Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wie zijn de 40.000 mensen die jaarlijks vermist raken?

Home

Marten van de Wier

© Foto's van politie.nl/vermist

Jaarlijks raken 40.000 mensen zoek in Nederland, voor kortere of langere tijd. Hun zaken komen terecht in Zoetermeer, bij het landelijk bureau vermiste personen van de politie, of bij de specialist vermiste personen in hun regio. Sinds kort hebben alle eenheden van de nationale politie zo'n speciale coördinator voor vermissingszaken.

Lang niet alle vermissingen trekken zoveel aandacht als die van, bijvoorbeeld, Lisanne Froon en Kris Kremers dit jaar in Panama. Op de politiewebsite met vermisten verschijnen jaarlijks zo'n zeshonderd nieuwe namen en gezichten, veelal in relatieve stilte.

De politie gaat er niet bij elke vermissing vol in, vertelt Irma Schijf, teamleider bij het landelijk bureau vermiste personen. "De meldingen waarbij dat nodig is moet je eruit halen. Als iemand niet op school of op het werk verschijnt, is dat raar. Tenzij het iemand is die regelmatig wegblijft; dan is zijn afwezigheid minder alarmerend."

"Wij nemen wel iedere vermissing serieus", zegt Bob Willemsen, specialist vermiste personen in Limburg. "Want het kan verkeerd gaan. Een meisje kan twintig keer zijn weggelopen, maar de eenentwintigste keer onder dwang van een vriendje in een hotel zitten om voor hem geld te verdienen."

Als er geen aanwijzingen zijn voor levensgevaar, zijn de mogelijkheden voor de politie beperkt. Een telefoon natrekken mag niet. Een zaak komt pas bij de recherche terecht als er sprake lijkt van een misdrijf. Een vermiste wordt wel meteen 'gesignaleerd', zodat agenten in het hele land naar hem of haar kunnen uitkijken. De politie kan via burgernet een sms laten uitgaan in een bepaald gebied. En ten slotte kan een vermissing op politie.nl komen te staan, als de familie dat wil.

Dat laatste doet Schijf niet te snel. "Want stel dat iemand weer opduikt, en twee jaar later solliciteert. En dat de baas dan via Google terugvindt dat die iemand 'in verwarde toestand het huis heeft verlaten'." De beschrijvingen op politie.nl zijn daarom zo sec mogelijk.

Wie zijn die 40.000 vermisten? Je kunt vijf categorieën onderscheiden.

1. Even kwijt
Het aantal demente ouderen dat wordt vermist neemt de laatste jaren toe, zegt Schijf. "In 70 procent van die gevallen blijkt dat iemand gewoon nog ergens in het tehuis is, op een andere kamer of in een bezemkast. Tegenwoordig doorzoeken we eerst goed het tehuis voordat we veel politiecapaciteit optrommelen", zegt Schijf.

Ook kinderen die kwijt zijn blijken vaak ergens in huis in slaap gevallen, of aan het spelen bij een vriendje. "Ouders roepen dan al snel om een Amber-alert", zegt Schijf. De Limburgse specialist Bob Willemsen: "We gaan eerst in het kleine kringetje kijken waar iemand vaker komt. En dat breiden we langzaam uit."

Schijf: "80 procent van die vermisten vinden we binnen 48 uur terug."

Lees verder na de advertentie
Als er geen aanwijzingen zijn voor levensgevaar, zijn de mogelijkheden voor de politie beperkt. Een telefoon natrekken mag niet

© Foto's van politie.nl/vermist

2. Weggelopen en tevreden
"Zijn vrouw wist het niet, maar bij het buurtonderzoek bleek dat meneer best eens in Canada zou kunnen zitten", vertelt Willemsen over een zaak die hij meemaakte. "Dat bleek het geval." Schijf vertelt over een vrouw die recent bevallen was en met haar baby verdween. Haar vriendinnen zaten flink in de rats; volgens hen had ze een postnatale depressie. "Later bleek dat ze alleen het gezeur van die vriendinnen beu was", vertelt Schijf. En een vermist jong stel bleek te genieten van een roadtrip in Frankrijk. "Wij willen echt zeker weten dat iemand vrijwillig vermist is. Een vrijwillig vermiste moet zich legitimeren op een politiebureau. Zolang dat niet gebeurd is, blijft iemand voor ons vermist", zegt Schijf.

3. Psychische problemen
Vaak hebben vermisten psychische problemen. Je kunt het zien aan het aantal meldingen van vermissing afkomstig van instellingen, zegt Schijf. "Dat is bijna de helft van het totaal." Dit zijn mensen met psychische problemen en gedragsstoornissen. "In Nederland zitten de gesloten instellingen redelijk vol. Daardoor komen mensen die in een gesloten instelling thuishoren soms in een halfopen instelling terecht. We verbazen ons over de vrijheid die mensen met bepaalde kenmerken in sommige gevallen toch nog hebben", zegt Schijf.

Ook mensen die niet door een instelling maar door hun familie als vermist worden opgegeven, kampen vaak met een probleem, denkt Schijf. "Niemand raakt voor de lol vermist. Er gaat altijd iets aan vooraf. Of het nu gaat om psychische of financiële druk, overspannenheid, misbruik, geweld of suïcidaal gedrag."

4. Slachtoffers van een misdrijf
"Mensen die vermoord blijken te zijn, dat is maar een heel klein deel. Op de vingers van één hand te tellen", zegt Schijf.

"Je moet er voelsprieten voor hebben, en die zaken eruit pikken waar iets geks mee is", zegt Willemsen. "Als iemand al twee weken vermist is, en een partner komt dan pas aangifte doen, is dat heel raar. Dan stellen we vragen."

Ook ontvoeringen vallen in deze categorie. Ontvoering van kinderen door één van de ouders bijvoorbeeld. "Dat komt helaas steeds vaker voor", zegt Schijf.

5. Raadselachtig verdwenen
Onder de 40.000 mensen die jaarlijks als vermist worden opgegeven, zijn er 25 die niet binnen een jaar terugkomen. De meesten van die 25 worden ook later niet meer teruggevonden. Wat voor mensen dat zijn?

"Meisjes, vrouwen, jongens, mannen, Nederlanders en illegale vreemdelingen", zegt Willemsen. "Er zit van alles bij." Over het algemeen zijn dit juist geen mensen die verdwijnen uit een instelling voor mensen met psychische problemen. Ze worden meestal door hun familie als vermist opgegeven.

De zaak Tanja Groen bijvoorbeeld houdt Willemsen nog steeds bezig. "Een eerstejaars studente, in de introductieweek de straat uit gefietst en nergens meer gezien. Ze is al ruim twintig jaar weg." Nog steeds komen af en toe tips binnen over de zaak. Er zijn geen concrete aanwijzingen voor een misdrijf, maar Groen is nog altijd zoek.

Willemsen: "Het was mijn eerste zaak. Ik heb gezegd dat ik pas stop als die is opgelost."

Het was mijn eerste zaak. Ik heb gezegd dat ik pas stop als die is opgelost

Deel dit artikel

Als er geen aanwijzingen zijn voor levensgevaar, zijn de mogelijkheden voor de politie beperkt. Een telefoon natrekken mag niet

Het was mijn eerste zaak. Ik heb gezegd dat ik pas stop als die is opgelost