aan een posttraumatisch stresssyndroom. Het gaat hier om mensen die onderaan de maatschappelijke ladder staan. Zonder opleiding, zonder status, zonder vooruitzicht op een beter leven. Een nette kantoorbaan zit er niet in. Buiten de muren van het slachthuis zijn ze niemand. Binnen die muren beslissen ze over leven en dood. Wie zal geen sadistische trekjes gaan vertonen wanneer hij in zo'n absurde en uitzichtloze situatie terechtkomt? Een doelwit om de eigen frustraties op af te reageren is snel gevonden. Dat rotvarken dat maar blijft tegenstribbelen.

Onderzoek uit de VS wijst uit dat veel slacht­huis­me­de­wer­kers lijden aan een post­trau­ma­tisch stresssyndroom

Onze maatschappij moedigt mensen aan om zich in een zeer gewelddadige omgeving te begeven, waarbij er met hun geestelijk welzijn nauwelijks rekening wordt gehouden. Iedereen die dierlijke producten eet, gooit met enige regelmaat een zakje geld over de muur van het slachthuis. 'Hoe je het doet, wat het met je doet, het maakt me niet uit, maar zorg ervoor dat je het doet. En dat ik er niets van merk.'

Het lijden van dier én mens in de slachterijen zal niet stoppen zolang er slachterijen bestaan. Hoeveel uur aan beeldmateriaal is nodig om ons te laten beseffen dat het werk daar de sadisten kweekt die wij zo verafschuwen? Tegelijkertijd blijven we industriedieren aan deze home-grown-sadisten uitleveren. De waanzin houdt zichzelf in stand.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Onderzoek uit de VS wijst uit dat veel slacht­huis­me­de­wer­kers lijden aan een post­trau­ma­tisch stresssyndroom