Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Wet voor asielkinderen rammelt aan alle kanten

Home

SEBASTIAAN VAN DER LUBBEN | POLITICOLOOG

Mauro op de publieke tribune van de Tweede Kamer. © ANP
Opinie

Het initiatiefvoorstel van PvdA en ChristenUnie om kinderen die in Nederland zijn geworteld een verblijfsvergunning te gunnen, is door de Raad van State gekraakt. Hoewel ze het met de hoogste bestuursrechter eens zijn, zetten indieners Samson en Voordewind het voorstel door.

De pijn zit volgens de Raad van State in de term 'wortelen'. Daarvoor ontbreken volgens het adviesorgaan objectieve criteria. In het wetsvoorstel staat dat een kind dat acht jaar in Nederland is, mag blijven. Daar is de Raad van State het niet mee eens. "Het tijdsverloop geeft als criterium weinig houvast, want waar kinderen van asielzoekers na acht jaren worden geacht te zijn 'geworteld', zijn alleenstaande minderjarige asielzoekers dat volgens de indieners reeds na vijf jaren."

De vage omschrijving van 'wortelen' en het geklungel met verschillende doelgroepen leidt volgens de Raad van State tot 'willekeur' in de toepassing van de wet. Willekeur waar de indieners nu juist vanaf wilden. Gelukkig moeten we van hun 'wortelen' ook niet zo letterlijk nemen. In hun repliek op het commentaar van de Raad van State schrijven zij dat 'worteling' meer als typering moet worden opgevat dan als 'toetsvoorwaarde'. Dat vindt de Raad van State te mager. En terecht.

Het adviescollege rekent het Samsom en Voordewind nog zwaarder aan dat zij pogen om "eerdere oordelen omtrent het verblijfsrecht alsnog feitelijk en juridisch hun werking" te ontnemen. Met andere woorden: het gaat beiden niet om de juistheid van de procedure, het gaat om de uitkomst en, meer specifiek, om het voorkomen van uitzetting.

Dat is, zegt het adviescollege, pijnlijk. Pijnlijk voor degenen die ooit wel gehoor hebben gegeven aan de verplichting te vertrekken. En zij die illegaal bleven, krijgen met deze wet na acht jaar een verblijfsvergunning als beloning.

Kinderen en politiek. Een ongemakkelijke combinatie en een duivels dilemma. Een dilemma dat Samsom handig, maar niet duurzaam en al helemaal niet blijvend oplost. Hij erkent namelijk enerzijds dat schrijnende gevallen altijd bij de minister kunnen blijven aankloppen. Maar dat is juridisch geneuzel - de wet komt nu in een politieke omgeving. En daar gelden andere wetten.

Dus rest hem niets anders de Raad van State te verwijten de 'maatschappelijke realiteit' te ontkennen. Als de wet er niet komt, zegt hij, ontstaat er een voortdurende slag om het kind. Hij beloofde maandag in Trouw dan ook enthousiast: "Vanaf vandaag (de dag dat het initiatief is aangeboden aan de Kamer) kunnen we ervoor zorgen dat er geen kind meer in de plenaire zaal hoeft te zitten om een debat over zijn eigen lot te zien."
Dat is boud gesteld.

De Raad van State is niet zomaar kritisch over het initiatief. Nogmaals: het rammelt. Aan alle kanten. Ten tweede: de gevoeligheid van het onderwerp blijft bestaan - het gaat immers om kinderen. Wat te doen met kinderen die hier 7 jaar en 364 dagen verblijven? Of zevenenhalf jaar? Natuurlijk moet er een grens worden getrokken en is in schrijnende gevallen een gang naar de minister nog altijd mogelijk. Maar juist die gang wil Samsom voorkomen. En die voorkomt hij niet.

Er blijven namelijk kinderen die (net) buiten de boot vallen. Het is niet voor het eerst dat een politicus (Tofik Dibi) beloofde zich nooit meer een individuele casus in te zetten om de verleiding toch niet te kunnen weerstaan toen de gelegenheid zich aanbood. Samsom verplaatst het probleem naar kinderen die korter verblijven dan acht jaar en dwingt nu hen richting Binnenhof om uitzetting, hoe juridisch zorgvuldig ook, tegen te gaan. Kortom: we blijven sollen met kinderen. Ook Samsom.

Deel dit artikel