Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wie zou niet wenen om een stille revolutie?

Home

Van onze redactie religie & filosofie

AMSTERDAM - Het is mis met de bijbeluitleg binnen de gereformeerde gezindte. Ook dit laatste bolwerk van rechtzinnig Nederland wordt aangevreten door vrijzinnige betonrot. En niemand doet iets. Een van de meest robuuste mannenbroeders slaat alarm.

L. Scholten is directeur van de Gereformeerde Bijbelstichting (GBS). In het kwartaalblad van de stichting, Standvastig, gaat hij in op twee recente dissertaties uit hervormde kring.

In zijn proefschrift, onlangs in Leiden verdedigd, vergeleek H. van Kooten twee nieuwtestamentische bijbelboeken, brieven die traditioneel aan Paulus worden toegeschreven. Moderne exegeten ontkennen Paulus' auteurschap, en dat doet Van Kooten ook. Het andere proefschrift is een studie van

H. de Leede, die, door de wetenschap gedwongen, het begin van Genesis niet langer letterlijk neemt.

Dat de uiterst orthodoxe Scholten van dergelijke nieuwlichterijen niets wil weten is geen nieuws. Dat hij alarm slaat, wel. Jaarlijks verschijnen stapels onrechtzinnige studies, maar déze zijn anders: ze komen uit orthodox-protestante kring. De jonge doctores zijn tekens aan de wand.

De brandstof voor zijn paginalange tirade ligt in het begrip 'Stille revolutie'. Onder die titel deed godsdienstsocioloog G. Dekker uit de doeken hoe de ooit rechtzinnige Gereformeerde Kerken van kleur verschoten, zonder veel ophef. Een stille revolutie, en dat wil Scholten voorkomen.

De ideeën van Van Kooten en De Leede -beiden Gereformeerde bonder- sijpelen de rechterzijde van de hervormde kerk binnen, en vormen daarmee een regelrechte bedreiging van de hele 'gereformeerde gezindte'.

Tegenwoordig horen de Bond en alles daar rechts van tot die gezindte: Gekrookte Riet'ers, christelijke gereformeerden, gereformeerde gemeenten. Ooit hoorden 'gewone' gereformeerden er ook bij; onder hen L. Scholten, toen nog kerkredacteur bij Trouw.

Nu ontwaart het Gereformeerde gemeentelid in eigen kring tekenen van verval: ,,Ik hoor en lees dat steeds meer dominees de Bijbel niet meer zien als het onfeilbare woord van God, maar dat ze niet het achterste van hun tong laten zien. Bijvoorbeeld omdat de gemeente er niet klaar voor zou zijn.''

Scholten huivert van deze verkapte vrijzinnigheid, maar niet minder van openlijke aantastingen van Schrift en belijdenis. Zo wilde hoogleraar

C. Graafland zich ontworstelen aan de belijdenis om weer zicht te krijgen op de Schrift, en pleitte ds. B. van der Graaf voor een 'nieuwere bijbeluitleg'.

Voor Scholten, die zich zelfs verzet tegen een herziene versie van de Statenvertaling -zijn GBS geeft het 'oude goud' ongepolijst uit- is dit vloeken in de kerk. De gereformeerde gezindte is geen gesloten eenheid. ,,Er zijn verschillen tussen de kerken, maar wat ons bindt is dat we samen staan achter de Schrift en de belijdenis.'' Dat moet zo blijven, vindt hij, en daarvoor slaat hij alarm. Om discussie los te maken, maar de kerken moeten ook een 'belijdend standpunt' innemen over de uitleg van de Bijbel. ,,Mij is de stilzwijgende reactie binnen de gereformeerde gezindte opgevallen. Een oorverdovende stilte, vond ik het. Dat verbaasde mij, omdat er op Kuitert en Den Heyer altijd wel direct gereageerd wordt.''

In het artikel in Standvastig valt te lezen dat het niet helemaal stil gebleven is. Scholten haalt uit naar het bondsorgaan De Waarheidsvriend, dat hem te lovend was over Van Kooten. De recensent was diep onder de indruk van het 'grootse perspectief' dat het proefschrift heeft opgeleverd.

,,Het grootse perspectief!'', herhaalt Scholten. ,,Wie zou niet wenen? Wanneer dit het nieuwe omgaan met de Bijbel van de gereformeerde gezindte gaat worden, betekent dit het abrupte einde van deze gezindte.''

Deel dit artikel