Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Willem Breukink, een baken van rust in het keiharde peloton

Home

Drie maanden geleden moest ik Erik Breukink hebben. Ik belde hem, maar na negentien hernieuwde pogingen werd zijn telefoon nog niet opgenomen. Ten einde raad koos ik voor het nummer dat onder dat van Erik stond, het nummer van zijn vader, de oude Willem Breukink.

Ik kreeg hem wel aan de lijn en voerde een kort, bijzonder vriendelijk en bijna zacht gesprek: ik kon zijn zoon maar niet aan de lijn krijgen. Had ik nog wel het goede nummer? Kon senior me helpen?

Ja, dat kon en wilde hij. Hij zou zelf wel contact zoeken; in een nette mensenmaatschappij moest het mogelijk zijn op correcte manier met elkaar te converseren. Dat was de vertaling van mijn wil: dat ik junior graag wilde spreken. Neen, niet alleen doping gerelateerd, maar gewoon: hoe gaat het met je? Wat doe je? Hoe liggen je gevoelens?

Breukink sr. belde de volgende dag terug en gaf de mededeling aan mijn vrouw door: hij had zijn zoon niet over kunnen halen en dat speet hem zeer. Hij verontschuldigde zich, hij had het liever zo gehad dat Erik gewoon zou vertellen hoe het met hem was.

Gisterochtend las ik dat Willem Breukink was overleden.

Ik kreeg een klapje en dacht meteen: "Och God, nu blijft zijn vrouw alleen achter...en dat mocht toch niet mogen, want hij vertelde me onlangs dat hij de sterkste thuis was en dat hij veel aandacht aan zijn vrouw moest geven."

Willem Breukink was een buitengewoon gemanierd mens, een ware gentleman, een rustige heer op leeftijd die de Nederlandse sportwereld op allerlei vlakken diende. Hij speelde graag een rondje golf, hoewel de spieren nu wel stram werden, zo hij zei.

En natuurlijk was hij ooit de beroemde 'non-playing captain' van de Nederlandse Davis Cup tennisploeg. Prachtige titel: non-playing captain. Het paste precies bij hem. Wanneer dat was? In de tijd van Tom Okker.

Hij was ook koersdirecteur van de Ronde van Nederland. Ook in die functie was hij op en top rust, een en al beheersing. Op één moment na. Ik herinner me de etappe nog goed. Het goot van de regen en de heren profs hadden geen zin om te koersen.

Wat volgde was geweldig: het peloton hield in onder een viaduct en lachend en schreeuwend zette men de voeten aan de grond. Koersdirecteur Breukink werd boos, helemaal toen hij zijn bloedeigen zoon bij de 'werkweigeraars' aantrof. "Een echte Breukink rijdt ook door de regen", riep hij tegen ons volgers. Erik was echter één met de collega's en bleef staan. De koersdirecteur werd even héél boos. Prachtig om te zien.

En nog eentje. Toen het peloton van rond de 150 renners door het dorp reed waar Frans Maassen woonde en mevrouw Maassen met een groep buurvrouwen voor koffie met vlaai had gezorgd, stopte het peloton ook. Schuilen tegen de regen vond de oude Breukink onbespreekbaar; deze stop kon hem wel (tandenknarsend) tot een glimlach brengen, maar hij wilde wel dat de renners zich netjes gedroegen en hun kopjes en schoteltjes netjes zouden neerzetten.

Toen zijn zoon derde werd in de Tour de France, liep hij blij over de Champs Elysées. Zijn vrouw maakte me duidelijk dat ik tussen allerlei klassieke en belangrijke gebouwen door liep en of ik daar ook oog voor had. De oude Breukink keek van afstand naar zijn zoon Erik, derde in de Tour. "Dat had ik nou nooit achter hem gezocht," zei hij met zichtbare trots.

Willem Breukink was een baken van rust, wellevendheid en vriendelijke vrolijkheid in het keiharde peloton. Datgene dat nu allemaal naar boven is gekomen moet hem met zachte walging vervuld hebben. Hij was voorstander van door en door eerlijke sport, hij was voor een open vizier, een hand voor de wedstrijd en een hand erna en dan een pilsje.

Daarom juist is zijn dood een verlies voor de Nederlandse sport. De zachte, vriendelijke man die voor iedereen een aardig woord over had, is niet meer. Hij was directeur van de Gazelle fietsfabriek. Velen koersten op zijn fietsen, weinigen konden snappen hoe deze werkelijk prachtige man, deze verdediger van echte normen en waarden in onze wereld stond.

Ik wil graag Erik condoleren en probeer te bellen. Niemand neemt op. Ik kan het nummer, dat in mijn agenda onder dat van Erik staat, niet bellen, weet ik. Ik buig mijn hoofd voor een voor mij belangrijk man uit de Nederlandse sportwereld. Gecondoleerd Erik.

Deel dit artikel